18-04-09

Eindelijk vertellen …

Ik keek uit naar de 12-weken echo om het te mogen vertellen aan de wereld. Eindelijk waren we zwanger en ik zou het de wereld (alé een deel toch ;-)) verkondigen, maar dat was buiten mijn ventje gerekend. Die wilde graag eerst het resultaat van de triple-test kennen. Ok, ik vond dat jammer maar ik kon ermee leven. Het maakte wel extra ongerust. Stel dat er toch iets mis is? Stel dat het niet goed is? Stel dat ik een vlokkenpunctie of vruchtwaterpunctie moest ondergaan? Het ventje is er precies toch niet gerust in, dus waarom zou ik dan gerust zijn? En de molen begon weer te draaien.

Hoe dichter donderdag kwam, hoe meer ik begon te piekeren. Ze hadden in het ziekenhuis gezegd dat de test berekend wordt op woensdag, dus ik mocht op donderdag bellen. Toch probeerde ik al op woensdag. Jammer ik belde net te laat, want het secretariaat gynaecologie was al gesloten en op woensdagnamiddag zijn ze altijd dicht. De dame van de polikliniek verbond me echter door met het laboratorium. Ik kreeg een norse man aan de lijn. Ik legde uit dat ik mocht bellen ivm het resultaat van mijn triple-test. Ik kreeg echter direct het deksel op de neus, met de norse woorden “Maar dat mag ik niet vertellen”. Ik probeerde nog, maar tevergeefs: alleen als ik naar daar ging zou ik het resultaat te weten komen. Dat was natuurlijk geen optie, kon niet zomaar mijn werk verlaten hé. Nu vroeg ik een beetje sarcastisch terug “Maar kan je me zeggen of het resultaat gekend is, of mag je dat ook niet zeggen?”. Oh ja, dat mocht wel. En ja het was gekend.

Ik dacht dat ik ging ontploffen en die vent door de telefoon sleuren. Hij kende mijn resultaat en ik mocht het niet weten. Het was wel geen teken dat het slecht zou zijn, gelukkig, want hij had pas mijn naam in de computer ingetikt nadat ik had gevraagd of het resultaat gekend was. Dus dat bood enige troost.

Na een nachtje slapen belde ik om 9u onmiddellijk naar het secretariaat gynaecologie. Bij de eerste poging kreeg ik geen respons. Vijf minuten later nam een vriendelijke dame de telefoon op en zonder enig probleem ging ze kijken in mijn elektronisch dossier. “U heeft geen verhoogd risico”. Opgelucht vroeg ik dan hoeveel het was. Ik had mezelf voorgenomen dat ik tevreden moest zijn met een resultaat van 1/400 (vanaf minder dan 1/250 spreken ze van geen verhoogd risico). Maar het antwoord dat ik te horen kreeg was meer dan geruststellend: ik had een kans van minder dan 1/10.000. Mijn dag kon niet meer stuk.

Nu zou ik het vast mogen vertellen van het ventje. Ik belde snel het ventje op, maar die was druk aan het werk en zou me terugbellen. Een klein uur nadien hield hij me weer tegen om het te vertellen. Boos, verdrietig, teleurgesteld was ik. Ik kreeg het gevoel dat ik een misdaad in mij droeg. Traantjes leken dichtbij. En waarom? Ik zou gelukkig moeten zijn en hij verbrodde het.  Hij wilde gewoon dat we het eerst zijn neef en vriendin inlichten (dat heeft een specifiek reden waarmee ik akkoord ging). En toch kon ik het niet begrijpen, want op mijn werk kenden ze zijn neef niet???? Uit respect voor zijn wens heb ik gezwegen. Het zou wel op die paar dagen ook niet meer aankomen, legde ik er me bij neer.

Zaterdag kwam de aap uit de mouw. Hij had me erin gelust. Hij had een verrassingsfeestje voor me op poten gezet. Hij wou dan de aankondiging doen. En met succes. Ik wist helemaal van niets. Een zeer zeer goede vriendin, understatement, had hij ingeschakeld om me weg te lokken van thuis. Ze moest me bezig houden zodat ik zeker maar om 19u30 thuiskwam en daar stonden al mijn vrienden, collega’s en familie. Ik heb eigenlijk toch een lieverd.

Dus eindelijk mag ik het van de daken schreeuwen!

large_711442

08:22 Gepost door Bokje in Vertellen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-07-08

To tell or not to tell: mijn ouders

Zoals op de vorige blog al aangekondigd: ik zou mijn ouders inlichten. Als ik moeder (oh wat klint dit pijnlijk) zou zijn, zou ik dat toch ook willen weten. Eénmaal dat besluit genomen kon ik precies niet wachten. Even dacht ik zal ik naar haar toe gaan die avond nog? Zal ik het haar gaan vertellen. Ik heb me toch kunnen inhouden.

De volgende dag kwam ze langs. Ze zou meerijden naar het werk om dan naar de solden te gaan. Ik zat dus alleen in de auto met haar. En toen moest het eruit. Het plan was nog steeds om alleen van de laparoscopie te vertellen met als reden vermoeden endometriose zonder meer in detail te treden. Dat was buiten de reactie van mijn moeder gerekend, net zoals buiten mijn eigen drang om het te vertellen. Mama vroeg natuurlijk waarom het moest en stelde zich niet tevreden met het vermoeden endometriose-verhaal. Ze vroeg hoe ze dat ontdekt hadden en wat kon ik anders zeggen dan de waarheid? Ze vroeg het wel zeer lief, zo met een zachte stem. Ik voelde helemaal haar moeder-zijn naar boven komen. Het beschermende, het bezorgde en het geruststellende.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook al weet ze eigenlijk diep van binnen heel goed dat ik kinderen wilde, vertrouwde ze me toch toe dat ze dacht dat we nooit kinderen zouden hebben. We zijn tenslotte al vijf jaar getrouwd en druk bezig met het uirbouwen van een carrière. Ergens kan ik haar het ook niet kwalijk nemen te twijfelen aan de komst van kinderen in ons leven.
Maar toch? Ze had toch beter moeten weten?

Gelukkig zal ze echt wel zwijgen. Dus zij moet zich ook houden aan de "not to tell" regel. Hoewel mijn mama een praatgrage dame is, zal ze deze keer echt wel haar mond kunnen houden. Ik zag het aan haar reactie en ze drukte het me ook op het hart. Oef, opgelucht.
Alhoewel ik haar toestemming gaf het te vertellen tegen mijn vader, zou ze ook dat niet doen. Ze zei dat ik het zelf moest doen.

Naar het ziekenhuis op de dag van de ingreep zou ze me brengen, tenzij ik liever had dat mijn ventje het deed. Ze liet me dus helemaal vrij. Perfect dus! Toch ga ik van haar aanbod gretig gebruik maken, want het ventje moet werken.

Op de terugweg sneed ze nogmaals stilletjes het onderwerp aan. Ze vroeg  of ik angst had voor de operatie. Toen ik nee antwoordde (en dat meen ik - ik heb geen schrik voor de laparoscopie, wel voor het resultaat; wat hebben ze gevonden?), vroeg ze "ook niet voor de zenuw die ze gaan coaguleren. En om eerlijk te bekennen nee daar heb ik geen schrik voor. Het stemt me eerder goedgezind, wetende dat dit vermoedelijk de laatste keer is dat ook zo moet afzien tijdens mijn maandstonden. Dat zal toch één goede zaak zijn, en sowieso is de laparoscopie niet voor niets geweest. Ik besefte wel door deze vraag dat zij dit nooit heeft meegemaakt. Iemand met dergelijke pijnen zou hierdoor eerder gunstig gestemd zijn dan angstig.

Ze heeft ook een "fout" gemaakt in het verdere verloop van het gesprek en een paar dagen later nogmaals. Dit bevestigt opnieuw dat ze niet kan "meeleven". ze bracht het heel voorzichtig, waardoor ik het wel kon slikken. Ze zei "Ja bij ons was het onmiddellijk raak, maar ik ben ervan uitgegaan van het idee komt er een baby dan komt er één komt er geen ook goed". Dus je weet waar ze op doelde hé: je bent er te veel mee bezig. Maar ik antwoordde dat ze gemakkelijk spreken had, zij was direct zwanger. En dat gaf ze ook toe. Zij weet niet hoe ik me voel en hoe ik denk. Maar ze probeert toch en dat apprecieer ik. Ze wil me beschermen en geruststellen door zoiets te zeggen. Jammer genoeg beseft ze niet dat ze daarmee juist het verkeerde zegt. Maar ze doet haar best. Dat is al veel waard.

Ik moet niet klagen; ze is eigenlijk wel lief en begripvol op haar manier en op de beste manier dat zij kan.

Later die avond kreeg ik de gelegenheid om het mijn vader te vertellen. Hij reageerde weinig op het nieuws. Ik weet zeker dat het hem raakt, maar hij is een man van weinig woorden. Hij weet zelf ook moeilijk hoe hij het de "baas" moet. Bovendien kreeg hij ook weinig tijd om te reageren, want bijna direct nadat ik het verteld had ging de bel. Mijn schoonzuster was aangekomen. 

Afgelopen zondag fluisterde hij wel in mijn oor: "Ik wens je veel succes donderdag als ik je niet meer zou zien. Ik ben daar wel mee bezig en ben bezorgd." Zie je wel dat ik gelijk had. Ik ken mijn vader door en door want het is een beetje een oudere en mannelijke versie van mezelf. 

 

decoration

 

19:10 Gepost door Bokje in Vertellen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-07-08

To tell or not to tell

Oh wat zou het leuk zijn om anderen te vertellen dat ik zwanger was. Het was allemaal al uitgestippeld hoe het zou gaan. Als ik zwanger zou zijn, zouden we het nog even voor onszelf houden. Even zelf van ons geluk genieten; ons geheimpje.

Bij ongeveer 2 maand zwanger zijn, zouden we het vertellen aan mijn en zijn ouders. Op het werk was ik aan twijfelen, ofwel zou ik een papier op mijn deur hangen "we zitten hier nu met z'n drieen" (mijn bureaugenote, ik en natuurlijk ...). Ofwel zou ik gewoon niets zeggen en hen het zelf laten raden bij het toenemen van mijn buikvolume. Ook dat zou wel leuk zijn geweest, eens kijken wie het snelst opmerkzaam is en wie het snelst het zou aandurven. Ik ben helemaal niet dik, dus misschien zouden ze het bij mij wel sneller durven dan bij iemand anders.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar dit plannetje is dus mislukt. Alhoewel ik het laatste nog steeds zou kunnen uitvoeren. 

Toen we aanvankelijk merkten dat het niet meteen lukte, spraken het ventje en ik samen af het niet verder te vertellen. We wilden niet dat ze ons continu erover zouden aanspreken. Naarmate de tijd vorderde, kreeg ik meer behoefte om het uit te schreeuwen, meer behoefte om erover te praten. Het kropte in mezelf op en het leek eruit te willen. Maar ook nu bleef het ventje volhouden het niet te zeggen. Onze ouders zouden er toch alleen maar mee bezig zijn, en tot wat leidde dat? Ok ergens had hij misschien wel gelijk, dus opnieuw zwijgen.

Bovendien wilde hij, en ook ik niet, dat we steeds de vragen zouden krijgen hoe het nu zat. Of het nu gelukt was, waar we nu stonden. Plus, denk ik, ik zou ook niet willen dat ze er niets over zeggen. Ze moeten er toch eens naar vragen? Maar dan vragen ze er misschien op het verkeerde moment naar. Nee het is beter om er niets over te zeggen, dan kunnen ze ook niets verkeerd doen. Of toch?

De opmerkingen die ik hoor, maakt ook wel dat ik af en toe eens wil schreeuwen "Stop, wij willen zwanger worden, maar het lukt niet. Zwijg nu aub over kinderen, over zwanger worden etc". De vragen "En wanneer willen jullie kinderen? Is het nog geen tijd? Je bent niet meer van de jongste" blijven non-stop komen. Het wordt steeds moeilijker om deze te negeren en overtuigd te zeggen "Oh we willen er wel maar nu nog niet". Het lukt niet meer. De overtuigingskracht ebt weg.
En dan nog te zwijgen over de opmerkingen die je hoort over vrouwen die niet zwanger worden "Het is hun eigen fout. Ze zijn er te veel mee bezig. Het is omdat ze hun eigen cyclus niet kennen". Oh, om van te ontploffen. Natuurlijk weten ze niet dat ze me kwetsen en dat maakt het voor een deel wel goed, beter om te slikken. Dus beter het niet vertellen, dan toch?

Nog een reden, een heel belangrijke, waarom het niet te vertellen. Zij die het niet meegemaakt hebben, kunnen er niet over meepraten. Ze weten niet hoe het voelt. Ze kunnen het proberen te begrijpen, maar ze kunnen het niet "beleven". Dus nee, ze kunnen nooit weten hoe het voelt, ze kunnen zich nooit in onze plaats stellen. Dus waarom het hen vertellen? 

Gelukkig ontdekte ik "de verdwaalde ooievaar" en een lotgenote, waar ik wel mijn ei kwijt kon. Op een bepaald moment leek ook dat niet meer voldoende. Jawel het moment dat ik op de depressieve rand wankelde (cfr. pijnstillers). Ook op het werk leek eronder te lijden. Het moest eruit. De persoon die op dat moment bij mij stond, kreeg het te horen. Het floepte eruit. Hij stelde de juiste vragen en luisterde empathisch. Ik had het gevoel dat hij perfect aanvoelde wat ik voelde. Hij zei niet de "verkeerde" dingen. Het deed me deugd. Eindelijk was het er eens uit. Hij begreep me want hij had in dezelfde schoenen gestaan. Hij had het allemaal al eens gezien, bij zijn eigen vrouw. Ja, hij wist hoe het was. Hij wist hoe ik me voelde. Gelukkig maar!

Het was eruit. Voor één keer, oef, opgelucht!

 

zwijgen


09:50 Gepost door Bokje in Vertellen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |