30-03-10

Nieuwe fotootjes

Tussen drie en vier maanden

DSCI0087

Canvas 4

Canvas 3

Tussen vier en vijf maanden

DSCI0009

DSCI0022

DSCI0037

10:58 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-09-09

Stuit op de natuur

Sinds mijn controle vorige week, ben ik al dagelijks bezig met de vraag “hoe zou mijn zoontje liggen?” Zou hij al gedraaid zijn? Wat als hij niet gedraaid is? Stel dat ik vroeger beval, voor mijn controle op 30 september, en ze kunnen geen meting meer doen?

Op zich maak ik me geen zorgen in de bevalling. Het is vooral de onzekerheid die me lastig maakt. Een controlefreak als ik moet natuurlijk terug tegen de willekeur van de natuur opbotsen. Ik had het al langer moeten weten dat de natuur zich niet laat commanderen. En mijn zoontje duidelijk ook niet. Misschien lijkt hij wel op mij ;-), ook een type dat net het omgekeerde doet van wat men vraagt, hihihi.

En dan natuurlijk een keizersnede vind ik niet echt een aangenaam gedacht. Dit betekent dat ik vastgeluisterd aan bed zal liggen de eerste dagen. Niet eens zelf mijn lang verwachte wondertje uit of in bedje nemen. Laat staan wassen. Ik die niet graag afhankelijk ben van anderen, zal dit des te meer zijn. En dan nog tijdens de mooiste tijd van mijn leven.
Bovendien zou borstvoeding ook moeilijker op gang komen na een keizersnede. Maar goed moeilijk gaat ook zeker :s.

Maar ok als dat het beste is voor de gezondheid van mijn zoontje, zal ik dat met “plezier” ondergaan. Er zijn veel ergere dingen in het leven. En het gaat ook wel voorbij. Alleen was die controle maar niet zo veraf dan was toch al een deel van de onzekerheid weg. Pfffffffffffffffffffffffffff

stuitligging

10:48 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-05-09

Angstscheut

Mijn wonderfee is vertrokken naar andere oorden. En dit terwijl ik dit weekend nog zoveel heb kunnen genieten van de wonderfee. Vrijdag en zaterdag kreeg ik steeds vaker te horen dat je het nu echt al begon te zien. Ik kon het volgens hen niet meer wegsteken. Zaterdag gingen we naar een babyborrel. Daar kregen we een baby-uitzet aangeboden van een nicht van mijn ventje. Haar kinderwens is volledig vervuld en dus zou ze er niets meer mee kunnen doen. Ik vond dat wel een fijn gebaar. Wij vinden toch niet dat alles spiksplinternieuw moet zijn voor de baby, dus gingen we met plezier in op dit voorstel. Ik kon al niet meer wachten om de spullen in ontvangst te nemen. Aangezien haar jongste dochter 6 maanden is, zal ze geleidelijkaan de spullen komen binnenbrengen. Tof hé.

 

Maar sinds gisterenavond is angstmonster terug komen opdraven. Bij het draaien in mijn bed kreeg ik plots een heel felle pijnscheut. Direct verkrampte ik van de pijn. Verder draaien was onmogelijk zonder verder pijn te lijden. Deze nacht had ik het terug. Ik heb het voordien ook al gehad hoor, maar toen lukte het me om me er geen zorgen in te maken. Om de één of andere reden baart het me deze keer wel zorgen. Ik snap niet waarom? En toch kan ik het niet helpen. Verder begin ik me allerlei andere dingen in te beelden. Niettegenstaande anderen dus me onlangs hadden gezegd dat dat buikje nu echt wel zichtbaar begon te worden, leek het plots minder dik dan voorheen.

Na op dvo forum en chat mijn “zorgen” kwijt te spelen, ben ik aan het googelen geslaan. Blijkbaar zijn er wel meer zwangere vrouwen die dit hebben. Ze verwijzen naar bandenpijn. Het stelt me iets gerust, maar de wonderfee is toch nog niet terug.

Wonderfee, waar ben je? Kom terug!

decoration

10:15 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-03-09

Spots

Ondanks verschillende zwangerschapssymtomen, blijft de angst heel erg aanwezig op de voorgrond. Het lijkt te mooi om waar te zijn.

Afgelopen zondag leek deze angst echt realiteit te worden. In de namiddag kreeg ik buikpijn. Van het ventje kreeg ik al het verwijt geen “sterke meid” te zijn. Maar ik vertelde ook alleen maar wat ik voelde, en eigenlijk niet om te klagen maar om mijn ongerustheid te uiten. Na wat google-werk las ik dat buikpijn wel vaker voorkomt op die zwangerschapsleeftijd en dus rationaliseerde ik mijn ongerustheid weg.

Tot ik rond 19u naar het toilet ging en bloeddruppels waarnam in mijn slip. Ook bij het afvegen kon ik nog (weliswaar bruin) bloed waarnemen op het papier. De angst besloop me genieperig. Genieperig, omdat ik vrij rustig bleef, verbazingwekkend. Geleidelijkaan kwamen pas de echte ongerustheden. Geleidelijkaan leek ik mezelf bewust te maken van het feit dat dit geen goed teken was. Geleidelijkaan ging ik uit van een miskraam.

Na een nieuwe slip aan te trekken, reden we naar spoed van het lokale ziekenhuis. Onderweg bekroop me steeds meer de gedachte dat het allemaal voor niets was geweest, dat we alles weer opnieuw zouden moeten doen. Ik zag de behandelingen niet meer zitten, en toch zou het moeten. Ik dacht al aan het afsluitend gesprek dat gepland staat volgende week. Die zouden we direct kunnen gebruiken om de volgende behandelingsstappen te bespreken. Alle gedachten werden reeds gevormd in functie van een miskraam. Heel af en toe was er een opflakkering van hoop.

Op spoed aangekomen, werden we zeer goed onthaald. Toen ik mijn uitleg deed barstte ik bijna in tranen uit. De verpleegkundige van spoed sprak me moed door te zeggen dat het nog voorkomt en niet steeds negatief eindigt. De gynaecoloog van wacht werd opgeroepen en wij werden naar de wachtzaal van zijn consultatie gestuurd.

Alles was er donker en stil. Je kon een naald horen vallen. Een hall die overdag waarschijnlijk gonsde van het leven, was nu zo dood als een pier. Na een half uur wachten (en nadenken) kwam de gynaecoloog ook aan. De man was heel vriendelijk en nam rustig zijn tijd. Ik was al opgelucht dat hij niet boos was, want ja zeg nu zelf zo een zaag die komt omwille een beetje bloed in de slip. Ik deed mijn volledige verhaal (hoe ik zwanger was geworden, de medicatie, …). Hij luisterde en noteerde het in mijn dossier.

En toen kwam het spannende moment. De echo. Hij vond vrij snel (veel sneller dan de beruchte assistente van het CRG) het vruchtje. En heel snel zagen we het hartje kloppen. Een heel grote oef van opluchting. Hij zoemde in en keek alles na. De vruchtzak: was normaal van grootte, niet kronkelig, alles ok. De eierdooier, ook allemaal ok. Hij toonde ook het vruchtje: de vorming van het hoofdje en de stompjes die de ledematen aan het vormen waren. Het hartje konden we deze keer heel goed zelf zien kloppen. Ook de navelstreng keek hij na en hij zag geen abnormaliteiten. Alles was dus prima. Pfieuw.

Dit was pas magisch. Dit was waar iedereen over sprak. De vorige keer kregen we geen stilstaand beeld te zien. Nu was het alleen maar stilstaand. En alles werd ingezoemd. We kregen ook drie foto’s mee. En deze keer een grootte van het vruchtje: 1,3cm.

decoration

10:17 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-02-09

Zwanger en bang

decoration

Al sinds vorige week weet ik effectief wat "zwanger en bang" betekent. Voorheen dacht ik als iemand dat zei dat ze moesten genieten. Ze hadden nu toch waar ze naar verlangden, waar ik naar verlangde. Ik zou zo met hen willen ruilen hebben. Nu ik zelf zover ben, ben ik banger dan ooit voorheen. Een onbekende angst overmant mij continu.

Mijn ventje vroeg me vorige week al waarom ik zo ongerust was, welke reden ik kon bedenken dat dit mis zou gaan, …? Boos reageerde ik dat zowel mijn vader als mijn moeder hun zus beiden een miskraam hadden gehad, dat het misschien wel in de familie zat. Maar eigenlijk is zelfs dat niet de reden. De angst dat ze mijn grootste droom weer zullen afnemen voor hij is kunnen werkelijkheid worden is is de echte reden van ongerustheid.

7 lange dagen zaten tussen beide bloedcontroles. Ik wilde vroeger gaan, maar het ventje hield me tegen. Ik moest vertrouwen hebben, erin geloven. Het zou wel goed lopen. Maar ik wilde de cijfers, ik wilde de bevestiging. Argumenteerde het ventje terug dat het niets zou oplossen, want een dag later zou ik me vast weer ongerust maken. En daarin had hij misschien wel gelijk, dus heb ik mezelf tegengehouden.

Van mijn lieve lotgenote krijg ik vrijdagavond wel een zwangerschapstest. Deze keer van Predictor en niet de goedkopere versie van de Colruyt. Aanvankelijk was ik van plan om de zaterdagmorgend te testen. Maar uit vrees voor een negatieve test heb ik mezelf, gesterkt door het ventje, me verplicht te wachten tot maandagmorgen. Maandagmorgen had ik eindelijk een positieve test in handen.

Het gaf me een gevoel van geruststelling, alhoewel ik heel goed besefte dat dit een vals gevoel van geruststelling was. De urinetest zegt niet meer dan dat er hcg in je lijf aanwezig is, maar de hoeveelheid zegt die niet. Maw de vraag of het wel gestegen was bleef overeind. En toch gaf het me een zekere rust.

Ondertussen had ik ook al een aantal symptomen ontwikkeld: hongeraanvallen, maag die keert (bloos), vaak plassen (om niet te moeten zeggen zeer vaak), hoofdpijn. Echte misselijkheid had/heb ik niet, ook geen vergrote of pijnlijke borsten.

Maandag was ook bloedtest dag. Best wel spannend toch. Er was veel volk die ochtend voor bloedafname: alle zitjes in de wachtgang waren bezet. Na lang wachten was het mijn beurt. Nadat ze mijn bloed hadden afgetapt, riepen ze de volgende binnen. En zoals bij iedereen vroegen ze waarvoor zij een bloedafname kwam doen. De dame zei dat ze dienden te controleren of haar hcg helemaal verdwenen was uit haar lichaam zodat ze met de volgende cyclus kon starten. Even voelde ik me gejinxt.

Een paar uur later probeerde ik zelf te bellen naar het DPM. Ik wilde het weten. Ik geraakte maar niet binnen. Ik heb elke keer heel lang gewacht (minimaal 10min en max 15min, ondertussen zot worden van het klassiek muziektoontje). De vierde keer geraakte ik binnen. Eerst kreeg ik het goede nieuws te horen: mijn hcg was goed verder gestegen, tot boven de 2000. Een grote opluchting, een spanning viel van me af. Maar er kwam een “maar”. Mijn andere waarden waren nogal laag. Welke waarden? Oestradiol was aan de lage kant. Wanneer ik vroeg wat dat betekende, kreeg ik als respons “Voorlopig nog niets, maar we moeten het nauwgezet opvolgen. Daarom dat je donderdag terug moet komen. Wat betekende dat nu? Wat was ik met zo een antwoord? Voor ik meer kon vragen, durfde vragen of het tot me doordrong, was het gesprek afgelopen.

Daar stond ik dan, totaal verward, ongerust, bezorgd, …. Ik had de vraag niet durven stellen of dit kon leiden tot een miskraam. Te veel angst voor een bevestigend antwoord. Het lijkt alsof het nooit gewoon goed kan gaan. Mijn lichaam gunt me niet dat geluk. Ik wilde nu eens beginnen genieten, en nu kan ik het nog niet. Sowieso zou er angst zijn, maar deze keer werd de angst nog reëler. Van werken kwam niets meer in huis.

Uit wanhoop heb ik het maar verteld aan mijn bureaugenote. Ik moest het aan iemand kwijt in real life. Ze probeerde me gerust te stellen. Mijn lieve lotgenote, die online met me verbonden was, maande me aan om contact op te nemen met de gynaecoloog om meer uitleg te krijgen. Mijn bureaugenote zette me aan om een counselor te bellen. Dat laatste heb ik uiteindelijk gedaan. Ik wilde meer weten.

De counselor was kordaat en realistisch in haar uitleg. Ook al kon ze me niet meer vertellen dan ik eigenlijk al wist, toch gaf ze me best veel uitleg. Zonder al te veel omwegen, zonder me valse hoop te geven, maar ook zonder me wanhoop te geven. Ik zou moeten afwachten. De woorden “Het blijft voor iedereen sowieso bang afwachten tot de eerste echo op 7 weken” zinderen nog na in mijn hoofd. En gelijk heeft ze, het is niet omdat alles er goed uitziet, dat er ook daadwerkelijk een hartje klopt.

Vele traantjes zijn al gevallen. De harde bokje is verdwenen. Ik lijk mezelf niet meer in de hand te hebben. Alleen al de stem van het ventje aan de telefoon doet me uitbarsten in tranen. Hij heeft me al omhelst en probeert me te troosten met de woorden “het komt allemaal wel goed”, terwijl hij zelf ongelooflijk bang is. Hij blijft bij me en koestert me. Hij gelooft in de vechtlust van ons vruchtje. We zijn beiden doorzetters, dus ons vruchtje zal dat ook zijn.

Maar voor het eerst krijg ik een glimp op te vangen van wat mensen die een miskraam hebben meemaken, voelen. Het is nu al vreselijk, dus ik weet niet hoe ik het ervan ga brengen als het effectief zover is. Ik probeer dat uit mijn hoofd te zetten. We moeten de problemen maar oplossen als ze zich effectief voordoen.

Nog één keer slapen en we weten iets meer.

decoration

10:35 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-01-09

Diepe angst

Ondertussen zijn de russen goed geland. Ze hadden aanvankelijk weer hun foltertuigen mee, maar ze hebben ze toch niet ten volle gebruikt. Oef! Ik heb deze keer maar twee Brufen Fortes moeten slikken en zelfs niet tegelijk. De meesten denken vast; Brufen Forte toch al straf spul. Maar voor mijn gewoonte is dat echt weinig. Ik ben dus heel blij. Vandaag zit ik wel geplaagd met hoofdpijn, maar dat nemen we erbij. Ik heb ook geen andere keuze hé ;-).

Ondertussen zit ik al op dag 3 van mijn cyclus. Dat betekent dus weer eens bloed gaan afstaan aan het CRG. Stiekem hoopte ik op cysten. Erg hé. Eigenlijk geloof ik niet meer in IUI als oplossing voor mij en dus wil ik er geen meer. Maar zelf de beslissing nemen om deze IUI niet te doen en deze “kans” laten schieten kan ik niet. Elke kans is een kans en wat als dit nu mijn kans is? Wat als ik nu deze maand zwanger zou zijn? Als er cysten zouden zijn, dan zou ik zelf niet beslist hebben om de IUI niet te doen, maar zou de natuur die beslissing in mijn plaats hebben genomen.

Ondertussen heb ik reeds de uitslag gekregen. Het is allemaal ok. Ik mag starten met Pergotime. Pffff, als je de cysten niet wil dan komen ze. Als je ze wil dan blijven ze weg. Rotlichaam. Ik wil niet terug die teleurstelling. Ik ben bang, bang voor valse hoop, bang voor de effecten van Pergotime, bang voor de wachtweken, bang voor ….  De angst begint zich steeds dieper te nestelen in mij. Het begint steeds meer eigen te worden aan mij. Bij iedere teleurstelling wordt een stukje hoop vervangen door een stukje angst. Pas als ik aan een nieuw hoofdstuk zal beginnen zullen er weer verse brokken hoop te voorschijn komen. Ik kijk uit naar die tijd.

Lap, de waarom-vragen zijn ook weer terug. Waarom ik? Waarom moet ik dit allemaal doorstaan? Waarom kan ik niet gewoon zwanger worden? … Het is hopeloos dat ik deze vragen stel, en toch blijven ze terug oppoppen. Ik ga heel hard mijn best doen me in te stellen op een negatief resultaat. Ik ga proberen me niet opnieuw in de val te laten lopen, me niet te laten bedotten door mijn lichaam.

Wish me good luck, because I will need it!

decoration

15:37 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-01-09

Wederkerende pijn

De dag van de uitslag werd mijn geduld ernstig op de proef gesteld. Pas om 17u30 kreeg ik telefoon. Ondertussen was ik al opgepierd van de zenuwen. Want hoe dan ook, ook al ga je uit van een negatieve uitslag, toch hoop je. En hoe langer het duurt voor je het nieuws krijgt, hoe groter de hoop wordt. Dat houdt natuurlijk geen steek, maar het is wel zo.

17u30 het verlossende telefoontje met … ja weeral slecht nieuws. Het was negatief. Als ik dat nieuws hoor lukt het wel altijd. Ik ben dan nooit echt ‘kapot’ ervan. Natuurlijk is er ontgoocheling. Maar het eerste moment denk ik niet zo veel. Mijn wereld lijkt even stil te staan.

Ook nadien laat ik mezelf niet toe te ‘rouwen’. Ik mag niet verdrietig zijn van mezelf. Ik moet erdoorheen. Ik moet verder van mezelf. En toch … diep van binnen is mijn hart gescheurd. Ik heb weer gefaald, mijn lichaam is weer niet geslaagd. Die nacht heb ik het moeten bekopen. Ik heb bijna geen oog dicht gedaan. Mijn verdriet was toch te groot. Ik voelde me moedeloos. Ik  wilde niet verder naar de volgende IUI poging. Ik zag het niet meer zitten. Het hopen (ook al is het weinig) telkens weer opnieuw in stukken geslaan worden; de hormonen slikken die me depressief maken, de controles, …. Even wilde ik het weer niet meer. Ik zei tegen mezelf moed bijeen te rapen, maar wist niet waar te schrapen. Ik zag de stukjes moed niet liggen tussen de brokstukken wanhoop, verdriet, pijn.

Waarom-vragen doken op. Waarom lukt het niet voor mij? Waarom moet ik zo lang wachten? Waarom moeten wij dit allemaal doorstaan voor een baby, iets wat voor anderen zo natuurlijk loopt? Waarom? Waarom? Waarom? Ook het ventje heeft ze; ook al zegt hij dat niet letterlijk. Maar als hij mij vraagt waarom het bij anderen van de eerste slag lukt, weet ik dat hij ze ook heeft. En natuurlijk weten we dat niemand daar een antwoord op heeft, toch duiken ze steeds weer op.

Angst komt weer tevoorschijn. Angst voor de pijn die binnenkort komt. De russen op bezoek betekent weer immense pijn. Hopelijk houden ze zich een beetje in, maar mijn hoop betekent weinig, weten we ondertussen al.

Ik wil IVF!!! Ik wil de klok vooruit draaien naar maart. Dat is voor mij de enigste oplossing. Geloof in IUI is nu weer helemaal weggeveegd.

 

verdriet

12:22 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |