17-01-09

Gecloo(mi)t

Vorige week woensdag startte ik dan toch maar met de verdomde Pergotime (of Clomid). De uitwerkingen waren deze keer goed zichtbaar. Mijn lieve man mocht nog geen voet in de verkeerde richting zetten, of ik had zijn neus er al afgebeten. Een geluk dat hij een aantal reserveneuzen heeft, en deze zijn allemaal opgebruikt. Ook toen we zaterdag op bezoek gingen bij vrienden, hebben zij het effect van Clomid op mijn verbale agressieniveau mogen ondervinden. Ik voelde me zo ambetant en als iets niet volledig naar mijn zin verliep, werd ik boos en iedereen zou het geweten hebben. Ocharme mijn lieve omgeving, vergeven jullie het mij?

Normaal zou ik me trachten in te tomen of eerst eens nadenken voor ik er iets uitfloep. Maar Clomid laat dat niet toe. Voor ik het besef ben ik uitgevlogen en pas dan besef ik “oh jee, ik heb het weer zitten” of ik zie het aan de reactie van mijn lieve echtgenoot, die verbaasd opkijkt of verdedigend reageert. Deze week heeft hij me ook verteld dat ik “niet te genieten” ben onder invloed van Clomid. Ik begin echt al medelijden te krijgen met hem. Maar kom, alles voor het goede doel.

Zoals ik in mijn vorige post meldde zou ik deze keer geen hoop hebben, ik zou uitgaan van een negatief resultaat, … ik zou het niet toelaten om weer met mijn hoofd tegen de muur gesmakt te worden. Maar dat was buiten mijn (rot)lichaam gerekend. Op cyclusdag 11 moest ik op echo en een bloedafname laten doen. Ik vond het een beetje vreemd dat ik zo laat moest gaan. De andere keren was het altijd op dag 10 en de laatste keer zelfs op dag 9, want ja de keer voordien had ik op dag 10 al een follikel van 20mm. Maar ervan uitgaande dat het resultaat toch negatief zou zijn (noem me een pessimist, maar ik noem mezelf realist), dacht ik laat alles maar op zijn beloop. Met een beetje, of nee, veel geluk, zou mijn eitje al gepasseerd zijn. Lekker zelf een beetje saboteren, hihihi.

Zoals gevraagd dus op dag 11 op echo. Net voor ik binnen ging in het CRG, bedacht ik “het lot zal me slecht gegund zijn en deze keer zal ik twee follikels hebben, waardoor ik terug hoop zal kweken”. Immers ik had voorheen nog nooit twee follikels gehad. Jullie raden het nooit wat ik ontdekte tijdens de echo. Eerst maten ze, naar gewoonte, de dikte van het baarmoederslijmvlies. Dit was 4,5mm. Niet erg veel, dus ik dacht “ok, het zal toch nog te vroeg zijn en misschien moet ik wel nog eens terugkomen”. Ook aanzag ik het als een indicatie voor het aantal follikels. “Het zal vast maar eentje zijn” plopte in mijn hoofd. Maar o nee, ik zag al langs één kant twee grote zwarte vlekken. De echografiste begon te meten. Mijn mond viel open van verbazing: één follikel van 26mm en één van 22mm. Ze ging naar de andere eierstok. Ook daar had een follikel zijn best gedaan: één van 16mm.

De echografiste vroeg of ik twee pilletjes Clomid had genomen. Maar nee hoor, ik had netjes gedaan zoals voorgeschreven: één pilletje Pergotime per dag. “Dan heeft u er zeer goed op gereageerd. Alé het is te hopen dat het geen drie goede zijn hé”. Om echt zeker te zijn of ik het wel goed verstaan had, vroeg ik nogmaals naar de grootte van de follikels. Maar ja hoor, ze bewees me op het blad dat ik het inderdaad goed verstaan had.

Ik kwam “pissed” buiten, om het zacht uit te drukken. Mijn lichaam heeft mijn rationale weer eens voor schut gezet. Nu zou ik de hoop zeker niet meer kunnen tegenhouden. Ik had (heb) drie keer zoveel kans toch nu??? Grrrrr, vergeet het “pauzegevoel” dat ik wilde creëren. Welkom het wachtmonster dat zich volledig zal ontpoppen tijdens de twee wachtweken. Euh welkom … het is eerder zoiets als een onwelkome gast die zich steeds zelf uitnodigt.

Na uit te razen tegen mijn lieve lotgenote, was ik toch al wat gekalmeerd. Ook de lotgenoten aanwezig op DVO chat, maanden me rust aan. Ik was boos, om iets waar ik blij moest om zijn. Ik kon geen blijf met mezelf. Ik wou zo rationeel omgaan met dit alles, dat ik hierdoor nog irrationeler werd. Ik ben een raar geval. Ik had geen recht om boos te zijn en was het toch. En dat besef maakte dat ik nog minder mezelf “in vrede” kwam. Dit “vruchtbaarheidsprobleem” heeft me al meermaals doen vechten met mezelf, maar deze keer was het bijna oorlog.

Gelukkig was het vrij snel wapenstilstand. De adviezen van de lotgenoten en mijn eigen verstand (jaja, ik heb dat ook – ook al is het weinig) brachten me tot zinnen. Hoop heb je toch steeds en weinig of veel hoop, het blijft een klap in het gezicht als het resultaat negatief is. Ik hoop alleen dat ik mezelf kan troosten met het idee dat na deze poging de grote middelen worden ingezet. Ook al heb ik angst voor IVF – ICSI, toch “kijk ik ernaar uit”. Bovendien heb ik het gevoel er pas echt “bij te horen” als ik dat onderdeel ook heb meegemaakt. Dat is toch het “zwaartste”, dat is pas de echte vruchtbaarheidsbehandeling.

En toch hé, toch hoop ik het niet nodig te hebben.

Oh ja nog een oproep: kent iemand iets van oestrogeenwaarden? Toen DPM me in de namiddag belden om te melden dat de IUI doorging zaterdag en dat ik die avond mocht Pregnyllen (Van Dale pas je maar aan ;-)), vroeg ik naar mijn oestrogeenwaarden. Misschien konden die waarden me iets zeggen over het aantal follikels die effectief meedingen voor de grote sprong. De mevrouw aan de andere kant van de lijn meldde me dat dit 1400 was. Oei, ik had voorheen al eens gelezen dat 200 staat voor het meedingen van één follikel, 400 voor twee follikels, en ga zo maar door. 1400 paste niet in dat denkkader. Oeps. Dus vroeg ik verbaasd “Is dat niet veel?”. Het antwoord was bevestigend, maar ze nam nog eens de echopapieren erbij en voegde eraan toe dat er geen speciale opmerkingen waren, alles zag er goed uit. Jammer genoeg kon ik niet meer uitleg vragen, aangezien ik nog op het werk zat en anders te nieuwsgierige collega-luistervinken te veel argwaan zouden krijgen en meer zouden willen weten. Dus als iemand me meer uitleg kan verschaffen, graag!

decoration

19:01 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-11-08

Broekloeren

Donderdag 06 november 2008

 

decorationDe hele dag al aan het broekloeren. Leuke term, voor het eerst gehoord op mijn favoriete forum; idd ja DVO forum. Zij die niet thuis zijn in de wereld van “zwanger willen worden”, weten misschien niet wat het onmiddellijk is. Op de dag(en) dat je de russen verwacht, loop je meermaals gespannen naar toilet om te kijken of er al iets te bespeuren valt in je slipje; dus je bent op dat moment aan het broekloeren.

Tijdens vorige ronde waren mijn russen daar op donderdag en was ik eveneens gestopt met de rugbyballetjes op maandag. Bovendien hadden de russen me al meermaals laten weten, via de gebruikelijke pijn (ben nu gedrogeerd met twee Brufen Forte’s deze nonsens aan het typen) dat ze in aantocht waren. Ik heb dus alle redenen om aan te nemen dat ze eraan zouden komen. Ja toch?

Maar nee hoor, ze laten me in spanning. Ze lijken maar niet echt te willen landen. Die rotrussen, altijd moeten ze je pesten. Als je niet wil dat ze komen, zijn ze er in volle ornaat. En als je ze wenst, dan laten ze je wachten en houden ze je in continue spanning.

 

Vrijdag 07 november 2008

Gisterenavond net voor het slapen gaan, was er toch al iets te zien in het broekje. Maar pas deze morgen zag ik ze in volle glorie. Grrrrrrrr, moeten die nu vervelend blijven doen? Konden ze nu niet wachten tot deze namiddag? Nee, dan zou de fun voor hen eraf zijn.

Op dag 3 moet ik een bloedafname laten doen in het CRG. Als ze pas deze namiddag zouden geland zijn (NIET dus!!!!!) dan zou dat betekenen dat dag 3 maandag zou zijn. Dit zou praktisch veel beter voor me uitkomen. Ook de echo, dag 10, zou dan op een maandag vallen en zou beter voor me uitkomen. Maar dat plezier gunnen ze me ook niet.

Maar het goede nieuws is dan toch dan ik kan starten met een volgende ronde. Big smile!

 

decoration

 

08:59 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-09-08

Freaked up

Het is al een hele tijd geleden dat ik mijn blog nog geüpdate heb. Hierdoor moet ik even terugkeren in de tijd.

Een kleine twee weken geleden kregen we dus alle uitleg van de counselor wat IUI allemaal juist inhoudt voor ons. Ik voelde me wel goed. Ik begreep alles goed en eindelijk kwam er actie.

Tot …

Het ventje was onmiddellijk na het gesprek met de counselor richting apotheek getrokken om alle medicamentjes in huis te halen. Problemen: twee dingen waren moeilijk te verkrijgen; het ene zouden ze moeten bestellen: ok geen probleem toch. We hebben tijd om op de levering te wachten. De ruskes blijven nog wel even weg. Het andere konden ze niet verkrijgen: de Pregnyl. Blijkbaar was dit enkel te verkrijgen aan de ziekenhuisapotheek. Hij had blijkbaar verschillende leveranciers gebeld en geen kon hem de Pregnyl leveren. Vreemd vond ik dat. Nog nooit had iemand van mijn lieve lotgenootjes hierover gerept dat dit moeilijk te verkrijgen was. Maar geen nood, een alternatief voor Pregnyl was wel te verkrijgen.

Nadat ik mijn zorgen over het alternatief (is het wel goed?, is het wel hetzelfde?) had weggewerkt (dank je lieve lotgenote ;-)), kreeg ik het nieuws dat het alternatief ook niet te verkrijgen was. Ik al helemaal opgedraaid. Maar gelukkig had mijn lieve ervaren lotgenote me wel al verteld dat het ook te verkrijgen is in de ziekenhuisapotheek van het CRG. Nu moest ik weer excuus zien te vinden om weg te raken van mijn nieuwsgierige collega (die dus niets weet van onze “problemen”) om naar het CRG te lopen. Ik was ondertussen al helemaal opgepierd.

En achteraf bekeken was ik te veel ermee bezig. Eén jaar zwanger proberen worden had zijn tol geëist. Toch was het nu anders dan anders. Ik was zodanig druk bezig met praktische zaken voor die medisch begeleide bevruchting dat ik het doel verloor. Ik ging bijna door mijn dak voor iets waarvan ik eigenlijk rationeel vooraf wel wist dat het goed zou komen. Ik wist vooraf al goed dat ik die Pregnyl wel in mijn handen zou hebben, aangezien ik toch tijd genoeg had nog. Ik deed alsof ik de Pregnyl de volgende dag al nodig zou hebben. Concentreren op het werk was er niet meer bij. Ook met de nodige gevolgen. Baas malcontent.

Maar alles heeft toch een happy ending gekregen: voorlopig althans. Ik heb alle medicatie bij de hand en het werk is op tijd opgeleverd (toch dat deeltje dat toen af moest zijn ;-)).

decoration

 

Het is al een hele tijd geleden dat ik mijn blog nog geüpdate heb. Hierdoor moet ik even terugkeren in de tijd.

Een kleine twee weken geleden kregen we dus alle uitleg van de counselor wat IUI allemaal juist inhoudt voor ons. Ik voelde me wel goed. Ik begreep alles goed en eindelijk kwam er actie.

Tot …

Het ventje was onmiddellijk na het gesprek met de counselor richting apotheek getrokken om alle medicamentjes in huis te halen. Problemen: twee dingen waren moeilijk te verkrijgen; het ene zouden ze moeten bestellen: ok geen probleem toch. We hebben tijd om op de levering te wachten. De ruskes blijven nog wel even weg. Het andere konden ze niet verkrijgen: de Pregnyl. Blijkbaar was dit enkel te verkrijgen aan de ziekenhuisapotheek. Hij had blijkbaar verschillende leveranciers gebeld en geen kon hem de Pregnyl leveren. Vreemd vond ik dat. Nog nooit had iemand van mijn lieve lotgenootjes hierover gerept dat dit moeilijk te verkrijgen was. Maar geen nood, een alternatief voor Pregnyl was wel te verkrijgen.

Nadat ik mijn zorgen over het alternatief (is het wel goed?, is het wel hetzelfde?) had weggewerkt (dank je lieve lotgenote ;-)), kreeg ik het nieuws dat het alternatief ook niet te verkrijgen was. Ik al helemaal opgedraaid. Maar gelukkig had mijn lieve ervaren lotgenote me wel al verteld dat het ook te verkrijgen is in de ziekenhuisapotheek van het CRG. Nu moest ik weer excuus zien te vinden om weg te raken van mijn nieuwsgierige collega (die dus niets weet van onze “problemen”) om naar het CRG te lopen. Ik was ondertussen al helemaal opgepierd.

En achteraf bekeken was ik te veel ermee bezig. Eén jaar zwanger proberen worden had zijn tol geëist. Toch was het nu anders dan anders. Ik was zodanig druk bezig met praktische zaken voor die medisch begeleide bevruchting dat ik het doel verloor. Ik ging bijna door mijn dak voor iets waarvan ik eigenlijk rationeel vooraf wel wist dat het goed zou komen. Ik wist vooraf al goed dat ik die Pregnyl wel in mijn handen zou hebben, aangezien ik toch tijd genoeg had nog. Ik deed alsof ik de Pregnyl de volgende dag al nodig zou hebben. Concentreren op het werk was er niet meer bij. Ook met de nodige gevolgen. Baas malcontent.

Maar alles heeft toch een happy ending gekregen: voorlopig althans. Ik heb alle medicatie bij de hand en het werk is op tijd opgeleverd (toch dat deeltje dat toen af moest zijn ;-)).

decoration

 

20:02 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-07-08

Lichaamstaal

Mijn lichaam spreekt een vreemde taal. En jammer genoeg heb ik nog niet de juiste tolk gevonden. Verschillende keren heeft mijn lichaam mij al bedrogen.

Nu opnieuw zorgde mijn lichaam voor verwarring. Het begon vorige week zondag. 's Avonds een twee druppeltjes bloed in mijn slip. Verwarring alom: het was toch nog te vroeg voor de russen? En de nasleep van de laparoscopie kan dit toch ook niet meer zijn: het was al een aantal dagen gestopt met bloeden. Dat begint toch niet plots opnieuw. Dan toch maar terugtellen; wanneer was nu weer de eerste dag van de laatste maandstonden? Als ik juist ben en morgen landen de russen definitief dan heb ik opnieuw een cyclus van 23 dagen. Heb ik al eens gehad. Dus het kan. Ik was opnieuw boos op mijn lichaam. Dat is toch te kort?

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om mijn onzekerheid maar een beetje uit de weg te ruimen ga ik naar deverdwaaldeooievaar.be/chat. Deze lieverds weten vast wel raad. Echt helpen kunnen ze niet, maar ze bieden wel een luisterend oor. En ze geven goede raad; even afwachten en als ik toch onzeker blijf gewoon bellen naar het crg (=centrum voor reproductieve geneeskunde).

Het was best ook wel spannend. De eerste maandstonden na de laparoscopie. Ik was super benieuwd of de gekende hevige ongipijn weg zou blijven. Nu de endometriose weggenomen was, zou dat toch moeten?

De nacht van zondag op maandag was het er al: de zo gekende ongipijn. De krampen waren opnieuw zo immens dat ik weeral aan de Brufen Forte moest. Ontgoocheling alom. Het was wel weer vrij snel weg de pijn en ik kon dus gemakkelijk de slaap hervatten. Opnieuw twijfel: misschien was dit wel gewone menstruatiepijn? Maar nee, het was toch hetzelfde gevoel als anders en te hevig om voor gewone maandstondenpijn door te gaan? Heeft de fertiliteitsarts vergeten die zenuw te coaguleren? Daar heeft hij niets meer van gezegd. Eén ding stond voor mij wel vast: de russen kwamen eraan.

En inderdaad maandag op dinsdag nacht waren ze geland. Jammer genoeg ging deze landing OPNIEUW gepaard met hevige ongipijn. Opnieuw hetzelfde als anders. Of was het deze keer doffer dan anders? Zou de fertiliteitsarts dan toch de zenuw hebben gecoaguleerd waardoor de pijn niet volledig scherp doorging tot aan mijn hersenen? Of beeld ik me dit nu allemaal in? Nee de pijn is toch te hevig. Zonder Brufen Forte zou ik "zot" worden van de pijn. Ik ken mijn lichaam ondertussen al: zonder Burfen Forte leidt dit soort pijn tot braken, tot gal toe.

Vooraf was ik ervan uitgegaan dat ik deze maandstonden zou aanzien als iets positief. Een nieuwe ronde, nieuwe kansen. De vernieuwde moed die ik verwacht had was (is) er echter niet. Ik was boos, boos op mijn lichaam. De pijn overtuigde (overtuigt) me dat ik adenomyose heb. De vraag naar de coagulatie van mijn zenuw bleef (blijft) door mijn hoofd spoken. Plus, opnieuw zo een korte cyclus: pfff 24 dagen. Dit is toch een veel te korte cyclus. Mijn lijstje met vragen voor de fertiliteitsarts zal ik weer eens moeten aandikken.

Die boosheid heeft de afgelopen week de hele tijd in mij gehangen. Ik hoop eens de russen definitief weg zijn, mezelf weer te kunnen herpakken. Die vernieuwde moed opnieuw te hebben. Die roze bril terug te kunnen opzetten.

En bij deze ook een oproep: heeft iemand al een tolk gevonden voor lichaamstaal? Gelieve hier dan de coördinaten achter te laten. Bedankt!

decoration

10:25 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |