05-12-08

Back to happy?

Het is weeral een eind geleden dat ik geblogd heb. En ook vandaag stond ik een tweestrijd om al dan niet te bloggen. Deze keer niet omdat ik ook emotioneel in een tweestrijd zit. Nee hoor, happy Bokje is weer helemaal terug.

Waarom zou ik ook droevig zijn? De pil heeft me “goed” gedaan. Oei, wat schrijf ik nu? Bokje, ben jij dat? Een pil die je goed doet???? Ik had het nooit gedacht, maar ja hoor, de pil heeft me deugd gedaan. Een maandje emotionele rust. Stabiliteit. Geen humeurwisselingen. Geen depressieve stemmingen. Geen wanhoopsgedachten. Niet prikkelbaar, kregelig, …. Het moet vast ook aangenamer zijn voor de omgeving. Ook op het werk voel ik me beter. Ik kan terug mijn baas “treiteren” en als hij me terug “treitert” kan ik het ook weer aan zoals vroeger.

Pas op, het “zwanger worden” overheerst nog steeds mijn gedachten. Ik ben nog steeds niet het Bokje van voor mijn zwangerschapswens (maar dan bestond Bokje ook niet ;-)). En ook de dagen dat ik de pil moest nemen heb ik afgeteld. De pilstrip aanvallen en vernietigen was mijn doel. Mission accomplished!!!

De verschrikkelijke angst die ik had voor de pilname bleek onterecht. Hoofdpijn heb ik nauwelijks gehad. Eén keer heel erg, maar toen had ik buikgriep. Dus vermoedelijk was niet de pil de oorzaak. Hij krijgt althans het voordeel van de twijfel. De tussentijdse bloedingen waarvan ik in mijn vorige post van sprak, bleken heel heel minimaal te zijn en hebben slechts twee dagen aangehouden. Dus ook een non-issue. Maar nu …

De angst is terug: Bang om terug die hormonen te slikken. Bang om terug die humeurswisselingen te maken. Bang om depressed te zijn. Bang om prikkelbaar te zijn. Bang om mensen af te snauwen zonder dat echt te willen. Bang om boos te worden op het minste. Bang om overal een drama van te maken. Bang om …. En een beetje bang dat de cysten niet weg zouden zijn. Lieve Sint, zorg jij ervoor dat ze weg zijn? Ben ik niet braaf geweest?           

En nu is het wachten op de russen. De eerste tekenen, roos slijmverlies bij het afvegen, heb ik deze morgen waarnemen. Dus ze zijn in aantocht!!! En dan spannend wachten om op cyclusdag 2 een bloedafname te doen en het verdict te horen. Opnieuw allemaal duimen!

En als zelfoppepper en teken dat ik wel happy ben, terug een happy feet afbeelding:

 

decoration

11:03 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-11-08

Tweestrijd

Zin om te bloggen. En toch geen zin om te bloggen. Voortdurend in een tweestrijd. Zoals je merkt heeft mijn zin om te bloggen gewonnen. En eigenlijk onwetend wat te schrijven. Ik geraak er niet aan uit aan mijn gevoelens. Ook op dat vlak een tweestrijd.

Voel ik me down? Een duidelijk neen. Voel ik me happy? Niet zoals vorige week, maar ben nog steeds mentaal stabiel. Ik ben niet kregelig, voel me niet “ambetant”, ben niet van het minste gepikeerd, … en toch is het niet meer het happy Bokje van vorige week.

Waarom is Bokje niet meer zo happy als voorheen?

Afgelopen vrijdag kreeg ik wel even een “shock”. Eerst was er mijn liefste lotgenote die me belde om te melden dat ze echt in hetzelfde schuitje zat als mij deze keer. Ook zij werd verplicht op de pil gezet, omwille van te hoge oestrogeen-waarden in haar bloed (dus wijzend op cysten). Tot dan geloofde ik nog een beetje in het “pech-scenario”: gewoon brute pech dat ik cysten had. Maar als mijn “evenbeeld” hetzelfde na één IUI ronde al meemaakt, kan ik me terug helemaal mijn eerste reactie op het “oestrogeen”-nieuws voor de geest halen. Het kan geen toeval zijn. Het moet van de hormonen zijn. Die Clomid (of de perfecte vervanger Pergotime in mijn geval) is de boosdoener. Het stond vast toen, mijn fertiliteitsarts krijgt een hoop vragen op zich afgevuurd bij ons volgend consult. Ik ben best bereid om nog die Pergotime te slikken, maar ik wil verantwoording. Waarom geven ze ons die hormonenbrol, terwijl we voorheen het nieuws kregen dat alles (behalve dan de endometriose in mijn geval) ok was? Waarom kan IUI niet in een natuurlijke cyclus? Hoe verhoogt Clomid de kans? …

Even later ging ik vrijdag naar toilet. Tot mijn verbazing was er roos slijmverlies bij het afvegen (rode beschaamde kaken). En plots viel het op zijn plooi: de reden waarom ik bij deze pil geen hoofdpijn heb (of beter gezegd had – want vandaag tergt die me wel) is dat deze pil té licht is voor mij. Bij mijn allereerste pil bijna 10 jaar geleden had ik ook tussentijdse bloedingen. En het verdict was: pil te licht, dus overschakelen naar een zwaardere. Met als gevolg, dagelijks hoofdpijn en bij alle andere varianten van de pil bleef hetzelfde probleem opduiken. En nu kwamen die verdomde tussentijdse bloedingen terug opduiken L. Ondanks dat alles “in zijn plooi viel”, was ik toch verward. Wat nu? Zou dit wel goed zijn? Toch maar even bellen naar het CRG. Er was niet veel aan te doen, gewoon doorpillen. Het begon me toch wel te dagen dat misschien de pil te licht was om de cysten te bestrijden, maar ook deze keer stelde het CRG me gerust dat het normaal de cysten goed de baas zou kunnen. De tussentijdse bloedingen zijn alleen een ongemak voor mij. Maar ze voegde er wel aan toe dat ze wel zouden evalueren nadien en desnoods me op een zwaardere pil zouden zetten. Dat laatste had ze er beter niet bij gezegd.

Toch blijf ik positief en ga ervan uit dat de rotcysten al weg zijn! Ondertussen al maar 8 pillen meer te gaan. We zijn al goed over de helft!

happy-sad-faces

12:29 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-11-08

Happy Bokje

Mijn blogje is vooral een uitlaatklep voor als het niet zo goed gaat met me of heel uitzonderlijk als het super goed gaat. En dat is niet helemaal eerlijk. Daarom nu deze post.

Een weekje gepild. Bij de eerste pil heb ik me letterlijk moeten forceren om ze in te nemen. Ik zag er vreselijk tegenop. De ironie van een pil te moeten nemen terwijl je zwanger wil worden, als eerste reden. Ten tweede de “angst” voor de effecten van de pil. Vooral hoofdpijn, waarmee ik vroeger dagelijks geconfronteerd werd bij pilname, boezemde me angst in. Pas om 22u slaagde ik erin de pil in te slikken, zelfs het ventje had me er eens aan herinnerd dat het echt wel moest.

De volgende ochtend al direct de tweede pil ingeslikt. Het is praktisch makkelijker om het in de ochtend in te nemen samen met mijn omnibionta pronatal tabletten en het zo dus niet te vergeten. Dagelijks mijn GSM instellen zoals bij de Pergotime is toch omslachtiger.

Ondertussen heb ik dus 7 pillen reeds binnen. Nog 14 te gaan. De aftelrace is goed begonnen. En goed nieuws: geen last van bijwerkingen. Eergisteren had ik voor het slapen gaan lichte hoofdpijn en onmiddellijk dacht ik “oh nee, het gaat niet beginnen hé”. Ik ben nogal een goede slaapster en ook deze keer lukte het me onmiddellijk in slaap te vallen. De volgende ochtend was niets meer te bespeuren van de hoofdpijn. Dus terug een happy Bokje.

En mijn humeur is ook helemaal opgekrikt. Ik voel me goed, ik kan terug alles aan, ik ben niet meer zo snel geprikkeld, …. Ik krijg ook opmerkingen uit mijn omgeving dat ik vriendelijk ben, dat ze me op een goede dag getroffen hebben, … en ze hebben gelijk. Ik ben terug happy.

Hopelijk kan ik het zo houden!

decoration

14:11 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-07-08

De fameuze roze bril

Wanneer je ongewenst kinderloos bent, ken je meer "depressieve, droevige, verdrietige" momenten dan anders. Ik, nogal optimistisch ingesteld, heb dit aan de lijve ondervonden. Ik ben ervan overtuigd dat ik afgelopen jaar meer down-momenten heb gekend dan ooit voordien. Over het algemeen kan ik alles nogal van de positieve kant bekijken. Het lijkt alsof mijn onvervulde kinderwens dit positivisme uit me heeft gezogen. Toch het meeste van de tijd.

Als ik de verhalen van lotgenoten hoor of lees dan voel ik dezelfde pijn. Ook zij voelen zich vaak niet zo happy. Maar we zijn er de beste in om elkaar op te beuren. Ook al staan sommigen al verder, en hebben ze al een veel grotere stijd gevoerd tegen de natuur, die natuur die ons nu verbiedt kinderen te hebben; toch staan ook zij paraat je te steunen, je moed in te praten. Het is geen wedstrijd, het is geen competitie zoals één van mijn beste lotgenoten gisteren zei. Iedereen heeft zijn "pijn" en het gaat er niet om wie het meeste lijdt.

Maar we hebben wel een sleutelbegrip gevonden om elkaar op te beuren. Ja, jij en ik en onze fameuze roze bril. Soms kunnen we hem op de neus houden door pattex te gebruiken; maar vaker is het een velcro sluiting. En de velcro komt nogal gemakkelijk los. Gelukkig zijn er dan de succesverhalen. Zoals gisteren het bericht van "man vertelt" dat hij en zijn vrouw zwanger zijn. Fantastisch nieuws: ze mogen eindelijk van dit geluk proeven. Voor zij die nog steeds oorlog aan het voeren zijn, geeft dit extra kracht. De wapens worden aangescherpt en we kunnen er weer tegenaan.

Maar nog bemoedigender zijn de succesverhalen die zeer sterk gelijkend zijn op je eigen verhaal. Net na de laparoscopie kreeg ik het bericht adenomyose misschien wel te hebben. Ik ging direct op zoek naar lotgenoten met adenomyose (en dan liefst de succesverhalen). Het blijkt nogal een zeldzaamheid te zijn, want lotgenoten zoeken is tot vandaag nog niet gelukt. Maar snel kreeg ik een bericht van een andere lotgenote die zich nog succesverhaal herinnerde van een lotgenote met adenomyose. Zij diende een hormonenkuur te volgen en was zwanger geworden. Oh, wat deed dit bericht deugd. Het geeft hoop en geeft je de kans om de roze bril even weer met pattex vast te kleven op je neus. Of is het toch maar velcro?

Deze week lukt het aardig om die roze bril opgezet te houden. Ik heb het idee dat ik adenomyose heb, maar toch heb ik het gevoel dat ik ondanks deze aandoening snel zwanger zal zijn. Hier gaan we voor en hier richten we ons op. Het positivisme heeft me voor even teruggevonden. Hoe lang ik dit gevoel kan aanhouden is wel de vraag? 

decoration

11:02 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4