20-12-08

Bezigheidstherapie

Afgelopen zondag, vroeg uit de veren, om naar het buitenverblijfje te gaan. Er waren twee follikels, langs elke kant één, te zien van 12 mm. Beetje optimistisch omdat het er twee waren, maar tegelijkertijd goed beseffend dat het best kan dat maar één groeit en er uiteindelijk maar één overblijft. Teleurgesteld omdat ze nog maar 12 mm waren. Nog veel te vroeg dus voor een inseminatie. Mezelf verwijtend dat ik de Pergotime vergeten innemen was, waardoor ik een dag later ben moeten starten, met als gevolg minder rijpe eitjes???

In de namiddag kreeg ik telefoon van het buitenverblijfje dat ik terug moest komen op dinsdag voor echo en bloed. Mijn “vrees” (eigenlijk best een groot woord) kwam uit: er was maar één follikel gegroeid, maar wel pijlsnel (18mm) en deze keer aan de rechter kant. Dus ontgoocheld dat er maar ééntje was (de andere had in plaats van te groeien, er nog ééntje bijgebrouwd – had er daar twee van 12mm), maar toch blij dat het de Thalys had genomen.

Die dinsdagmorgen voor ik op echo ging kreeg ik het “goede nieuws” te horen van mijn bureaugenote: ze was zwanger, al 12 weken. Ik wist dat die dag snel ging komen, ik had er me op “voorbereid” (dacht ik). Blijkt dat je je niet echt kan voorbereiden. Terwijl ik tot op heden vrij goed omging met de aankondigen van zwangerschappen, bevallingen en babybezoeken, voelde voor de eerste keer “pijn”. Toch probeerde ik mijn best te doen en wenste haar gemeend proficiat. Toen ik me naar mijn scherm keerde, sprongen net niet de tranen in mijn ogen. En toen had ik voor de eerste keer echt het gevoel dat ik het haar moest vertellen. Na toestemming van mijn ventje, heb ik haar in de namiddag ingelicht over “ons probleem”. Ze kon niet beter gereageerd dan ze heeft gedaan. Ze omhelsde me onmiddellijk, waarop ik in tranen uitbarstte. Ze excuseerde zich spontaan voor alle eventuele misplaatste opmerkingen. Ze luisterde. Ze nam een stoel. En ze leek me echt te begrijpen, ook al beleeft ze het niet. Helemaal begrijpen en weten wat het is om zo een intens verlangen onvervuld te zien zal ze nooit, maar ze heeft al het beste gereageerd van de weinigen aan wie ik het verteld heb. Ik wist al dat het een lieve was, maar nu heeft ze het nog meer bewezen. En nog een voordeel; ik moet niet meer telkens smoezen verzinnen om naar het CRG te trekken, want het stapeltje “leugens” geraakte stilaan op. Eén criminele activiteit minder.

 

Donderdag vond de derde IUI plaats. Die nacht had ik bijna geen oog toegedaan. ’s Morgens had ik me vreselijk opgejaagd en alle hoop was verdwenen. Alle geloof in het slagen van IUI was voorheen al heel klein, maar nu geloofde ik nog dat het slechts 1% kans op succes had. Ik was verdrietig, boos, gefrustreerd, … (zie vorige post). Ik zag het niet meer zitten, maar liet de IUI me toch gebeuren. Terwijl ik voorheen “uitkeek naar IVF en ondertussen me wel zou ‘bezighouden’ met IUI”, was ik nu vol ongeloof. Ongeloof dat iets nog zou helpen. Angst voor wat komen zou en eerder nog wat nooit zou komen was groot. Van “uitkijken naar IVF” was geen sprake meer. Terwijl ik de dag voordien nog zo snel mogelijk aan IVF wou beginnen, wilde ik het nu van me wegduwen. Tot voor de dag van de IUI wou ik het allemaal beleven, wilde weten hoe de pu zou verlopen, hoeveel eitjes ik zou hebben, hoeveel bevruchtingen er zullen zijn, hoe ze zullen delen, hoe de tp zou verlopen, …. En de dag van de IUI wilde ik niets meer. Ik wilde een baby en waarom moet het zou moeilijk gaan? Waarom wij? … Vragen waar niemand een antwoord op heeft maar steeds weer terugkomen, zeker als het even moeilijk gaat.

De inseminatie zelf is wel beter verlopen dan de andere keren. Ik had eens geen gekantelde baarmoeder en het was zo gefikst. Vandaag is mijn gemoed al veel beter en mijn geloof in slagen is aangedikt tot 1,5% ;-).

 decoration

 

20:00 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-12-08

Mixed feelings


Boos

Boos op de wereld,
Boos op het onrecht,
Boos op de natuur,
Boos op mezelf!

 

Verdrietig

Verdrietig om wat is,
Verdrietig om wat niet is,
Verdrietig om het gemis,
Verdrietig om het falen!

 

Gefrustreerd

Gefrustreerd om mijn gevoelens,
Gefrustreerd om mijn lichaam,
Gefrustreerd om het uit handen geven,
Gefrustreerd om de onmacht!  

 

Angst

Angst voor het onbekende,
Angst voor de toekomst,
Angst voor teleurstelling,
Angst voor een blijvend verlangen!

 

Hoopwanhoop

Hoop op goed nieuws,
Wanhoop dat het nooit komt,
Hoop op leven,
Wanhoop dat het nooit komt!

 

 decoration

13:47 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-11-08

Roet

De natuur heeft weer eens roet in het eten gegooid. Net nu ik dacht dat alles goed ging, net nu ik weer volledig klaar in strijd was om de derde poging tegemoet te gaan. Net nu ik zo “fier” was op mijn “ideale traject”, behalve natuurlijk het belangrijkste het uitblijven van een zwangerschap.

Maandag, dus eigenlijk een dag te laat (maar met toestemming van het CRG), weer eens wat bloed “afgestaan” ter onderzoek. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht dat daar iets abnormaal zou uitkomen. Dat is gewoon een routine controleken. Zo dacht ik toch. Rond 16u kreeg ik telefoon. Ik voelde al nattigheid. Zo vroeg bellen, dat kan geen goed nieuws zijn. De vrouw aan de andere kant van de lijn vroeg nogmaals op welke cyclusdag ik was: dag 4 dus. “Uw bloedwaarden zijn niet goed mevrouw. U maakt te veel oestrogenen aan om nog maar op dag 4 te zitten”. Oeps, wat betekent dat nu weer. “U zou morgen op echo moeten komen om te kijken of je cysten hebt.”

Het was echt een donderslag bij (bijna) heldere hemel. Ik was niet blij (understatement of the year). Plus, de gedachte dat de hormonen die ze me doen innemen hadden deze mogelijke cysten hadden gevoed maakte me boos. Stomme hormonen, die op mijn humeur werken, die ik niet eens nodig heb eigenlijk, en dan nu dit. Tegen de avond toe, begon ik al “vrede” te nemen met het idee dat de derde IUI niet zou doorgaan deze maand. Aan de verhalen te lezen van mijn lotgenoten, vreesde ik al voor de pil. Ik moest er maar “vrede” mee nemen. Er zat niets anders op.

De volgende dag dus vroeg uit de veren op naar het CRG. En ja hoor, de echo wees uit dat er twee cysten (volgens mijn man toch twee) aanwezig waren. Ik had prijs. Deze lotto had ik liever niet gewonnen. Het verdict wat me te doen stond viel wel pas ’s avonds. Rond 19u kreeg ik telefoon en zoals te verwachten de pil. Ook al was het te verwachten, toch was het nog steeds een beetje een slag in mijn gezicht. Maar op het moment dat ik de telefoon kreeg van het CRG waren mijn ouders bij ons op bezoek. Dus dan “moet” ik me sterk houden. Ik “moet” dat van mezelf, ik kan nog steeds niet verklaren waarom. Maar niemand mag mijn gevoelens zien. Ik verstop me altijd achter een muurtje. Waarom? Geen idee.

Als ik de verhalen lees van de lotgenoten en mijn eigen ervaring met de pil vroeger erbij optel, dan heb ik er eerlijk gezegd “angst” voor. Maar I will give it a shot. We will see.

decoration

10:21 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-11-08

Lastig ...

… heb ik het vandaag. De weerslag van het slechte nieuws gisteren kreeg ik precies vandaag. Ik ben boos, boos op mijn verdomde lichaam: waarom wil dat niet meewerken, waarom doet dat niet wat ik vraag, waarom kan dat niet een klein onsje bewaren?

Ik ben weemoedig, ik ben verdrietig. Ik wil wenen, maar kan het niet. Ik wil schreeuwen, maar kan het niet. Ik wil controle, maar krijg die niet.

En toch wil ik vooruit. Ik wil weer moed hebben. Ik wil weer energie, ik wil weer met een goed gemoed naar volgende ronde. Maar ik heb momenteel niet veel moed, geen energie, geen goed gemoed, …. En de volgende ronde, die kan pas beginnen als de russen er zijn. Die vervelende russen, als ze komen vervloek je ze, als ze niet komen ook. Ik HAAT de rugbyballetjes, …. Deze periode is een periode van stilstand; een negatief resultaat kennen en toch niet door kunnen gaan naar de volgende ronde.

Waarom, waarom, waarom? Vragen die me zullen blijven kwellen tot …. Niemand heeft hiervoor een antwoord. Niemand is schuldig. En toch voel ik me schuldig. Schuldig tegenover mijn partner. Hij had al lang papa kunnen zijn, had hij niet met een onvruchtbare vrouw getrouwd geweest. Waarom ik? Waarom wij? Krijgt iedereen wat hij verdient? Krijgt iedereen in zijn leven tegenslagen? Is dit onze tegenslag?

Ik wil erover praten en ik wil er niet over praten. Het is toch inhoudloos, zoals deze blog. Ik kan erover zeveren en blijven zeveren, maar niemand kan het helpen. Niemand kan nu ervoor zorgen dat ik zwanger ben.

Terwijl ik dit aan het typen ben, worden mijn ogen vochtig. Maar zit nu op het werk, wenen is niet toegestaan. Nu ik eens kan wenen, nu mag het niet. En ergens wil ik helemaal niet wenen. Ik wil me niet overgeven aan die negatieve gevoelens.

Waarom? Waarom? Waarom?  

decoration

16:47 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-11-08

Pijn???

Niet veel zin om veel te typen, geen zin om veel te schrijven, noch op het DVO forum noch op mijn eigen blog.

Een goed uur geleden het resultaat van tweede IUI te horen gekregen. Zou dat er iets mee te maken hebben? Zoals je in de teneur van mijn schrijfsel zal kunnen opmaken, was het deze keer ook geen goed nieuws. Ook deze keer was ik niet super teleurgesteld. Je hoopt natuurlijk altijd. Maar ook deze keer had ik weer het voorgevoel dat het mislukt zou zijn.

Ik nam van zaterdag al af en toe kleine krampjes in mijn buik waar. Dus dan ging er al een belletje rinkelen dat het ook weer deze keer de russen waren die hun weg kwijt waren. De rugbyballetjes (knipoog – pseudoniem voor Utrogestan) draaien de wegwijzers in de verkeerde richting, maar de russen laten wel weten dat ze er zijn. Heeft er niemand een middel om richtingaanwijzers te zetten richting eicel, duidelijk leesbaar voor de zaadcellen? Of niemand een gps op overschot? Dan kan ik deze meegeven met de zaadcellen.

Terwijl ik dit schrijf kom ik tot het besef dat ik toch meer teleurgesteld ben dan ik wil toegeven. Ik laat mijn toetsenbord het nu van me over nemen. Mijn macho moet even weg. Maar toch kan ik niet wenen, toch kan ik niet toegeven. Ik wil vooruit. Ik kan niet wachten tot de volgende echo zodat de inseminatie weer snel plaatsvindt. Ik haat het wachten nu op de russen. Maar voor ik het weet zal het weer zover zijn. De tijd zal wel vliegen.

Een zichzelf moed insprekend Bokje

decoration

 

17:48 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-10-08

Gebroken

Er is ondertussen al anderhalve week wachtweek voorbij. Alles ging goed. Ik kon mijn gedachten goed verzetten. Ik was compleet ZEN. Ik kon me zelfs verzoenen met het idee dat de 6 IUI’s op niets zouden uitdraaien. Ok, dat weet ik niet, maar die gedachte heb ik nodig om mezelf te beschermen om niet al te veel te gaan hopen, om de klap maandag in te dijken. Ik had complete mentale rust. Ik schrok van mezelf. Nooit had ik gedacht deze tweede IUI ronde even rustig te ervaren als de eerste. De eerste was tenslotte de testrit. Bij de tweede weten ze toch al beter hoe alles een uitwerking heeft op mij.

Vorige week woensdag en donderdag had ik keelpijn. Ok, dat kan niet goed zijn voor een beginnende zwangerschap. Op de koop toe dit weekend een zware verkoudheid. Ook dit kan geen goed teken zijn. Ik weet rationeel ook wel dat het geen zwangerschap tegenhoudt, maar toch kon ik het niet laten te denken dat dit een negatief effect op een eventuele zwangerschap met zich zou meebrengen. Plus, vrijdagavond was het zeer laat geweest, zaterdagmorgend vroeg uit de veren omwille van professionele verplichtingen. Dan zou je toch denken dat zondag uitslapen een zaligheid zou zijn. Nee hoor, bibi was zondagmorgen al vroeg wakker. En slapen dat ging niet meer. Weer geen teken van zwangerschap, want dan hoor je MOE te zijn!!!! Grrrrrrr

Maar ok, nog steeds zen. We gaan gewoon op naar de volgende ronde dan. Zelfs een berichtje van een familielid die bevallen is van haar tweede dochtertje kon me niet van stuk brengen. De gedachten “zij heeft nu mijn droom” flitste even door mijn hoofd, maar het bleef ook daarbij. Professioneel lukte het me ook mijn gedachten bij de zaak te houden.

Tot gisteren in de namiddag. Hormonen bleken op te spelen. Ik kon/kan niets of niemand meer verdragen. Mijn bureaugenote die overmatig nieuwsgierig is, kon ik wel bijna “killen”. Het is zo al lastig genoeg om gewoon al excuses te vinden waarom ik weer eens niet op bureau omdat ik naar het CRG moet, dat haar continu gevraag naar elk detail van mijn privé-leven er niet bij kan. En gisteren was het zover (WEERAL). Maandag neem ik een dag verlof. Maandag is uitslagdag en ik zie het niet zitten om deze opnieuw door te brengen op bureau. Maar natuurlijk moest bureaugenote weten waarom ik verlof nam. En haar vragen bleven maar duren, ze leek niet bevredigd te kunnen worden met het simpele antwoord “ik weet nog niet wat ik ga doen”. En ze bleef me dus maar aan een kruisverhoor onderwerpen. Ze heeft me helemaal depressief en lastig gemaakt.

’s Avonds als ik thuis kwam sprak ik erover met het ventje. En de traantjes kwamen tevoorschijn. De harde tante in mij is aan het breken. Ik kom heel snel over voor mensen als een harde bitch. Maar mensen die me echt kennen weten dat dit slechts een beschermingsschaaltje is. Zij weten dat er een opening bestaat naar de zachte kern. Er zijn er weinigen die dit weten. En zij die het weten koester ik, dat zijn mijn vrienden!

Maar dus mijn schaaltje is brozer aan het worden. De hormoontjes maken dit weker. Ik was alles beu gisteren. Ik zag het niet zitten om dit 6 keer te doorstaan en dan nog te moeten overgaan naar IVF. Ik wou stoppen en niet stoppen. Ik wou dat ik zwanger was. Ik wou dat ik niet dit probleem had. Ik wou dat ik geen hormoontjes moest slikken. Ik wou niets meer. Enkel schreeuwen "schreeuwen dat niemand het begreep". En toch ik wil niet weker worden, ik wil er niet onder doorgaan. Maar het is verdomd lastig.

Gelukkig kreeg ik gisterenavond telefoon van mijn lieve lotgenote. Ook zij heeft het effect van de hormoontjes mogen ondervinden. En tegen elkaar ratelen over de nadelige bijwerkingen van die “troep” doet deugd. Je voelt je niet meer alleen; je bent niet alleen. Je wenst het niemand toe maar bent toch blij dat je er niet helemaal alleen voor staat.

Er wacht me nu nog een lastige 5 dagen. Maar ik voel me nu al terug een pak beter en sla me er wel doorheen!

decoration

 

 

 

09:42 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-10-08

Storm

… in mijn hoofd. Sinds vorige vrijdag begon de zeebries zich te vervangen door een stevigere wind om maandag te eindigen in een orkaan. Gelukkig zat er een weekend tussen. Dat maakt het toch iets gemakkelijker om te gedachten te verzetten. Bureauwerk is nu niet bepaald ideaal als verzetje.

 

Allerlei symptomen begonnen weer op te duiken. Geen duidelijke symptomen, mijn lichaam was voor de verandering weer aan het brabbelen. Ik ben nog steeds naarstig op zoek naar die tolk. Ik slaagde er wel in om mezelf voor te houden dat 9/10 mislukt. Dus met het nodige realisme bleef ik ook wel hopen. En hoe dichter maandag kwam hoe groter de hoop werd.

En toch ongikrampen, lage rugpijn, … toch allemaal tekenen dat de russen zouden landen? Elk toiletbezoek was spannend, elke keer weer terging “zouden ze er nu zijn?”. En elke keer voelde ik een soort “ontgoocheling”, omdat ze er niet waren. Vreemd ja, maar ik wou van de spanning af. Anderzijds voelde ik ook opluchting, want dat betekende dat ik mijn hoop niet helemaal moest laten varen. De ongikrampen hadden een omgekeerd effect, maar deden me ook wel twijfelen. Zolang geen bloed, is er nog hoop. Het is allemaal heel duaal, je wil dat de russen landen en toch wil je het niet. Niemand die in deze situatie gezeten heeft, zal me begrijpen. Maar ik weet dat mijn lotgenoten perfect weten wat ik bedoel.

 

Maandag 6 oktober 2008, de dag van de verlossing. Staking, joehoe … extra vroeg opstaan om zeker op tijd een bloedafname te kunnen doen. Na bloedafname voelde ik mijn slipje of beter gezegd het inlegkruisje “nat” worden. Lap, dacht ik bloedafname voor niets laten doen. Of all times nu zijn ze er. Maar nee hoor, ook dat “geluk” gunden ze me niet. Ze laten me alleen maar in de war. Het was maar de Utrogestan die een beetje terugliep. Nog zoiets, de Utrogestan heb ik ook al een beetje vervloekt. Buiten het feit dat het “smerige boel” is, vertragen ze nog eens de russen ook. Alsof je zo nog niet genoeg in de war bent.

Gisteren was mijn vernieuwde ik helemaal verdwenen, althans tot ik de uitslag wist. Mijn vernieuwde ik kon mijn oude ik niet meer bestrijden. Ik was terug het gefrustreerde, geobsedeerde konijn. Maar gisteren liet ik het toe. Het mocht, voor één dag. Jammer voor mijn werk. Sorry baas.

 

Voor de uitslag, moeten jullie nog even geduld hebben. Stout van mij hé.

 

decoration

 

12:10 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |