07-04-09

De 12-weken grens ...

… ben ik nu al voorbij. Oh, wat keek ik daarnaar uit. Ik hield me voor dat het dan wel beter met zou gaan. Ik zou wel meer gerust zijn. Ik zou meer kunnen genieten, zoals andere vrouwen.  Ik zou ervan overtuigd worden dat dit wondertje wel voor mij weggelegd zou zijn.

Eens de 12 weken grens er was, stelde ik het opnieuw verder uit. Ik zou wachten tot de echo. Want ja moest toch nog een goede echo krijgen eerste hé? Vorige week donderdag was het dan eindelijk zover.

Na lang wachten, want er was een bevalling en dus was de gyn een beetje “overtijd” (neenee, niet zwanger ;-)), was het eindelijk ons beurt. Na terug de algemene uitleg te krijgen bij de vroedvrouw en het meten van het gewicht en de bloeddruk, mocht ik plaatsnemen op de tafel. Deze keer was het echo via de buik. Best wel raar. Er is nog bijna geen buik te zien en toch kunnen ze de baby hiermee visualiseren. En plop, daar was hij/zij. En ja hoor, weer een hartje zagen we kloppen. Maar wat echt wel fantastisch was om zien; er zat een echt mensje in mijn buik. Onvoorstelbaar, armpjes, beentjes, een neusje, mondje, … was allemaal al waarneembaar.

En toen … toen liet ze het hartje horen. Ik werd er helemaal stil van. Het ventje stond erbij en keek ernaar en vertelde me achteraf dat hij een krop in de keel kreeg. Het luid en snel bonken van het hartje maakte het toch weer wat reëler.

De 12-weken echo is ook belangrijk voor de nekplooimeting. Die was 0,8mm, dus netjes binnen de grens (welke maximaal 3mm is). Dus de kans op een gehandicapt kindje is heel miniem. Toch hebben we besloten bloedtest ook te laten doen. Dan weten we toch een risicoberekening. Dit is nog geen zekerheid, maar een vlokkenpunctie laten doen als we een laag risico hebben heb ik er niet voor over.  En zolang we dat nog niet weten, moet ik ons geheim van het ventje nog steeds voor mezelf houden :-(.

Helemaal  blij kwamen we buiten. Alles was goed. Er zat/zit leven in mij. We hebben ons wondertje gezien en gehoord. En ik had een extra echo maar weer eens bedongen. Normaal moet ik binnen 4 weken op tussentijdse controle bij de huisarts. Maar ik zag dat toch niet zitten om geen echo te krijgen dan. Dus vertelde ik aan de gyn mijn ongerustheid. Ze begreep me gelukkig. En daarom mag ik binnen 4 weken bij de vroedvrouw gaan. Zij zal de tussentijdse controle doen en dan ook een echo doen. Heb ik maar weer eens flink geregeld ;-).

echo 12 wkn

21:16 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-03-09

Brownie

"Die kleine heeft nogal een ravage daarbinnen aangericht” vertelde iemand me nadat ik weer eens bruinverlies had. Het bruinverlies begon de avond voor dat ik op afsluitend gesprek moest zijn in “mijn ex-buitenverblijfje”. Toen ik het zag, bekroop me niet direct een ongerust gevoel. Het maakte me wel onzeker, maar het was niet zoals de eerste keer. Ik probeerde mezelf gerust te stellen door het feit dat het bruin was. Dit is oud bloed, kan niet zoveel kwaad, praatte ik mezelf steeds weer in.

Bovendien ging ik de volgende dag naar het CRG en zou ik dit wel melden aan de fertiliteitsarts. Hij zou me wel nog eens extra geruststellen. Hij zou misschien wel een echo doen? Al hoopte ik erop, ik ging er wel vanuit dat dat niet zou gebeuren. Hoe meer de tijd vorderde, hoe meer ik erop hoopte.

Het bruinverlies was ondertussen ook al gestopt, buiten de vlek in mijn slip en nog wat bij het afvegen was er niets meer te zien geweest. En toch bleef een soort angst me overheersen. Hoe meer de tijd vorderde hoe groter de angst.

Op het afsluitend gesprek, dat al bij al heel weinig inhield, meldde ik het bruinverlies. Ik kreeg het gevoel alsof de fertiliteitsarts mijn zorgen wegwimpelde, zonder ze serieus te nemen. Ik voelde me niet helemaal begrepen. Hij zei evenals de gynaecoloog van wacht dat bruinverlies oud bloed was. Een miskraam gaat gepaard met duidelijk rood bloedverlies en veel. Het zou er echt moeten uit druppen. Plus, dit gaat gepaard met hevige krampen. Maar hij zei wel iets verontrustend. Bruinverlies kan geen kwaad ZOLANG het hartje klopt. Maar zonder echo of doppler kan je dat niet weten. Dus echt gerustgesteld was ik niet.

Hij voegde er wel aan toe dat mijn Hcg-curve heel goed was. Het was in het begin nogal aan de lage kant maar ik was zeer goed bijgebeend. De kans op een miskraam was heel klein. Alles zag er goed uit, de zin waarmee hij het gesprek begon. Hij stelde wel voor om nog eens mijn Hcg te laten prikken die dag.

Na verder te spreken over toxoplasmose en een eventuele tripple-test, meldde hij de verpleegster aan de balie om mijn Hcg te prikken. Hij vroeg haar ook of er iemand was om een echo te doen. Bummer, er was niemand. Anders zou ik een echo gekregen hebben.

In de namiddag werd ik steeds ongeruster. Het gesprek had niet het verwachtte effect. Integendeel, het maakte me nog meer ongerust. Een echte doodsangst begon zich van mij meester te maken. Ook op de DVO chat vond ik niet de nodige geruststelling. Het was niemand zijn bedoeling me ongerust maken, maar het kwam allemaal beangstigend over. Ze maanden me aan naar spoed te gaan, dan zou ik wel een echo krijgen.

Dus besloot ik een tussenoplossing te zoeken. Ik trishte, ik belde naar de monitoring en vroeg voor een echo voor die avond. En wonder boven wonder, kreeg ik een afspraak. Om 18u30 kon ik gaan. Ik moest zelfs niet lang wachten. Nog maar net had ik plaatsgenomen in de wachtzaal en mijn naam werd al afgeroepen. Ik was nog niet uitgekleed of ik kon al binnengaan. En ja hoor, onmiddellijk was het vruchtje te zien en de gynaecoloog meldde me vrijwel onmiddellijk dat het hartje klopte. Pfieeeuw voor de zoveelste keer. Er was evenmin ergens bloed te zien, dus alles was picobello.

De volgende dag kreeg ik nog eens bevestiging bij mijn lokale gynaecoloog. Toevallig was dan mijn eerste afspraak. Net voor ik plaatsnam op de tafel nam ik opnieuw bruinverlies waar in mijn slip. Ik meldde dit aan de gynaecoloog. Ze keek mijn baarmoederhals na, maar die zag er perfect uit. Ook de echo was deze keer tiptop. Het zou vast nog een restant oud innestelingsbloed zijn. Dit kon nog aanhouden tot 12 weken. Deze keer kreeg ik wel een beter gevoel. Ik kreeg echt het idee dat de gynaecoloog mijn zorgen ernstig nam, ook al deed ze er niet paniekerig over. Ze leek meer empatisch met mij te kunnen omgaan, en zich beter te kunnen inleven in mijn situatie.

De echo was opnieuw magisch. Je zou blijven staren naar dat scherm en het lijkt zo weer voorbij. Je zou dat machine willen meenemen naar huis. Het zien kloppen van het hartje, het zien bewegen van de handjes, de beentjes en het poepje is gewoonweg fantastisch, en dit ondermijnt nog het ware gevoel. Ik kijk al uit naar de volgende echo.

Zoals beloofd eindelijk de scan van de echo:

9wkn echo

10:55 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-03-09

Kwaaltjes

De symptomen begonnen pas echt duidelijk te worden vanaf de zesde zwangerschapsweek. In de vijfde zwangerschapsweek moest ik wel vaak plassen en zou ik echt alles op gegeten hebben, maar verder was er niet veel te merken. Vanaf de zesde zwangerschapsweek begon een lichte misselijkheid de kop op te steken. Het bleef nogal beperkt tot boeren (wat ook wel al was in de vijfde zwangerschapsweek) en een licht ongemakkelijk gevoel, vooral bij honger. Honger moest onmiddellijk ingewilligd worden, zoniet werd ik zeker misselijk.  

In de zesde zwangerschapsweek heb ik ook voor het eerst de wc-pot geknuffeld. Maar dit was niet in vergelijking met de tweede helft van de zevende en achtste zwangerschapsweek. Toen was ik 24u op 24u misselijk. Honger kende ik niet meer. Sprak men over eten, ik trok al een vies gezicht. Avondmaal of middagmaal moest afgestaan worden aan de WC-pot.

Op mijn achtste zwangerschapsweek kreeg ik te kampen met bruinverlies (zie vorige post). En de gynaecoloog van wacht schreef me tegelijk Postafene voor. Maar ik had zo voor dit beebje moeten vechten, dat ik het niet zou schaden door medicatie te slikken. Ik zou sterk genoeg zijn. Ik kon dit wel aan. Het zou me lukken, ik ben geen slappe trien die medicatie neemt voor het minste. Nee, dit zou me niet treffen. Ik zou doorbijten.

Nog een week heb ik ook doorgebeten. Ik kon niet gaan werken (veinsde buikgriep, want die weten van niets), moest de hele dag in bed liggen en met een beetje geluk had ik yoghurt en beschuiten binnen. Al de rest werd verslonden door het lieve toilet. De laatste dagen was het zelfs zo erg dat een yoghurt er niet meer in bleef zitten. Ik voelde me een slappe vod, had geen energie meer en was al drastisch vermagerd. Dit kon ook niet gezond zijn?

Ik had zo geschreeuwd om misselijk te zijn, maar dit had ik niet verwacht. Ik had nooit gedacht me zo slecht te voelen. Ik ben nog nooit zo ziek geweest. Wakker worden en onmiddellijk dat gevoel van misselijkheid die opkomt. Vreselijk. En toch wil ik niet klagen. Dit was misschien fysisch zwaar, maar de strijd naar een kind is emotioneel pakken zwaarder.

Uiteindelijk heeft het ventje me overtuigd om de medicatie toch te slikken. “Dat ukje heeft ook voeding nodig”. En ja ik voelde me ook geen mens meer. En wonder boven wonder die medicatie leek onmiddellijk te helpen. Ik neem het nu een kleine week en heb nog maar 1 keer een deel van mijn avondmaal moeten afstaan aan het toilet. Ik ken weer honger en ben bijna terug op gewicht. Zo is het veel zaliger om zwanger te zijn!

16:49 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-02-09

Magic?

De eerste echo heeft dus ondertussen plaatsgevonden. We waren mooi op tijd vertrokken want ik moest ook nog een bloedafname laten doen op de eerste verdieping van het buitenverblijfje. Er zat heel veel volk en pas om 18u40 konden we ons naar de tweede verdieping begeven.

Naar gewoonte legde ik mijn badge in het voorziene bakje en ging wachten in de wachtzaal. Tijdens dat wachten zag ik de dokter die die avond van dienst was voor de echo’s te doen verschijnen. O nee, het was de meest beruchte assistente van het buitenverblijfje. Net nu ik voor het eerst mijn beebje te zien zou krijgen. Ik begon me al helemaal op te winden, terwijl het ventje me aanmaande tot kalmte.

Uiteindelijk was het onze beurt. Vrijwel onmiddellijk vroeg de assistente of we Frans spraken. We stemden toe dat het gesprek in het Frans verder ging. Ze ging bij me binnen (eik wat klinkt dit vies ;-)). En ze moest eerst een beetje zoeken. Ik kreeg al een kleine angstaanval dat er niets zou te zien zijn, maar toch vrij snel (al leek dat op dat moment traag), kwam er een zwarte vlek tevoorschijn. Gerustgesteld was ik nog niet, want ik dacht onmiddellijk aan een lege vruchtzak. Vooral het moment waarop ze zei dat het nu nog zoeken was naar het vruchtje, was het even lichte paniek. Maar het ging toch allemaal vrij snel en hops daar was ons beebje. Alé beebje, je moet echt wel veel fantasie hebben om daar hoegenaamd iets dat op een baby lijkt in te zin. Wormpje is een betere term.

Ze heeft even moeten zoeken naar het hartje, alé het zien kloppen van het hartje had ze snel, maar het horen duurde langer. Het was ook heel kort. Het leek alsof de assistente vond dat ik het even had gehoord en dat dat wel volstond. Maar ik had het liever langer gehoord.

Iedereen zei me vooraf dat het een magisch moment ging zijn. Het was ook wel een prachtig moment. En eigenlijk is het een beetje raar om te schrijven, maar ik heb mezelf beloofd me niet helemaal te censureren, maar het was niet zo magisch als ik had gedacht. Het was een heel prachtig moment maar niet magisch. Het magische was een beetje verbrod door het feit dat het de beruchte assistente was. En door het feit dat de echo toch wel gepaard ging met regelmatige angstaanvallen (angst dat er niets was, angst dat er geen vruchtje was, angst dat er geen hartje was). Plus het slechts kort laten horen van de hartslag maakte dat we niet ten volle konden genieten.

Ook kregen we slechts 1 fotootje mee. Gelukkig hadden we een goede tip gekregen: “Neem je fototoestel mee”. Het ventje heeft een aantal foto’s getrokken, maar de foto’s zijn wel een beetje mislukt. Gelukkig had hij dat snel door en heeft hij de rest gefilmd. Dus nu kan ik er nog vaak van teruggenieten :D.

En voor diegene die graag meegenieten; een print screen:

 Eerste echo

19:06 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04-02-09

Blue monday

Omdat mijn hcg naar mijn gevoel of kennis nogal laag stond, besloot ik maandagmorgen een urinetest te doen. Die zou me wel kunnen geruststellen. Wachten tot woensdag leek nog zoooooooooooo lang. Dus na de gebruiksaanwijzing grondig gelezen te hebben, alles uitgevoerd zoals het hoorde (of dat denk ik toch tenminste). Het aflezen van de strip hoort na 3 minuten tot 5 minuten (maximaal). Na 3 minuten was de controlestreep verschenen, maar de “zwangerschapsstreep” was niet te zien. Nog even wachten, er nog steeds vanuit gaand dat het zou verschijnen. Maar 2 minuten later was niets te zien. Bokje in grote paniek.

Vooral teleurgesteld en bang ging ik de slaapkamer binnen, waar het ventje nog rustig lag te slapen. Ik kon enkel uitbrengen “Het is negatief”. Het ventje riep me bij hem en probeerde me gerust te stellen door te zeggen dat ik misschien te vroeg getest had. Het kon me niet echt geruststellen. Ik bleef in paniek en door mijn hoofd ging de gedachte “het hcg is niet gestegen zoals het hoort, ik ben het vruchtje al kwijt”.

Hoe meer ik er over nadacht, hoe groter de paniek werd, hoe groter de angst. Mijn besluit stond vast, een bloedafname moest die morgen gebeuren of ik zou zot worden als ik zou moeten wachten tot woensdag. Had ik toch wel niet de pech dat het sneeuwde die morgen en dat er dus mega-file was onderweg. Bloedafname in het CRG is maar van 7u tot 9u. Door de file zou ik nooit 9u halen, opnieuw paniek. Ik begon al plan B uit te dokteren in mijn hoofd. Om 9u10 spurte ik het CRG binnen. Grote opluchting: de verpleegkundige was bloed aan het afnemen bij een andere patiënte.

Heel snel was het mijn beurt. Ik mooi mijn uitleg gedaan waarom ik vroeger kwam testen dan mij gedicteerd was door DPM. De verpleegkundige vroeg uiteraard “Maar waarom heb je een urinetest gedaan?” Gelukkig begreep ze wel mijn paniek en wou ze de bloedafname doen. Zoals naar gewoonte vermeldde ze me dat DPM me zou bellen tussen 15u en 20u. “Maar” voegde ze eraan toe “als ze je nog niet gebeld hebben om 19u bel dan misschien zelf op, want je staat niet ingepland”. Maar Bokje zou het zo ver niet laten komen, dat stond al vast. Bokje zou het vast niet langer kunnen uithouden dan 15u om zelf te bellen.

De uren nadien gingen tergend traag voorbij. Een dikke merci aan de DVOchat-leden voor hun steun en medeleven en vooral entertainment. Nog nooit heb ik zoveel medeleven gekend. Nog nooit heb ik zo sterk gemerkt dat anderen zo erg mee in spanning met je zijn. Ik vond het fantastisch. Dus allemaal bedankt!!!!

Om 14u nam ik, gestimuleerd door mijn lieve lotgenote, het heft in handen. Ik belde zelf DPM op. Het duurde even voor ze opnamen en ik voelde al de zenuwen door mijn lief gieren. Uiteindelijk kreeg ik iemand aan de lijn, maar die moest mijn dossier nog gaan halen. Dat duurde een hele tijd. In die tergende periode voelde ik mijn hart supersnel bonzen, het was zo erg dat ik dacht dat het uit mijn lijf zou springen. Uiteindelijk kreeg ik het verlossende antwoord: het was allemaal in orde. Mijn hcg was 114, dus het was bijna verdrievoudigd. Een opluchting die ik voordien nooit gekend had, overviel mij. En ook iedereen op de chat was onmiddellijk enthousiast.

Die dag zal ik nooit vergeten, het staat gegrift in mijn geheugen voor altijd!

decoration

19:14 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-02-09

Zwanger???

Zaterdagmorgen vroeg uit de veren om bloedafname te gaan doen. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik er tegenop zag. Weeral vroeg uit de veren voor vermoedelijk een negatief resultaat.

In het ‘buitenverblijfje’ was veel volk voor bloedafname. Maar minder dan bij het systeem van vroeger, waarbij ook de patiënten die afspraak hebben voor echo op het eerste verdieping moesten komen. Na een goede twintig minuten wachten was het mijn beurt. Tijdens het wachten had ik continu al de verpleegkundige horen vragen “is het voor een zwangerschapstest?”. En toen ik op die vraag bevestigend antwoordde, zei ze dat het voor velen die dag een spannende dag zou worden.

Na de bloedafname ben ik het centrum van Brussel ingetrokken. Nog even profiteren van de laatste dag solden. En ondertussen een handig middel om de gedachten te verzetten. Toppunt: niets gekocht voor mij, maar wel 4 dingen voor het ventje die niet eens mee was.

Die dag kwamen nog vrienden op bezoek, dus na het shoppen thuis gekuist. Weer een nuttig iets dat ik tegelijk als afleidingsmiddel kon gebruiken. Het werd 17u, nog steeds geen telefoon; mezelf verplichtend verder te kuisen terwijl ik toch wel zenuwen begon te krijgen. Ik heb me de hele dag heel rustig kunnen houden, maar hoe langer de telefoon uitbleef te rinkelen hoe meer de zenuwen kwamen piepen. Elke vijf minuten heb ik vanaf dan gezien.

Op een bepaald moment dacht ik dat ik het niet meer kon uithouden. Bijna in staat om de haren uit te trekken, bijna op het punt om zelf te bellen, me telkens van beide activiteiten net kunnen tegenhouden. 18u10: eindelijk telefoon. Ik heb me nog net ingehouden om te zeggen “Zit er maar niet mee in, vertel me maar dat het negatief is”. Er waren drie redenen waarom ik dacht dat het negatief zou zijn:
1) Tijdens de week had ik al kleine ongikrampen gevoeld. Niet super duidelijk, maar toch ging ik ervan uit dat de russen zich lieten voelen.
2) Tijdens het gesprek met de counselor donderdag, kreeg ik te horen dat de follikel die 26mm was misschien wel een cyste was. De grootte en de hoeveelheid oestradiol in mijn bloed deed dat vermoeden, maar zeker was ze niet natuurlijk.
3) Vrijdag werd ik wakker met mega-hoofdpijn. Ik dacht “ja die russen zijn zich aan het kwaad maken omdat ze niet mogen komen door de rugbyballetjes”.

Het verdict viel … Ik kreeg te horen “Mevrouw u mag uw Utrogestan verder blijven nemen”. Ik geloofde niet wat ik hoorde en kon snel uitstamelen “Ben ik zwanger of wat?”. Ik kreeg een heel droog antwoord terug “De bloedtest was positief”, waarop ik terug vroeg “Hoeveel was mijn hcg?” “35”. Ik vond dat nogal laag, en liet dat ook merken. Maar de man repliceerde op zeer droge toon “Vanaf 25 is het positief.” Ik wist niet wat me overkwam. De vlinders van ongeloof waren voelbaar en verwarden mijn geest. Ik wist niet wat te doen eerst. Een rugbyballetje opsteken (want dat had ik nagelaten te doen in de namiddag), mijn ventje bellen, mijn liefste lotgenoten bellen. Ik probeerde zoveel mogelijk tegelijk. Uiteraard kreeg het ventje voorrang, terwijl ik ondertussen naar boven croste voor de Utrogestan. Daarna kwamen de anderen aan de beurt.

Ik was blij, maar niet uitbundig. Ik had nog heel veel schrik. Vooral de lage hcg-waarde verontruste me. Ik voelde onmiddellijk angst. Angst die ik voordien niet gekend had. Pas nu begreep ik wat anderen bedoelden met “zwanger en bang”. Ik probeerde mezelf voor te houden dat ik toch al een stap verder was dan ooit!

decoration

11:27 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-12-08

Good feelings

decoration

Woensdag afspraak bij onze fertiliteitsarts. Vooraf had ik reeds een lijstje vraagjes opgesteld. Het zou een “kruisverhoor” worden ;-). Ik wil alles weten, hoe werkt mijn lichaam en wat zijn de factoren die ervoor zorgen dat het niet lukt. Maar een heel belangrijke vraag voor ons was: mogen we nu al op de wachtlijst voor IVF komen? Deze vraag zorgde wel voor wat zenuwtjes voor het gesprek. Ik kreeg mijn broodje, dat ik anders zonder veel moeite verorber, niet volledig naar binnen.

Na mijn bureaugenote een smoes wijs te maken (ik begin al alles onder de knie te hebben: liegen, junk spelen, smokkelen – de utrogestan mee naar toilet smokkelen zonder ooggetuigen -, … => straks ben ik nog een echte “crimineel” ;-)), ging ik vol spanning op naar het CRG. Vijf minuten na het afgesproken uur riep de fertiliteitsarts mijn naam. “Oeps, mijn smoes zou misschien niet meer kloppen want nu zou ik té vroeg terug op bureau zijn” was de eerste gedachte die door mijn hoofd ging.

De dokter bekeek eerst ons dossier en vroeg hoeveel IUI pogingen ik nu achter de rug had. Twee dus, want de derde werd tegengehouden door een cyste. Blijkbaar had mijn man gelijk, want het waren er idd twee corrigeerde de fetiliteitsarts mij. Hij voegde eraan toe dat dit een reactie op Clomid was. Aha, die vraag kan ik al schrappen. Het is dus idd van Clomid en niet gewoon pech omdat ik niet beschermd ben tegen cysten in een natuurlijke cyclus. Plus, blijken dat die cysten eigenlijk geen cysten zijn. Het zijn eigenlijk follikels op een te vroeg tijdstip in de cyclus. Dus niet goed voor inseminatie. “Waarom dan toch anticonceptie geven?” Omdat dit alle hormonen onderdrukt en dan kan je  met een verse lei terug aan een nieuwe poging beginnen. Terug alle waarden laten normaliseren zoals het hoort bij het begin van een cyclus dus. “Maar waarom dan Clomid geven als je in een natuurlijke cyclus ook een eisprong hebt?” “Omdat alle "gezonde" vrouwen niet steeds een eisprong hebben van nature. Als je 100 vrouwen hebt met een perfect regelmatige cyclus van 28 dagen, en verder geen andere vruchtbaarheidsproblemen uiteraard, zijn er steeds 20 die geen eisprong hebben die maand. Dat is gewoon de natuur. Door Clomid te geven zorgen ze ervoor dat je zeker een eisprong hebt en dus geen ronde moet laten "verloren" gaan. Komt erbij dat ik eileiders met bochten heb. Dus door Clomid te geven, gokken ze erop dat ik twee of drie eitjes zou aanmaken en daardoor verhoog ik de slaagkans. Die eileiders met bochten maken het moeilijker en door de Clomid vergroot de kans omdat er misschien wel twee eitjes komen.” Ik kan perfect leven met deze uitleg en ga dus door met het nemen van de Clomid (in mijn geval Pergotime maar het is hetzelfde).

En toen gebeurde het ondenkbare. “En hoe zien jullie het nu?” vroeg de fertiliteitsarts aan ons. Voor ik kon antwoorden, repliceerde mijn man al “Daar hebben we het al onderling over gehad.” Ik vulde aan door te refereren naar de wachtlijsten. De arts repliceerde dat de wachtlijsten de reden was waarom hij die vraag stelde. Hij suggereerde zelf om ons op de wachtlijst te zetten en ondertussen verder pogingen met IUI te doen. Ik was ongelooflijk verwonderd maar oh zo blij. Ik kan me best wel voorstellen dat er een brede lach op mijn gezicht verscheen. Nooit had ik gedacht dat dat zo makkelijk ging. Mijn dag kon niet meer stuk. En er werd direct al een datum geprikt: in februari start ik met het snuiven (jaja de junk in mijn komt helemaal los ;-) – ik word nog een echte).

De dokter legde uit dat ze bij de eerste poging de helft van de eitjes zullen bevruchten via IVF en de andere helft met ICSI. Dat heeft een diagnostische reden: er kan een communicatiefout zijn tussen mijn eitje en de zaadcel van mijn ventje. De ene spreekt bijvoorbeeld Russisch en de andere Nederlands en ze hebben geen tolk: probleem. En dat probleem ontdekken ze als er bij de IVF eitjes bijvoorbeeld maar 1 op de 5 eitjes bevrucht is, terwijl bij ICSI 5 op 5 eitjes zijn bevrucht.

Ik kreeg de vraag wat ik verkoos voor de pick up (kort pu): lokale of volledige verdoving. Ik heb geen idee hoeveel pijn ik ga hebben, maar vind het toch de moeite om te proberen: dus lokale verdoving! De dokter knikte instemmend en leek daar ook de voorkeur aan te geven (zo van “ik wil geen mietjes”). En dat stemde me gerust van mijn keuze. Nadien vroeg hij of ik pijn had bij de inseminatie en of ik gespannen was bij de inseminatie? Zou dat een indicatie zijn voor de pu????

Verder stelde ik de vraag hoe endometriose onvruchtbaarheid in de hand werkte. Een grote zucht bij de arts gevolgd door “Dat is een moeilijke vraag”, terwijl hij naar achteren leunde met de handen achter zijn hoofd als steun. Ondanks de moeilijke vraag kreeg ik wel een uitgebreid antwoord en bevestigde hij mijn vorige post (behalve van de helft minder kansen werd niet door hem vernoemd en ik vroeg er ook niet naar, want what’s the use of knowing?). Hij gaf eveneens uitleg over de medische processen er rond. Mijn vertrouwen in de fertiliteitsarts was al groot, maar kreeg nog een boost door dit gesprek. Hij is eerlijk, en dat apprecieer ik enorm!!!

Het enigste dat me een beetje “verdrietig, ongerust” maakt, is het feit dat de fertiliteitsarts wel drie keer adenomyose heeft laten vallen. Hij lijkt er erg aan te twijfelen dat ik het toch heb. Een NMR is blijkbaar toch niet 100% sluitend en mijn baarmoeder was toch wel zacht. Dus … misschien heb ik het toch wel. Maar die gedachte probeer ik weg te duwen en ik blijf met een positief gevoel achter.

Ik was zo happy, dat van werken niet veel meer in huis kwam. En mijn happy vibes blijven zo nazinderen dat Pergotime deze keer geen kans heeft me depressief te maken. De omgeving is ook blij ;-).

 

decoration

 

 

 

11:35 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |