08-01-10

Foto's Kaan 2 maand

Kaan in berepakje

 

Kaan in maxi cosu

 

Kaan in swing

09:15 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-12-09

Photoshop kiekjes

kaan photoshop

photoshop Kaan 2

 photoshop Kaan 3

photoshop Kaan 6

 photoshop Kaan 4

12:17 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-11-09

Het te consumeren goedje


Op mijn favoriete forum prikkeld mijn idee voor het doopsuiker heel wat nieuwsgierige neuzen. Hihihi, want nee hoor ik loste niets. En het ging in het rond als "het te consumeren goedje", omwille van de keuze voor niet het klassieke doopsuiker.

Het te consumeren goedje zijn dus chocoladecallets geworden, waarmee bijvoorbeeld chocomelk kan worden gemaakt. Of natuurlijk gewoon lekker zo op te eten hé.

Het "gadget" is een geduldspelletje, maar bovenaan het logo van Kaan gedrukt. Het geduldspelletje "past" in het kader van het geboortekaartje.

Dit alles gepresenteerd tegenover een dienblad met foto's, van enerzijds echo's van Kaan en anderzijds ik en het ventje met mijn dikke buik. Om mijn anonimiteit te blijven bewaren heb ik wel onze hoofden wat zwart gemaakt.

 

 

DSCI0048

Geduldspelletje Kaan

20:35 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-11-09

Geboortekaartje

Voorkant: 


Geboortekaartje

Achterkant (kleur klopt niet echt):

Geboortekaartje achterkant

18:22 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-09

Bevalling

Donderdag 22 oktober, de dag voor D-day. De dag dat ik me moest aanmelden op de materniteit. De dag dat ze zouden starten met de inleiding.

In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik direct mijn kamer op de materniteit. Het was vrij druk en dan was ik toch zeker dat ik die kamer bleef hebben.
Rond 21u kreeg ik een inwendig onderzoek: er was nog niets vordering tegenover het onderzoek door de gyn de maandag voordien: nog steeds maar een vingertop opening en baarmoederhals nog stug en dik. Pfff, dikke ontgoocheling, wan tik dacht dat de maandstondenpijn die ik toch af en toe had gehad (ook al was het heel licht) toch iets had opgeleverd. Jammer, helaas, pindakaas.  De vroedvrouw belde mijn gyn op en kreeg zo haar instructies. Ik kreeg toen een eerste capsule opgestoken om mijn baarmoederhals weker en korter te maken. Ze vertelden dat  ik daar vermoedelijk weinig van ging voelen. Mijn ventje mocht gerust naar huis gaan slapen. En ze hadden gelijk; ik heb nog vrij goed kunnen slapen, ook al had ik lichte maandstondenpijn.
Om 6u controleerden ze terug mijn "toestand": nog steeds hetzelfde. Frustrerend. Nu had het toch iets moeten doen. Maar nee, noppes. Toen kreeg ik terug een capsule en een gel vaginaal opgestoken. Toen begon ik het echte werk te voelen. Je zag ook op de monitor de weeën opkomen. Rond 7u was het ventje daar. Ik had de minuten al zitten aftellen, want de pijn begon echt op te komen en ik zag het niet zitten om dat helemaal alleen te doorstaan, maar hem vroeger opbellen vond ik ook “onnozel”. Ik zou hem alleen maar opjagen en veel vroeger zou hij toch niet arriveren want hij had beloofd om op tijd op te staan.
Het begon het echt heftiger te worden. De vroege shift kwam en controleerde me nog eens inwendig. En terug hetzelfde verdict; een vingertop ontsluiting, dus geen vordering. Nu sprak hij zelfs om me eventueel terug naar huis te laten gaan. Ik dacht het helemaal te krijgen.
Maar hij bracht me toch naar de arbeidskamer. Daar had ik echt al heel heftige weeën: om de minuut met pieken tot boven. Eerder de weeën die je op het einde van je arbeid verwacht. Ik pufte ze weg met het zinnetje die mijn collega me had verteld: “deze dag komt nooit meer terug”. Ik had nl geen prenatale cursus gevolgd. Een kleine twee weken voor mijn bevalling had ik met haar nog eens afgesproken en zij had me snel getoond hoe ik moest puffen. Dat had wel geholpen. Ook dacht ik terug aan de zin van een andere collega: “Laat de weeën maar komen, hoe sneller ze komen hoe sneller ik zal bevallen.” Die laatste zin liet ik al snel varen bij de volgende controles. Want ja, de vroedvrouw (man) controleerde me inwendig: nog steeds hetzelfde: een vingertop. Ik dacht te ontploffen. Pfffff. Hij belde mijn gyn op en die stelde voor om nog een infuus met weeënopwekker te geven. De vroedvrouw raadde dat af omdat ik al zo heel heftige weeën had.
Dus de vroedvrouw zei tegen de gyn "Maar als ik ze nu nog iets bijgeef gaat die tegen de plafond plakken van de weeënpijn". Ik denk dat dat ook idd zo zou geweest zijn. Ik had weeën om de minuut en die piekten op de monitor tot zo hoog dat de grafiek het niet meer kon registreren. Even nadien kwam mijn gyn zelf eens kijken. Ze keek naar de monitor en zei "idd, best dat je niets hebt bijgegeven". Ze controleerde ook nog eens inwendig en opnieuw: geen vooruitgang, nog steeds een vingertop ontsluiting. Mijn ventje zei "als ooit iemand later tegen u het woord vingertop zegt, krijg je iets". Het was enorm frustreren om uren af te zien en nog steeds met hetzelfde te zitten als bij binnenkomst. Voordien had de vroedvrouw al eens gepolst naar mijn wens tot epidurale. Oorspronkelijk had ik gezegd dat ik het wel zou afwachten. Maar ondertussen zag ik het totaal niet meer zitten. Dus zeiden de gyn en de vroedvrouw beiden dat het geen zin had te wachten als ik ze toch zou nemen. De vroedvrouw regelde alles voor de epidurale en ik kreeg ondertussen een infuus en werd in afwachting van de anesthesist en zijn team die alles in het OK klaar zetten in de douche gestoken om de weeën beter op te vangen. Het hielp wel wat, maar de weeën waren nog steeds best heftig. Tegen dat ik uit de douche kwam, kon ik naar beneden. Onderweg werd ik heel goed begeleid: de vroedvrouwen hielpen me puffen en stimuleerden me door te zeggen dat ik het goed deed. Ook al veranderde dat niets aan de toestand, ik voelde me er beter door. De pijn was natuurlijk nog steeds hetzelfde maar toch.
De epidurale ging erin om 11u. Ik voelde daar zo goed als niets van, doordat de weeën zo heftig waren overtroffen die de pijn van de prik. En wonder boven wonder vond ik vrij gemakkelijk om stil te liggen tijdens een wee. Daar had ik het meeste schrik voor. Maar dankzij de stimulatie van de vroedvrouw ging dat goed.
Boven werd ik nogmaals inwendig onderzocht en rarara nog steeds hetzelfde. Toen zei de vroedvrouw dat het misschien wel kon uitdraaien op een keizersnede als het zo bleef. Ik negeerde dat bericht heel bewust. Daar wou ik niet aan denken.
Bij het volgende inwendige onderzoek brakenr mijn vliezen spontaan. Dat was toch al iets. Ik kreeg een blaassonde, een bloeddrukmeter, monitor. En de pijn was plots weg. Ik voelde me een ander mens. Het was een wereld van verschil. Ik voelde de weeën nog steeds en ik voelde mijn buik nog steeds opspannen, maar deze keer zonder pijn. Oef!
Het ventje was denk ik ook blij, want die had de hele tijd moeten observeren hoeveel pijn zijn vrouw had, zonder echt veel te kunnen doen. Hij hielp me wel op zijn manier: het aanbieden van zijn hand die ik ernstig knijpte, hij masseerde mijn rug door bolletjes te maken. Maar veel meer kon hij jammer genoeg niet doen.
Nu kon ik nog een beetje genieten van de televisie en verder nog wat proberen te slapen voor het grote werk zou beginnen. Ondertussen kreeg ik ook geen eten: enkel druivensuiker.
Om 13u kwam mijn gyn nog eens controleren. Ze deed een inwendig onderzoek en wonder boven wonder: 4cm. En ze zei "oh ik kan het zo losmasseren, ik zit al aan 7cm". Oef, eindelijk vooruitgang en direct goed. Wauw. Iedereen was verbaasd, want dat hadden ze niet verwacht.
Rond 14u werd nogmaals inwendig gecontroleerd en deze keer 8cm ontsluiting. Een uur later had ik 10 cm ontsluiting. Ik dacht nu begint het echte werk. Neen, hoor; Ik moest rechtop gaan zitten om de baby te laten zakken en persdrang te krijgen. Want ja, dat had ik niet. Om de zoveel tijd kwamen ze vragen of ik al persdrang had en telkens was het antwoord neen. Mijn ventje begon er al mee te grappen: ze kunnen zo nog tot morgen komen vragen. Uiteindelijk mocht ik om 16u15 toch proberen te persen. En toen besloot de vroedvrouw mijn gyn erbij te halen. Een uur heb ik geperst. Ik had geen prenatale oefeningen gedaan maar ze zeiden dat ik het heel goed deed. En ik had dan nog pech dat ze niet lang bij me konden blijven want er waren 5 bevallingen op die dag. Dus geen tijd om iedereen super bij te staan. Maar ze moesten het me maar één keer uitleggen en het lukte als een niets. Alé ze zeiden toch dat ik het heel goed deed. Ikzelf zag geen vordering. Ik hoorde hen soms wel zeggen dat ze het haar al zagen. Maar zelf merk je daar niets van.
Kaan had het wat moeilijk om die ene bocht door te komen. De vroedvrouw hielp door bovenaan mijn bed te gaan zitten en te duwen op mijn buik. Iets wat ik vooraf had uitgemaakt voor mezelf dat ik dat niet wilde. Maar op dat moment lijk je alles toe te laten. En eigenlijk was het niet zo erg. Ik kreeg ook een knip. Blijkbaar was het nodig, volgens het ventje toch ook. Het is best wel een grote geworden. Maar ik voelde daar niets van. Toch niet op dat moment. Even later kwam zijn hoofd tevoorschijn. Het was eigenlijk best een raar zicht. Enkel zijn hoofdje zien. Een beetje wit en de gyn draaide aan het hoofd alsof het niets was. “Ah nee het is in de andere richting” en hop met het hoofdje de andere kant op. Nog een kleine duw bij en …
En uiteindelijk leverde al het werk de geboorte van ons zoontje Kaan op. Joepie!!!! Eindelijk.
Hij werd op mijn buik gelegd en dat gevoel is onbeschrijflijk. Het is zo zalig. Het is fantastisch. Woorden schieten eigenlijk tekort om dat gevoel te beschrijven. Het is gevoel dat ik iedereen gun. En zelf zou ik het heel graag opnieuw beleven (maar dat is voor later).
Tranen van geluk komen boven. Je vergeet alles wat ze verder beneden doen. De nageboorte, het dichtnaaien van de knip, ... alles gebeurde zonder dat ik erop lette. Ik kon alleen maar naar mijn zoontje kijken. Ik had blijkbaar wel veel bloed verloren bij de nageboorte want de gyn commandeerde onmiddellijk extra stollingsmiddelen bij en vertelde me ook dat ik ervan misselijk kon worden. Dat laatste was niet het geval.
Voor ik het wist was mijn gyn weg, want de volgende was klaar om te bevallen en ik lag nog met de benen in de beugel en hoorde die vrouw roepen bij het persen.
Naar het schijnt zijn 3 vrouwen bij dezelfde gyn bevallen op drie kwartier tijd. Een uur nadien was de vierde aan de beurt en om 23u een vijfde. Het was een "vruchtbare" dag.

DSCI0013

12:57 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-10-09

No turning back

Ondertussen is het al een week geleden dat ons zoontje werd gedraaid. Woensdag moest ik nog eens op controle. Ik dacht wel “ok hij zal wel nog met zijn hoofd beneden liggen”. Ik had toch niets gevoeld en ik zou het nu toch echt wel MOETEN voelen hé. Maar ja, je weet toch nooit.

Na de gebruikelijke urine-, bloeddruk- en gewichtscontrole, terug de tafel op. De gyn was deze keer heel snel en stond al aan mijn tafel. Ze sprak me aan met een glimlach, terugdenkend aan de gelukte kering van maandag. Ze heeft er de hele dag goedgezind van rondgelopen en het was nu nog te zien op haar gezicht.

Een GBS kweek werd afgenomen en ook voelde ze eens aan mijn baarmoederhals: hij stond al een klein beetje open en was al iets weker. Maar betekent nog niets; ik kan daarmee gemakkelijk overtijd gaan. Het is alleen handig: alles wat je al hebt voor je in arbeid gaat is meegenomen; daarvoor moet je al niet meer afzien.

De echo erbij en ja hoor, ons ventje lag nog ideaal en hij kon volgende de gyn niet meer terugdraaien. Hij ligt al te diep met zijn hoofdje in mijn bekken. Ik vroeg nog eens na of het nu kon dat hij niet zou indalen. Het komt idd voor dat baby’s in stuit gaan liggen omdat het bekken te nauw is om comfortabel te gaan liggen in hoofdligging. Maar dat was bij mij duidelijk niet het geval. Ze zag zo dat ik een breed bekken heb. Ik ben ideaal om te bevallen. Ik neem dat wel met een grote korrel zout, de praktijk zal het moeten uitwijzen. Ik kan alleen maar hopen dat ze gelijk heeft.

Onze gyn zegt nooit spontaan een schatting van het gewicht. Ik denk dat dat vooral is omdat ze weet dat dit slechts een schatting is en dat ze niet wil dat je je daar te veel op gaat blind staren. En toch vroeg ik er maar zelf naar. Hij werd geschat op dat moment op 2900gram. Geen echte groot dikkertje. Maar dat hoeft niet; zijn gezondheid is het belangrijkste. Ze voegde eraan toe “dat past toch bij jullie bouw” (mijn ventje en ik zijn beiden nogal slank). Ventje repliceerde: “we waren beiden nogal dik bij de geboorte nochtans, 4kg en 3750gr). Ze keek verbaasd maar antwoordde terug “oh kijk dat bewijst maar weer eens wat in de literatuur beschreven staat: dikke baby’s zouden een gezonder leven tegemoet gaan: minder cholesterol, minder obesitas, …”. En aan mijn antwoord had ze zich vast niet verwacht “Alé ons zoontje heeft dus minder geluk”. Ze herpakte zich snel en zie “Ja maar het is geen kleintje ook hé, en hij heeft nog tijd om aan te dikken”. Ik zit er niet mee, maar vond het wel grappig.

De gyn was duidelijk op haar gemak want ze bleef in alle rust bij ons en maakte veel opening voor eventuele vragen. Ventje vroeg dan maar wanneer we juist moeten binnenkomen bij het in arbeid gaan. “Wat is een wee? Een wee is echt de baarmoeder die helemaal hard wordt, maar is pas echt een wee als je niet meer kan praten als je die hebt. Dus echt als je zegt ‘wacht even, er is een wee op komst’. Je komt pas binnen naar het ziekenhuis als de weeën elkaar om de vijf minuten opvolgen en dit gedurende een uur. Nu uitzonderingen zijn: de vliezen zijn gebroken, dan is het simpel plas water en je weet dat de arbeid begonnen is; bij bloedverlies moet je dadelijk binnen want dat is niet normaal. En hierbij duidde ze op het verschil met de slijmprop: dat is echt slijm met wat bloed bij. Maar echt bloedverlies is niet echt normaal. Dus dan moet je dringend binnenkomen. Ze zei er ook bij dat als je vroeger wil komen dat het zeker altijd mag.
Of als je het niet goed weet, bel dan gewoon de materniteit op, die zijn dat gewoon en zeggen wel of je al moet binnenkomen of niet.”

Nu moet ik terug op controle de week dat ik ben uitgerekend: op 12 oktober. Maar ze zei "als je ongerust bent of wat dan ook, dan moet je binnen hé. Lage drempel hé". Ik heb toch een lieve gyn, vind ik zelf.

In verband met mijn uitgerekende datum wilde ik ook wat verwarring wegwerken. Volgens CRG was ik uitgerekend voor 11/10. Volgens de eerste echo bij mijn gyn voor 14/10 en volgens de echo van 12 weken voor 16/10. Wat is het nu? Eigenlijk is 11/10 juist (das nu maar zeg dagen meer :s), maar ik ga ervan uit (en gyn ook had ik de indruk) dat ik overtijd ga. Dus ik blijf 14/10 in mijn hoofd prenten. Dat is ook de datum die is doorgegeven aan de werkgever. Dus kleine man nog even blijven zitten hé ;-).

foetus

11:34 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-09-09

De volgende negen ...

De twee dagen die volgden op de controle vorige week woensdag waren voor mij emotioneel vrij verrassend. Ik kreeg best wel veel zenuwen en angst voor de uitwendige kering. Ik begon op het net te surfen. Wie had al ervaring met uitwendige kering. Hoe was het afgelopen? Ondanks de relatief positieve verhalen deed het me toch geen goed om te googelen. Ik besloot ermee te stoppen en te berusten.

Het weekend was druk en gaf me een aangenamer gevoel. De stress leek weg te ebben. En toen kwam maandag, en ik ging met een opmerkelijke rust naar het ziekenhuis. Na ons te hebben ingeschreven bij de dienst opname; werden we naar een arbeidskamer begeleid. De vroedvrouw was een heel lieve dame en vertelde me nog eens wat me te wachten stond.

Na het gebruikelijke plasje kreeg ik een bloedprik. Daarna werd ik aan de monitor gelegd. Het is wel fijn om te horen dat de baby het goed maakt via zijn hartslag. Rond 9u kreeg ik een weeënremmer. Er werd me vooraf meegedeeld dat dit hartkloppingen kon met zich meegeven, en ja hoor ik had prijs. Dat was best wel akelig en mijn gevoel van controle over mijn lichaam ebde ermee weg. Mijn handen trilden. Ik moest onmiddellijk denken aan vrouwen die premature contracties hebben en verschillende en hogere dosissen krijgen. Zij liever dan ik.

Vrijwel onmiddellijk na de spuit kwam mijn gynaecologe binnen. Ze vroeg “ben je er klaar voor?”. En ik repliceerde “euh ja, het moet wel zeker?” Haar vraag was niet verkeerd hé, maar hoe kan je nu klaar zijn voor iets waarvan je vooraf weet dat het onaangenaam zal zijn? Ze keek een beetje verrast van mijn antwoord. Vooraf werd er nog snel een echo gemaakt en ja hoor ons ventje lag nog steeds met het hoofdje bovenaan. Wel weer eens een andere kant op: er zit toch een kleine wroeter in mij ;-).

Dan werd er talkpoeder op mijn buik gestrooid en gingen ze aan de slag. Gelukkig werd er dus niet gedrenteld. De gynaecoloog hief ons zoontje zijn poep uit mijn bekken en duwde hem opzij terwijl de vroedvrouw het hoofdje tegenhield. Er werd fors geduwd en toen hij dwars lach trok ik serieuse grimassen van de pijn (als ik mijn ventje moet geloven). Het ventje zijn hand heeft het er ook aan mogen geloven, maar ik heb mijn stembanden gespaard. Even doorduwen en het leek even dat er geen einde aan kwam, maar plots riep de gynaecologe uit dat het gelukt was. Ze nam terwijl beiden nog met de handen mijn buik indrukten het echotoestel erbij. Er werd gecontroleerd en ja hoor, ons ventje lag zoals het hoort. Hoofdje naar beneden.

Er verscheen een glimlach op ieders gezicht. De gynaecologe zei dat haar dag niet meer stuk kon. Ook de vroedvrouw kon haar geluk niet verbergen. En wij, toekomstige mama en papa (oh wat vreemd om dit te schrijven), konden natuurlijk ook ons geluk niet op. Ik had me zo ingesteld op een mislukte poging en nu bleek het zelfs nog relatief vlot te zijn gegaan. Ik bracht nogmaals mijn realisme naar voor en zei: “de volgende negen hebben pech”, wat met gelach werd onthaald.

Er werd nogmaals bloed geprikt en ik werd nog anderhalf uur aan de monitor gehangen. Menstruatie-achtige krampen kwamen opzetten. Dat was niet fijn, maar ook dat was normaal. Er werden geen contracties gemeten en ons ventje leek er ook geen hinder van te hebben ondervonden. Alhoewel ik me wel afvraag wat er door zijn hoofd ging bij die manipulatie.

Een kleine twee uur later verdween de ongi-pijn en ook de tintelingen ebden geleidelijkaan weg.

Uiteindelijk zeker de moeite om te proberen, of ben ik nu gebiased?

uitwendige-kering

19:07 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |