30-09-08

Mentale rust

Vreemd … echt vreemd. Begrijp mezelf niet. Onbegrijpelijk. Maar ik heb mentale rust. Mentale rust tijdens mijn wachtweken na de eerste IUI. Begrijpen wie begrijpen kan.

 

Natuurlijk denk ik er dagelijks meermaals aan. Maar toch beheerst het me niet. Ik heb ook niet het gevoel “NU wil ik het weten, NU moet ik het weten”. Ik ben niet aan het aftellen. Het is anders dan in het begin, anders dan bij de eerste spontane pogingen. Ik krijg geen zenuwachtig gevoel. Ik ben niet geobsedeerd. Ik kan genieten van andere dingen. Niet alles wordt afgeleid naar zwanger worden. Het is niet windstil boven in mijn hoofd, af en toe woedt er eens een storm, maar meestal is het slechts een zeebriesje. Zalig!!!!!

 

Het komt misschien ook wel door het beeld in mijn hoofd. Ik heb nu al het idee dat ik volgende maand opnieuw alles moet doormaken. Terug de bloedafnames, de pilletjes slikken, de echo’s, de spuit, de inseminatie, de Utrogestan (jak trouwens). Ergens wel een beetje raar, maar het jaagt me ook geen angst aan, het doet me niet verdrietig voelen, het geeft me niet een slecht gevoel.

Deze keer voel ik ook dat de russen niet gepaard zullen gaan met een enorme teleurstelling, een enorme ontgoocheling. Ik kijk uit naar de volgende poging al, zo lijkt het een beetje. Alhoewel dat nu net iets te sterk is uitgedrukt.

Maar eerst uitkijken toch naar 6 oktober. Dan is er een bloedafname en zal ik weten of deze poging gelukt is of niet. Maar daar kijken we naar uit met het nodige realisme hé. Het beeld “9/10 mislukt” blijft in mijn hoofd.

 

Zeebries (2)

 

19:42 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-08-08

Setbacks

Na ons gesprek vorige week met de fertiliteitsarts, was er nog meer gewicht terecht gekomen in de hoop-schaal. Natuurlijk steeds wel voldoende in het achterhoofd houden dat de kans klein blijft (zelfbescherming). Maar toch de roze bril was goed aanwezig. Hij stond stevig op mijn neus.
Ik kreeg weer echt het gevoel te mogen hopen. Zeker na het gesprek van woensdag. Er is immers niets fundamenteel gevonden. Ok ja, er is nog steeds de endometriose en ok ja, ik heb eileiders die bochten maken en ja, ook een heel heel heel lichte vorm van adenomyose (maar als ze iets willen vinden vinden ze altijd iets toch - dus dat laatste PROBEER ik te negeren).

Vanaf vrijdag begon de hoop wel steeds groter te worden. Er was niets te zien, geen rozig slijmverlies ook. Ik voelde me goed en het voelde niet alsof de russen snel zouden landen. Zelfs zondag voormiddag nog niet. Maar die dag zouden we nog voorbij moeten raken.

Stom van mezelf misschien, maar in de loop van de namiddag nam ik zelfs mijn temperatuur eens om te weten of die laag of hoog stond. Ook al weet ik dat dit niets wil zeggen, ik zou het gebruiken als een teken. Het zou me moeten helpen. Ik wou iets weten. Die spanning die ik vroeger kende, was terug. De temperatuur was 36,5°C; naar mijn gewoonte (ik heb één cyclus eens mijn ochtendtemperatuur bijgehouden) niet hoog, maar ook niet laag. Damn, het kon weer alle kanten uit. Maar nu was het ook in de namiddag genomen, dus ik moest maar uitgaan van een lage temperatuur zeker. Ik hield me tegen beter weten in maar voor dat het nog alle kanten uitkon.

decoration


 

 

 

 

 

 

 

 

Zwangerschapstekenen had ik ook niet. De vermoeidheid waarvan ik voorheen sprak was er niet meer. Ik kon nog steeds gemakkelijk lang opblijven. En andere tekenen waren er ook niet. Maar ja, de ene heeft het en de andere niet. Dus ook dit hielp om de hoop helemaal te laten varen.

Onderweg voor een bezoekje aan een familielid van het ventje, voelde ik lage rugpijn en een klein beetje (echt heel minieme) ongipijn. Het was bijna niets. Maar ik dacht wel "oh nee, ze zijn er"; direct gevolgd door de gedachte "of zou dit een zwangerschapsteken zijn; lage rugpijn is toch een zwangerschapsteken?". Ik probeerde die gedachte snel weg te moffelen. Opnieuw begon ik als een dwaze gans die in de beginmaanden probeert zwanger te worden te redeneren. Het is ook wel een beetje zoals in de beginmaanden voor ons. Het is een soort hernieuwde kans; de operatie zou onze kansen toch moeten verhogen?

Bij onze eerste stop kreeg ik een eerste "tegenslag" te verwerken. Ik kreeg het  heuglijke nieuws, ..., ja, je raadt het goed er is een zwangere (WEERAL) in de familie. Ik kon op dat moment zelf niet blij zijn. Ok, ik gun het hen, maar o wat gun ik het mezelf ook. Het deed wel pijn. Maar al snel zette ik me over die pijn. Al snel bedacht ik dat ik niet verwonderd moest zijn. En ja ik ben wel blij voor hen.
Even later, bij bij onze tweede stop kwamen de toekomstige grootouders binnen. Met pijn in het hart zei ik hen (wel gemeend) "Proficiat met jullie tweede kleinkind", waarop hij repliceerde "Ik wens jullie dit ook toe". En ik gevat terug "Voor een kleinkind is het nog wat te vroeg zenne". Natuurlijk wist ik wel wat hij bedoelde. Maar ja, this was the best I could do. Er volgde gelach en een kort weerwoord "Je moet me wel willen begrijpen hé".

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En het was alsof het lot me negatief gestemd was. Ik voelde bijna op datzelfde moment mijn broek nat worden. Direct thuisgekomen naar het toilet. En ja hoor, rood bloedverlies zeer duidelijk. Voor één keer waren de russen direct goed geland. Ik had direct door dat het deze keer niet spotting, dan stoppen en dan pas hevige bloeding zou worden. Nu was ik wel benieuwd of ik veel ongipijn zou hebben.
Ik moet zeggen 's avonds heb ik tegen het ventje gezegd "ik heb bijna geen pijn, de pijn die ik heb is niet noemenswaardig"; waarop hij antwoordde "waarom vernoem je het dan?" (grrrr). Nu ja, hij lachte er maar mee.
Voor het slapengaan was de pijn iets sterker, maar nog vond ik het niet nodig om een pijnstiller te nemen. Het is toch niet zo straf. Maar een twee uur later werd ik terug wakker van de pijn. En deze keer voelde ik dat de pijn te sterk was om nog de slaap te kunnen vatten. Ik terug aan de Brufen dus. Maar toch was het iets minder erg dan anders. Het is nog zeer erg de pijn, maar toch iets minder. Dus toch een goede evolutie.

Of dat dacht je maar. Net op het moment dat ik mijn moed terug aan het bijeen scharrelen was, en er terug tegenaan kon voor een volgende ronde (in de gedachte houden dat ik er toch iets goed was, namelijk "minder pijn"), werd de pijn heel hevig. Onmenselijke krampen, warm- en koudegevoel die elkaar in een mum van tijd opvolgen, braken, ... heel den santenboetiek. Ik was super mottig. En dit dan nog op het werk, of all places and all times. Alles was terug zoals voorheen. Niets had die operatie tot nu toe geholpen. Ook die hoop werd aan diggelen geslaan. Zelfs dat gunt de natuur me niet.
"Waarom" vragen zijn weer door mijn hoofd gespookt. Vragen die automatisch opduiken, maar waarvan je wel weet dat niemand daarop het antwoord heeft.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nu zijn de rotrussen er nog, maar hun venijn is uitgewerkt. Oef, even gerust weer ... toch minstens voor 20 dagen.

12:19 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-08-08

Verscheurd tussen hoop en angst

Voor de eerste keer voel ik echte angst, angst voor mezelf. De gevoelloosheid is dus verdwenen, maar heeft vooral plaats gemaakt voor angst. Angst voor teleurstelling.

De angst komt voort vanuit de hoop die dit weekend gegroeid is. Zaterdag heb ik een echte roze bril op de neus gehad. Deze heeft blijkbaar hoop aangewakkerd. Ja, de hoop op een zwangerschap is back from long gone.

Van waar deze hoop? Eigenlijk is dit nog het ergste; het komt van een heel dom "zwangerschapssymptoom". Vermoeidheid, iets dat je zo ook gewoon kan hebben (zeker na een verlofperiode). Ik slaap al sinds donderdag super lang uit elke dag. Normaal ben ik (op een niet-werkdag) zeker om 9u zo klaar wakker; nu slaap ik tot over 10u en zelfs zondag tot 11u. Als ik wakker word heb ik nog het gevoel nog te kunnen slapen. Gisteren kwam de gedachte "Zou ik dan toch kunnen zwanger zijn?", direct gevolgd door "Oh nee, je gaat het jezelf toch niet weer aandoen? Zo een dom "teken" (als dat al niet te veel gezegd is) en je direct al laten verleiden tot echte hoop." Maar ik kon het niet laten.

Vrij snel nadien volgde het tweede "teken". Gisteren was ik erg prikkelbaar (misschien vandaag ook nog, maar ben nog niemand tegengekomen - misschien lucky for him/her). Na nog geen half uur wakker te zijn, vroeg het ventje al "Mag ik eens vragen waarom je vandaag zo vies bent?". Elke "foute handeling" (bijvoorbeeld vuile kledij niet in de juiste wasmand deponeren) werd gevolgd door een kwade reactie van mij. En dit voor elke onnozelheid, en telkens een overdreven reactie. Ocharme het ventje. Bij mezelf kwam het op "Stemmingswisselingen zijn dat ook geen tekens?" Goh, ik verwens mezelf op dit moment. Want als iemand anders op basis van deze tekenen zou denken zwanger te zijn, zou ik die onnozel verklaren. Zeker na een jaar hopeloos proberen zwanger te worden. En nu bega ik zelf die fout. Nu ben ik zelf dat domme wicht.

Hoe erg ik het ook allemaal wil rationaliseren, het lukt me toch niet tegengewicht te bieden tegen het grote gewicht hoop in de weegschaal. De tegenschaal is deze keer angst; angst ontgoocheld te worden, angst weer een teleurstelling op te lopen. Voor de eerste keer ben ik echt bang. Ik voel gewoon dat ik deze keer in een grote put verdriet zou kunnen vallen als ik echt niet zwanger zou zijn (en geef nu toe die kans is toch groot).

Nu hoop ik dat woensdag misschien tegengewicht zal geboden worden door de dokter.

Maar het liefste van al zou ik het allemaal voor even willen vergeten, voor even niet bezig zijn met zwanger worden, voor even weer echt mezelf kunnen zijn.

decoration

09:42 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-07-08

The aftermath

Na mijn eerste crash voelde ik me nog niet echt beter. Ik zat (of beter gezegd zit) met verschrikkelijk veel onduidelijke, tegensprekende gevoelens. Tranen lijken nooit echt veraf als ik erover schrijf of online praat met lotgenoten. Maar de "macho" in mezelf verbiedt me opnieuw ze echt te laten vloeien. Het zal ooit wel weer eens eindigen in een crash, zeker?

Ik weet niet goed hoe ik op mijn eerste crash moet terugkijken. Opgelucht dat onze vrienden het weten? Verdrietig dat het me niet gelukt is dit voor ons te houden? Droevig omdat ik het verteld heb wanneer ik het zelf niet wou vertellen? Dwaas omdat ik voor zoiets dom zoveel tranen heb gelaten? Blij dat het er eens uit is, de tranen? Gerustgesteld dat ik eindelijk kan wenen?

Er blijven zoveel vragen, maar zo weinig antwoorden. Verschrikkelijk vind ik dit. En ik weet dat er nog zoveel vragen zullen overblijven, tot het moment dat ik onze gezonde baby in onze armen zal houden. Momenteel lijkt dit wel zo veraf. Waar is die verdomde roze bril heen?

decoration

10:27 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-07-08

Mijn eerste crash ...

... is een feit.

Weekend! ... Betekent normaal uitslapen. Ik kan dit al lang niet meer. Als ik 9u30 haal, mag ik al blij zijn. Maar de laatste weken word ik vaak op zaterdag gewekt door het geklop van de buren. Zo was het gisteren ook. Om 7u viel de eerste klop en bibi was wakker. Nog 10 minuten ben ik blijven liggen, maar het geklop bleef aanhouden. Dus besliste ik maar op te staan. Ik moest toch vrij vroeg opstaan want we hadden afgesproken met vrienden in Antwerpen.

De hele dag heb ik plezier gehad. Af en toe voelde ik wel een steek en een trek in één van de gaatjes van de laparoscopie. Ik begon me wat zorgen te maken in de loop van de namiddag. Tenslotte had het ventje gisteren de draadjes verwijderd. En bij één van de gaatjes leek het toch niet zo mooi dicht te staan als bij de andere.

Toen ik even een moment alleen had kon ik piepen naar het gaatje. Oh nee, het stond open en er was vocht vrij gekomen. De ongerustheid nam toe. Ik toonde het aan het ventje. Hij zei dat ik wel maandag naar het ziekenhuis kon gaan om het te laten nakijken. Maar ik was niet gerust. Bovendien was maandag een feestdag en dus zou het pas op dinsdag kunnen. Plus, hoe stom het misschien ook klinkt, maar ik begon maar te denken aan het litteken dat het zou vormen op mijn buik. Ik kon vanaf dan niet meer helder denken. Ik kon niet meer genieten en bleef met mijn gedachte bij deze wonde.

Onze vrienden hadden het wel gezien aan mij. Ze vroegen of ik moe was? In de auto zei vriendin zelfs dat ik mijn hoofd op haar schoot mocht leggen, dan zou ik toch een beetje kunnen slapen. Ik zou er zo wel door komen terug. Maar dat was natuurlijk niet het probleem. Ik was wel moe, maar dat baarde me geen zorgen.

Even later deden we inkopen in een grootwarenhuis. Ik vertelde terug mijn ongerustheid aan het ventje, terwijl onze vrienden verder in de gang liepen. Hij zei dat we snel naar de spoed zouden gaan. Maar dan moesten we wel iets verzinnen dat we niet bij de vrienden thuis meer zouden langsgaan. Ik had het in Antwerpen en op de terugweg al moeilijk gehad om niet in wenen uit te barsten. Nu kon ik het niet meer tegenhouden. Het begon gewoon te lopen. Of all times, kreeg ik een zware huilbui in het grootwarenhuis. De roze bril werd van mijn neus gesmakt. Hij was kompleet weg en leek in stukken van elkaar op de grond te liggen.

Mijn vriendin begon zich schuldig te voelen en dacht dat ze iets verkeerd had gezegd. Natuurlijk niet. Het was toch haar fout niet? De vriend zei dat ik gewoon overmoeid was. Maar nee, die vermoeidheid heeft daar niets mee te maken. Alle emoties die ik afgelopen toch wel ergens in mij heb opgekropt, kwamen nu goed los. Ik had afgelopen maanden tenslotte nog maar een paar traantjes gelaten. Nu liepen de tranen over mijn wangen.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

Uiteindelijk heb ik mijn wonde getoond aan mijn vriendin. Ik heb hen verteld dat ik een laparoscopie gehad heb vorige week. Ik heb hen verteld over de endometriose.

Nadien zijn we naar de spoed gegaan. Er kon niets aan gedaan worden en de wonde stond niet geïnfecteerd. Of het litteken zou worden, viel af te wachten. Ook al hebben ze me niet echt geholpen, ik was toch gerust gesteld. Op de spoed self schoten wel allerlei vragen door mijn hoofd: "Waarom? Waarom ik? Waarom op die plaats? Waarom kunnen wij niet gewoon kindjes krijgen?". Ik was (en ben) er ook vast van overtuigd dat ik adenomyose heb. Ook dat, weeral zoiets speciaal en het is natuurlijk weer bij mij. Het leek alsof mezelf volledig omwentelde in zelfmedelijden. En normaal ben ik zo niet. Waarom doet het dit toch met mij?

Bij samenkomst met onze vrienden terug hebben we hen uiteindelijk alles verteld. Ze begrepen me en zeiden dat het normaal was dat ik dit niet had verteld oorspronkelijk. Oef, ... ze waren echt begripvol. Het leek ook of ze het echt begrepen en dat deed deugd. Ze beloofden zich aan de "not to tell" regel te houden.

decoration

 

10:10 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-07-08

Voor de laparoscopie

Zenuwachtig voor de ingreep? Neen, eigenlijk niet. Bang voor de resultaten? Een duidelijke JA.

Wat als ik endometriose heb, waar ik vrijwel zeker van was? Wat als die endometriose verspreid is in mijn eileiders? Wat als die endometriose ervoor zorgt dat ik nooit spontaan zwanger kan geraken? Geen ramp, er is is IVF denken juliie vast. Ja, gelukkig dat dat bestaat. Maar blij dat je dat dan moet doen? Neen, dat is een brug te ver. Het is toch altijd leuker om spontaan zwanger te worden. Dat zal niemand ontkennen. Plus, bij IVF worden maar 6 pogingen terugbetaald. En de kans dat het onmiddellijk lukt is niet zo groot. En ik wil twee kinderen. Dat beketent maar 3 pogingen per kind.

Deze gedachten flitsten contrinu door mijn hoofd. Maar gelukkig lukte het me behoorlijk om te focussen op een "positieve" uitkomst. Ik zou endometriose hebben, het zou wel verspreid zijn naar de darm maar mijn eileiders zou hij gerust gelaten hebben. Alles zouden ze mooi kunnen verwijderen. Dat was mijn "droomuitkomst". Met dit resultaat zou ik opgelucht zijn. 

 decoration

 

 

Dankzij de verdwaalde ooievaar had een ervaringsverhaal gehoord van iemand met dezelfde symptomen als ik. Er was bij haar ook op echo niets te zien, maar had wel last van pijnlijke maandstonden zoals ik. Ze had eveneens een laparoscopie ondergaan en was behandeld.  Vijf maand later was ze spontaan zwanger geworden. Dit wenste ik mezelf ook toe. Dank je wel voor dit verhaal. Het heeft me moed gegeven en de kans om te hopen op een goede afloop!

Met voornamelijk deze gedachte (en af en toe eens een afdwaling naar het negatieve) ging ik naar de operatie toe.

 

 

 

To be

continued ... 

 

10:08 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-07-08

Vechten met zichzelf

Pas achteraf kon ik het plaatsen: mijn verdriet, mijn boosheid, mijn "depressie". Het was allemaal een uiting van een verwerkingsproces. De eerste verwerking van het feit dat ik spontaan een kind verwekken niet zou lukken. Het is natuurlijk nog geen feit, dus volledig verwerkt is het zeker niet; dat zal pas kunnen als het een feit wordt. Ik weet niet waarom, maar deze keer leek het wel voor mezelf vast te staan dat het spontaan niet meer zou lukken.

En dit proces is zeer moeilijk. Het is een "emotional struggle" met mezelf. Die twee weken heb ik het nog nooit zo moeilijk gehad. Ik herkende mezelf bijna niet meer. Ik die altijd zo vastberaden ben, ik die altijd zo stevig in mijn schoenen sta, ben nu zo een wankel meisje geworden. Ik die bijna nooit ween, had toch al een paar traantjes gelaten. Ook al was het niet veel, het was voor mij ongewoon. Maar o, wat deed het een deugd. Het voelde als een soort bevrijding, alsof mijn boosheid en verdriet via dit traantje wegliep. De traan liet me toe tot een eerste aanvaarding te komen. 

Ja, het stond nu voor mezelf vast dat we hulp nodig zouden hebben. Waarom net dan? Was het omdat het de laatste kans was geweest voor we de resultaten van het onderzoek zouden kennen? Vast wel, denk ik nu. Dat moet het geweest zijn. Een andere reden kan ik niet bedenken.

Iemand vergeleek het aanvaardingsproces met een rouwproces. Rouwen om een verlies. En het is ook wel een verlies: het verlies van iets normaal, een verlies van een mogelijkheid. Ze beschreef het aan de hand van de stappen van Kübler-Ross:

1. Ontkenning: Ontkennen dat er een probleem is. Ook al ben ik vrij snel naar de fertiliteitsarts gestapt en zeg ik nu dat ik het "aanvaard" heb, toch zit ik ook hier nog in. Ik denk dat deze fase nooit volledig weg zal gaan, want er zijn toch altijd nog voorbeelden die na zovele jaren van ongewenste kinderloosheid, spontaan een kind op de wereld zetten.

2. Boosheid: O ja, boos ben ik al geweest. Boos op mezelf vooral. Het schijnt dat je later ook boos word op andere zwangeren, boos op de wereld. Ik verwacht er me dus aan.

3. Marchanderen of onderhandelen: Trukjes toepassen om sneller zwanger te kunnen worden, is dat onderhandelen? Zoals bijvoorbeeld, geen koffie drinken (of deca), ventje minder alcohol laten drinken, .... Ja, dan heb ik onderhandeld. Anders kan ik me niet echt momenteel iets bedenken.

4. Depressie: Een echte depressie heb ik nog niet gehad, maar enorm veel verdriet en teleurstelling wel. Ik heb al enorm veel down-momenten gehad en verwacht me aan nog diepere.

5. Aanvaarding: Neen, aanvaarding dat we nooit geen eigen kinderen zullen hebben, een duidelijke NEEN dat heb ik nog niet aanvaard! Aanvaarding dat het spontaan niet meer zal lukken, deels ja. Maar zeker nog niet helemaal. 

Deze stappen volgen elkaar niet logisch op, maar er is eerder een continue wisseling tussen de verschillende stemmingen. Deze kunnen op een mum van tijd elkaar opvolgen.

Er is volgens mij wel één fase niet beschreven: deze van hoop. Want zolang er nog geen aanvaarde ongewenste kinderloosheid is, is er hoop (of we moeten bij ontkenning plaatsen?). Maar hoop is toch belangrijk: hoop dat het goed komt is nodig. Hoop dat alles goed komt en dat we wel met een eigen baby zullen thuiskomen! 

 decoration

08:21 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |