03-07-08

Verscheurd tussen hoop en wanhoop

Meestal als de russen zijn geland, valt er een soort spanning van me af. Je kan het wel niet beschrijven als een opluchting, want het is toch wel een teleurstelling; elke keer een beetje meer. De hoop die je had is weg. Maar snel komt ze terug de hoop op een kans in een volgende ronde. Even is het een week "emotioneel rustiger". Maar eens de vruchtbare periode aantreedt, bouwt de spanning zich weer op.

Zo gaat het toch meestal. Behalve in de maand juni. Mijn "depressieve stemming" was wel gedeeltelijk weg, maar had zich omgezet in boosheid. Boos op mezelf, boos op mijn lichaam. Ik wilde gewoon zwanger zijn en waarom slaag ik daar niet in. Alles krijg ik zoals ik het wil. En dit nu niet. Ik was het allemaal beu.

Tot dan toe surfte ik vaak op fora, zoals 9maand.com. Het was leuk om daar samen uit te kijken naar een volgende NOD. Nu kon ik het niet meer. Het maakte me nog meer depressief. Van de velen waar ik "samen mee gestart" was, waren de meesten al zwanger.  

Als ik nu lees op 9maand.com, kan ik niet meer mee "opgaan" in de hoop die zij hebben. Ze hebben elke keer nog zoveel hoop. Hoop dat dit tekentje van hun lichaam wijst op een beginnende zwangerschap. Hoop dat het deze keer raak is. Hoop dat ze binnen 9 maand een baby in handen zullen hebben. Ik voel me met hen niet meer "verbonden". Die hoop die ik ook gekend heb, ben ik grotendeels verloren. Ik heb geleerd niet meer voor te gaan op mijn lichaam (cfr zelfbescherming); die heeft me al zoveel maal in de steek gelaten. En nu de laatste keer heeft het me zwaar ontgoocheld. Mijn hoop is voor een groot stuk kapot gemaakt; elke keer een beetje meer. Alhoewel er soms nog een opflakkering is. Het sprankeltje hoop dat ik altijd nog heb, wordt zo weer de kop ingedrukt door mijn ervaring met tegenslagen, ontgoocheling, iedere cyclus weer opnieuw. Telkens iets drastischer. En het slaat om in wanhoop. Wanhoop dat ik nooit dat geluk mag kennen, nee, eigenlijk nu nog wanhoop dat het lang gaat duren. Maar bereid om de hoop helemaal te laten varen, nee dat ben ik nog niet. Ik hou mezelf nog steeds STEVIG vast aan die strohalm.

Toch wilde ik het deze maand ook een beetje rustiger aan doen. Een rustpauze inlassen: niet te veel klussen, om effe rust in te lassen. Om mezelf te beschermen voor ontgoocheling. Om mijn sprankeltje hoop te bewaren. Als ik niet veel klus op de juiste moment, kan ik voor mezelf ervan uitgaan dat het niet zal gelukt zijn. En gaat mijn hoop ook niet verder stuk, want het is omdat we niet genoeg geklust hebben. Dat geeft emotioneel meer rust. Ik kan de spanning van de wachtweek effe niet aan, en al zeker niet de ontgoocheling nadien. Ik was in een te diepe put de laatste keer.

decoration

10:00 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-07-08

Pijnstillers

Elke maand heb ik ongelooflijke last van mijn menstruatie. Pijnstillers zijn dan meer dan welkom, zoniet word ik misselijk en zou ik zelfs flauwvallen van de pijn. Dit is al zo voor verschillende jaren. Nooit had ik erbij stilgestaan dat dit abnormaal was. Iedereen heeft toch last van zijn maandstonden? Ook mijn beide nichten kloegen van hevige maandstondenpijn. Conclusie: zaag niet, iedere vrouw maakt het mee.

 

Buikpijn

 

 

 

 

 

 

 

Tot een klein jaar geleden bleef de pijn beperkt tot fysische pijn. Vanaf toen kwam er ook nog eens mentale, emotionele pijn bovenop. Als ik vroeger pijn had tijdens mijn regels, dan dacht ik soms al eens "ik wou dat ik zwanger was" (terwijl we toen nog niet eens over kinderen nadachten). Nu zou ik het schreeuwen "waarom kan ik nu niet zwanger zijn?" Elke maand verergert de emotionele pijn. En jammer genoeg hiervoor bestaan geen goede pijnstillers. Deze pijn is eigenlijk erger dan de fysische pijn en niemand kan deze voor me wegnemen op dit moment.

De titel en de afbeelding van de vorige blog ("broken eggs") verklapte het al. Het goede gevoel ik had sloeg in de laatste wachtweek om. Ik werd bijna depressief. Ik snauwde iedereen af en had toen al super veel emotionele pijn. Waarom? Eigenlijk kan ik daarop niet antwoorden. Want hoop was er nog en toch leek die verdwenen. Ik wilde bloed zien, dan was ik van de spanning af. Maar ik wilde ook weer geen bloed zien, want dit zou betekenen dat ik niet zwanger was. En als ik zwanger zou zijn, dan zou die spanning me nog tergen tot enkele dagen na mijn NOD (= niet ongestelde dag). Want op de NOD testen "nee, zo regelmatig is mijn cyclus niet). 
Iedereen in mijn omgeving voelde aan dat ik me niet goed voelde. Mijn baas vroeg zelfs wat hij had misdaan. Hij is wel iemand die heel opmerkzaam is daarvoor, maar toch het was blijkbaar duidelijk. En het vreemde is dat het voor de buitenwereld duidelijker was dan voor mezelf. Ik was me pas een week later bewust van het feit dat ik op de "depressieve rand" aan het bengelen was. Ik vind dat nu nog vreemd.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toch voorspelde deze "depressie" ook mijn effectieve maandstonden. Een paar dagen na het begin van de "emotionele pijn" was de fyisische pijn er terug. Maar deze keer ook niet volgens "mijn boekske". Het begon op donderdag: rozig verlies bij het afvegen. Idem vrijdag en zaterdag. Zaterdag kwam er ongipijn bij en zo duidelijk dat ik ervan overtuigd was dat ik weldra bloed zou zien. Ik nam een pijnstiller zoals altijd. Maar tegen de tijd dat ik de pijnstiller binnen had, was de pijn weg. Ik terug ongerust. Stel dat het innestelingsbloed was en dat heb ik nu een NSAID (schadelijk voor een zwangerschap) ingenomen. Oei, ik doe mijn ongeboren kind al kwaad? Nu ben je misschien eens eindelijk zwanger en lok je misschien al een abortus uit. Mijn lichaam was me weer aan het "gek" maken. Op zondag was er helemaal niets te zien. En ook geen ongipijn meer. Vreemd normaal ongipijn en direct bloed. 

Maandag toch maar een zwangerschapstest gehaald na het werk. Ik zou dinsdagmorgen testen. Ik moest het weten. Ben ik nu zwanger of niet? Ik kon die spanning niet meer houden. Het was alsof mijn lichaam het wist. Die avond opnieuw ongipijn. Bij het naar toilet gaan (elke keer weer spannend) weer rozig bij het afvegen. De balans begon al lichtjes over te hellen naar de andere kant. Maar toch het internet heeft me geleerd dat ongipijn ook voorkomt bij een beginnende zwangerschap. Och, waarom kunnen premenstruele tekenen en zwangerschapssymptomen niet duidelijk verschillend zijn? Waarom tergt ons lichaam ons zo?
Voor het slapen was het er al duidelijker bloed te zien. En ja, de ongipijn was er ook nog. Maaar deze keer weigerde ik een pijnstiller in te nemen. Ik had nog hoop. Tevergeefse hoop bleek achteraf. Om 2u 's nachts werd ik wakker met hevige menstruatiepijn. Opnieuw hetzelfde afzien als anders en deze keer duidelijk bloed. De russen waren geland. Dus balans plofte onmiddellijk naar de negatieve kant. Waarom had ik me weer in de maling laten nemen door mijn lichaam? Waarom heb ik mezelf niet genoeg beschermd?

 

Depressed



10:26 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-07-08

Broken eggs

In mei leggen alle vogels een ei. Was ik een vogel? In mei 2007 was ik ervan overtuigd dat ik een eisprong had gevoeld. Ik had dit nog nooit gehad. Voordien had ik er ook nooit op gelet. Ik zou ook niet weten wat ik moeten voelen bij een eisprong. Maar deze keer was het zo duidelijk. Het kon niet anders (dacht ik).

Ongeveer halverwege de cyclus in mei had ik een overvolle blaas rond 6u 's ochtends. Het was alsof mijn blaas zou ontploffen. Bij het toiletbezoek was er echter nauwelijks een plasje waar te nemen. Vreemd. Bij het terug naar bed strompelen kreeg ik plots ongelooflijke krampen regio baarmoeder. Mijn eerste gedacht was "huh nu al mijn menstruatie? Dat kan toch niet?". Want de krampen waren zoals de gewoonlijke ongipijn. Ik ben toch snel in slaap gevallen en bij het door de wekker gewekt worden was de pijn weg. Dus de pijn zal toch vermoedelijk ovulatiepijn zijn geweest. Of niet?

Toevallig mat ik deze cyclus ook elke ochtend mijn temperatuur. Natuurlijk die dag vergeten. Elke dag mooi gemeten en die dag vergeten. Van alle dagen. Maar de volgende dag opnieuw trouw gemeten en idd mijn temperatuur was gestegen. Dus toch een kleine bevestiging dat het mijn ovulatie was geweest?

Mijn weegschaal begon vanaf dan duidelijk te overhellen naar de positieve kant. De hoop begon te groeien! We hadden op het juiste moment "geklust". Dus de kans was toch groot. 

 

decoration

10:20 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-06-08

Zelfbescherming

De eerste maanden van proberen was ik nog "onnozel". Ik merkte dat ik mijn lichaam eigenlijk niet kende. De pre-menstruatie-symptomen nam ik aan als zwangerschapssymptomen. Vreemd dat je je eigen lichaam eigenlijk niet kent. Gedurende mijn cyclus gaat mijn lichaam elke keer weer veranderen.

Ik herinner me nog goed de eerste maand dat we "geprobeerd" hadden. Ik kreeg naar het einde van de cyclus gespannen borsten (zoals altijd heb ik nu geleerd). Toen nam ik dat aan als een zwangerschapssymptoom. Nu weet ik wel beter. Na de eisprong is er progesteron en die zorgt voor die spanning. Een aantal maanden nadien had ik bij het opstaan en ook nog doorheen de dag last van "misselijkheid". Jullie kunnen het al raden: mijn hoop op een zwangerschap kreeg een flinke boost. Maar ook nu weet ik beter. Mijn lichaam is niet te vertrouwen. 

Ondertussen heb ik geleerd mezelf te beschermen. Te beschermen voor ontgoocheling, voor valse hoop. Van bij het begin van proberen hield ik mezelf elke keer voor dat het niet gelukt zou zijn, dat ik niet zwanger zou zijn. Het verschil met het begin is dat ik het in het begin niet geloofde. Als je het in een weegschaal legt, dan woog toen nog "ja ik ben zwanger op" op ten opzichte van "neen je bent niet zwanger". De balans is geleidelijkaan gaan overhellen naar de andere kant. Gelukkig staat de hoop dat ik zwanger ben ook nog niet helemaal op de grond, is er toch nog een beetje gewicht in deze schaal. 

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toch zijn er momenten waarop de balans weer in de andere richting gaat. Tijdens de wachtweek begint de "ja ik ben zwanger"-schaal al meer gewicht te krijgen. Uit zelfbescherming laat ik ze nog niet primeren. Maar o wee, éénmaal één dag overtijd begint ze de overhand te krijgen. Eén keer was mijn cyclus 33 dagen: abnormaal lang voor mij (heb een gemiddelde cyclus van 26 dagen). Toen heb ik het zelfs gewaagd een zwangerschapstest te doen. Maar negatief uiteraard. Toch zolang geen bloed, steeds kans op zwangerschap. Een dag later moest ik op controle bij de gynaecologe. Ook toen had ik nog de gedachte "Zou het kunnen dat ik voor het eerst een "wormje" zie?". Maar onmiddellijk met de zelfbescherming "Nee dat kan niet. De rode duiveltjes zullen juist komen voor je moet binnengaan." Jammer genoeg heeft deze laatste gedachte gelijk gekregen. Tijdens het naar toilet was het inderdaad van dat. Van alle momenten ... grrrr.

Ook een goede maand geleden had ik een opflakkering van hoop. Ook al was ik maar twee dagen overtijd. Op zulke momenten is de ontgoocheling des te groter. En val ik effe weer in een diepe put. Gelukkig zijn er op die momenten sites zoals "de verdwaalde ooievaar". Ondertussen heb ik dankzij deze site een goede band ontwikkeld met een lotgenoot, waar ik regelmatig mijn verhaal tegen kwijt kan. Dank u wel! 

 decoration

 

11:22 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4