25-08-09

Shot zich een bult

Lang heb ik moeten wachten voor ik zeker was dat ik hem voelde. En ondertussen voel ik hem heel frequent. Ongeveer een week of twee geleden begonnen zelfs de echte stampjes. Echt bulten stampt hij. Je ziet mijn buik op en neer wippen en een bult naar boven komen. Hij kan het zelfs even aanhouden. En als je voelt, voel je een verharding in mijn buik. Het is wel nog te onduidelijk om te merken of het een hand of voet is.

Hij lijkt het zich ook niet meer aan te trekken of ik rustig ben of niet. Als hij zich wil laten voelen, zal hij het niet laten. Zo waren we vorig weekend naar Parijs. We hebben daar veel gewandeld (lees de toeristische trekpleisters bezocht), en kleine meneer was de hele tijd goed bij bewustzijn aan het meegenieten van de bezoekjes. Het is wel leuk om hem zo vaak en duidelijk te voelen.

Anderzijds als hij zich even niet laat voelen (want sommige dagen is hij precies toch wel meer moe dan andere), dan komt een ieniemienie angstmonstertje piepen. Het lijkt me wel opvallend nu dat hij vooral van het weekend houdt, en veel minder van weekdagen (net zijn mama ;-).

beweging

14:41 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-08-09

Zon, zee, strand = genieten

Vakantie, zalig genieten. Strand, zon en zee. Wat wil een mens nog meer? En dat allemaal aan de Belgische kust. Ja ver weg trekken doen we al jaren niet meer. De laatste keer was onze huwelijksreis, 6 jaar geleden. En nu met een kleintje in de buik, zou ik het zeker niet riskeren om ver weg te trekken. Dus naar ondertussen jaarlijkse traditie naar de Belgische kust getrokken. En wat hadden we geluk met het weer.

We vertrokken vlak na de laatste controle, diegene die me toch met een klein angstmonster had opgezadeld. Maar wonder boven wonder heb ik weinig gedacht aan het angstmonster. Komt het omdat ik meer vertrouwen krijg? Komt het omdat het idee dat het allemaal wel eens goed zou kunnen komen reëler wordt? Of komt het door de vakantie, volledig relax en ontspannen? Bijna dagelijks op het strand liggen met bikini aan, en kijken naar het op en neer wippen van de buik bij het wakker zijn van onze kleine uk. Zalig en geruststellend.

Op het strand viel het ook op hoeveel zwangeren er wel niet zijn. Ik heb al gehoord dat 2009 een babyboom-jaar zou zijn. Natuurlijk vallen de zwangeren me eens te meer op nu. En dan maar vergelijken met de buik en zien wie voor mij of na mij zou moeten bevallen. Iets dat vorig jaar misschien wel een kwelling zou zijn geweest, was nu best wel plezant.

En natuurlijk zijn de gezinnen met buggy’s en spelende kinderen overtollig aanwezig. De baby’s trokken het meest mijn aandacht en deden me al wat vooruit blikken naar volgend jaar. Dan zullen we vast terug aan zee zitten met onze kleine jongen. Zalig uitkijken naar de toekomst, waarbij alles toch goed komt!

decoration

09:49 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-07-09

Schot in beeld

Eigenlijk zou ik nu aan andere blogpost moeten schrijven. Deze is niet meer up to date. Ze is eigenlijk al anderhalve week oud, althans in mijn hoofd. En ik wel hem ook niet bannen van mijn blog omdat hij toch wel belangrijk is.

Vorige week maandag hadden we dus terug controle. Deze keer terug bij de vroedvrouw, omdat ik toch zo een lieve gynaecologe heb die me de tussentijdse controles bij de vroedvrouw laat doen ipv bij de huisarts zodat ik altijd mijn zoontje nog eens kan bewonderen.

Eerst naar goede gewoonte een plasje doen. Dan bloeddruk controleren: oeps weer wat laag, maar goed hij is altijd laag dus eigenlijk geen probleem. Ik heb er ook geen last van, dus geen zorgen in maken. Daarna op de weegschaal: 6kg bij van bij het begin. Perfect op het gemiddelde, vertelde de vroedvrouw. Dus J.

En dan piepeloeren naar ons zoontje. Hij was wakker en ik zag hem bewegen. Nochtans ik voelde hem niet. Dus aha, ik voel hem niet altijd als hij beweegt. De vroedvrouw had daar een verklaring voor. Zolang hij de randen niet raakt voel ik hem niet. Plus, mijn placenta ligt vooraan aan de buikzijde. Dat betekent dat hij al feller moet schotten voor ik dat voel. Want anders vangt de placenta de stampen op. En lap sie, daar wou hij het eens demonstreren. Een felle shop, en ja hoor die had ik gevoeld. Dat was wel plezant zo echt zien dat het echt wel hij is die ik voel.

We kregen de beelden mee op stick. En ook die van de vorige keer. Die waren wel een beetje teleurstellend. Ik had echt verwacht dat ik uitgebreide videobeelden zou te zien krijgen. Maar nee, steeds super korte fragmenten. Maar alé, we hebben toch iets hé ;-). Dus we kunnen niet klagen.

Hier een shot van op de stick (die van de vorige keer zet ik bij de 20wkn echo):

22_06_2009_09_01_45_6.22.2009.9.1.47_3

10:42 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-06-09

Babyfee

Vrijdag, de dag dat het angstmonster in volle glorie aanwezig was. Vrijdag, de dag dat ik me emotioneel slecht voelde. Vrijdag, de dag dat de tranen letterlijk over mijn wangen liepen. Vrijdag, de dag dat mijn zwangerschapshormonen tilt sloegen. Vrijdag, de dag dat ik me schuldig voelde; schuldig met mijn gevoelens tegenover zij die zo graag in mijn plaats zouden willen zijn. Vrijdag, de dag dat ik me verdrietig voelde terwijl ik blij moest zijn. Vrijdag, de dag dat ik mijn geluk niet kon proeven terwijl ik zou moeten genieten.

Vrijdag, de dag dat mijn zoontje me liet weten dat hij er was. Vrijdag, de dag dat het voor het eerst duidelijk was dat hij het was die in me bewoog. Vrijdag, de dag die eindigde in genieten, blijdschap en puur geluk.

Het was alsof mijn zoontje aanvoelde hoe ik me die dag voelde. Het was alsof hij wist dat hij me moest tonen dat hij nog leefde. Het was alsof hij mijn sprookje toch deels wou laten waarmaken. ’s Avonds bij het lekker tv genieten, voelde ik weer diezelfde blubjes / kietelingen in mijn buik. Maar zoals jullie wel weten ondertussen was ik nog steeds niet zeker dat dit mijn zoontje was. Maar dan, als mijn ventje mijn buik naar dagelijkse routine had ingesmeerd met amandelolie, voelde ik hem opnieuw. Maar deze keer bevestigde mijn ventje het lichtjes opwippen van dat deel van mijn buik. En hetgeen me echt overtuigde was dat mijn ventje telkens ik zei dat ik het voelde, reeds vooraf of tegelijk ook zei “oh, ik zie hem” of “oh daar”, wijzend naar de plaats waar ik het ook voelde. Zelf kon ik het jammer genoeg niet zien. Door de lichte bolling (ja, een echte megabuik heb ik nog niet, maar volledig plat is hij ook niet meer), kan ik niet mijn volledige buik zien.

Maar o, wat heb ik van dat moment genoten! Het was puur genieten. Het was wonderlijk. Ook al is het gevoel hetzelfde, nu zeker te zijn dat hij het is, verandert wel aan het gevoel. Ook nu als ik hem voel, weet ik hij leeft nog.

Gisterenavond in bed, was er terug volle actie van ons zoontje. En samen hebben we opnieuw genoten. Deze keer heeft het ventje op mijn aanraden zijn hand op mijn buik gelegd. Net dat moment valt ons zoontje stil natuurlijk. Om toch maar even ons geduld op de proef te stellen ;-). Maar wij hielden het langer uit dan hij (hihihi) en ja hoor, mijn ventje voelde duidelijk “een stamp”. Dus het genieten is echt begonnen. Het angstmonster zal nooit volledig verdwijnen, maar nu krijgt wonderfee veel meer kans!

babyfee

09:26 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-06-09

Blub blub blub

Voel ik mijn zoontje nu? Oh ja, het is dus een zoontje hé. Typisch, voor een meisje hadden we al een naam, voor een jongen nog niet. Maar ja, dat zijn luxeproblemen hé. En ondertussen hebben we al wat verder gedacht en het ventje is vorige week naar huis gekomen met een jongensnaam, die wonder boven wonder mij ook beviel. Dus normaal is dat in orde.

Waar zat ik nu? … Juist, voel ik mijn zoontje nu? Het wordt wel steeds duidelijker, maar toch steeds net niet duidelijk genoeg om te kunnen zeg “ja dat is hem”. Ik voel precies belletjes die openspatten in mijn buik, blubjes. Soms is het héél laag. Zo een 10 à 13 cm onder mijn navel. Volgens anderen kan dit best. Ik vond het best wel laag. Maar het is eigenlijk een gevoel dat ik voordien niet kende. Dus zou het dan toch mijn zoontje zijn?

zwangere buik tekening jongen meisje

19:54 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-05-09

Wonderfee

Afgelopen twee weken heb ik nog regelmatig last gehad van de bandenpijn. Vooral aan de rechterzijde. Het is een pijn die je eigenlijk vooraf niet kent, maar je kan het best vergelijken met een verrokken spier. Af en toe zitten er uitschieters bij, waarbij de pijn feller is maar wel (gelukkig voor mij) kortstondiger. De pijn komt en gaat. De ene dag totaal niets, de andere dag een hele dag en soms met tussenpauzen.

Ondertussen bleef ik maar wachten op het moment dat ik de baby zou voelen. Wanneer zou hij/zij aan mij duidelijk laten weten dat hij/zij er is en leeft? Wat moet ik voelen? Ervaringsdeskundigen spreken van rommelende darmen, bellen die ontploffen, vlinders in de buik. Maar hoe onderscheid je het nu van effectief signalen van je darmen? Soms denk ik eens “mmm, zou dit het kunnen zijn? Maar dan denk ik even snel weer dat het even goed mijn darmen kunnen zijn?”. Echte “stampen” krijg ik nog niet. Afgelopen zondag dacht ik even iets meer zeker te zijn; ik voelde precies blubjes. Maar nu ben ik weer niet meer zeker, het was toch vermoedelijk meer darmen. Goh, wat kijk ik uit naar dat moment dat ik zeker ben dat hij/zij het is en dat ik dagelijks mijn geruststelling heb. Nu krijgt het angstmonster nog iets te veel kans.

Alhoewel gisteren is dat angstmonster weer volledig (voor even dan toch ;-)) in de kiem gesmoord. Gisteren kreeg ik mijn 20-weken echo. De structurele echo. Eerst weer de gebruikelijke zaken bij de vroedvrouw: bloeddruk, urinestaaltje en gewicht (4kg bij). En dan de echo: deze keer deed de vroedvrouw al een echo om naar het hartje te luisteren. En dat blijft toch fantastisch; die ontlading als je het hartje ziet kloppen. Ik was weer helemaal blij: “hij/zij leeft nog” fluisterende ik tegen mijn man, ondertussen een brede smile op mijn gezicht vertonend.
Nadien kwam de grote echo bij de gynaecoloog. Ze keek alles na: de hersenen (mooi twee hersenhelften, netjes gescheiden zoals het hoort), het aangezicht (net een skelet, beetje scary en toch wel herkenbaar), de maag (“hij/zij heeft net een stevig ontbijt binnen” meldde de gynaecoloog ons – en je zag idd een grote zwarte zak), het hart (de vier kamerhelften met de tussenschotten – ook dat was goed zichtbaar), de blaas (was minder zichtbaar vond ik zelf), de benen (oh hij was net aan het stampen, en toch voelde ik niets), de nieren (die zag ik al helemaal niet, maar als zij zegt dat ze er zijn is het ok hé :D), de ruggewervel (volledig gesloten zoals het hoort). Hij/zij kreeg alle punten, alles was pico bello. De moederkoek lag netjes vooraan, maar niet als hindernis voor de baarmoederhals, dus ook perfect.
En toen vroeg de gynaecoloog “Willen jullie het geslacht weten?”. Ze had de vraag nog niet volledig gesteld of mijn man antwoordde al met een duidelijke ja. Het was de gynaecoloog ook opgevallen. Ik lachte en zei dat hij heel nieuwsgierig was. Voor mij was het niet zo belangrijk. “Oh maar je wil het toch ook weten?” vroeg de gynaecoloog me nog eens voor de zekerheid. “Ja hoor” stelde ik ze gerust. Ze toonde ons het poepje en zei dan meteen “ah hier hebben we …”. Hihihihi, ik verklap het nog niet. Er zijn een aantal medelezers van DVO en die moeten nog raden, dus nog effe geduld.

Het begint wel iets reëler te worden nu. Ik voel hem/haar nog niet, maar toch nu ik die echo gehad heb, lijkt het vertrouwen iets te winnen. Of is dit omdat ik nog in de roes ben? Heeft het angstmonster nog onvoldoende kans gehad tegenover de sterkte van de wonderfee? In ieder geval. Voor het eerst heb ik het aangedurfd een site te bezoeken met allemaal voornamen. En mijn eerste lijstje is opgesteld. Straks al eens wat namen voorleggen aan het ventje sie.

25_05_2009_10_16_07_5.25.2009.10.16.7_9

19:20 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-05-09

Wonderfee

Donderdag had ik te kampen met een vreselijk angstmonster (zie vorige blogpost). Plots werd de angstmonster koelbloedig KO geslaan (vermoord zou iets te drastisch zijn hé). Ik vernam toen niet zo goed nieuws van een zeer goede lotgenote, ondertussen zelfs een beste vriendin geworden. Ze vertelt erover op haar eigen blog.

Tranen liepen over mijn wangen en mijn eigen ongerustheid en angst verdween in het niets. Ik had me aangesteld; ik had geen reden om te panikeren. Haar nieuws deed me relativeren. Alles viel plots in een ander perspectief.

Vanaf nu zou ik vertrouwen hebben. En dat lukte ook eigenlijk vrij goed die dag. Ondanks haar eigen bezorgdheden en bekommernissen, was mijn lieve lotgenote toch bereid te luisteren naar mij. Ze is een schat. Ze maande me aan niet meer op de weegschaal te gaan staan. Ik was te obsessief bezig met mijn gewicht. En eigenlijk moest ik ze gelijk geven. Ze deed me beloven niet meer op de weegschaal te gaan staan die week. Een belofte die ik wel niet kon maken. Die avond ben ik nog één maal op de weegschaal gaan staan. En nu ben ik al heel flink geweest en heb ik thuis me niet meer gewogen sindsdien. In het begin had ik nog wat afkickverschijnselen, maar ben nu denk ik wel afgekickt.

Het afgelopen weekend hadden we het vrij druk, dus het angstmonster had niet zoveel vrijspel. Bovendien zinderde het nieuws van mijn lotgenote nog steeds na, en bleef ik denken aan de wonderfee (waarvan iemand in een reactie op vorige blogpost sprak).

Maandag mochten we eindelijk bij de vroedvrouw. Ik keek ernaar uit om mijn ukje te zien. Van twee zeer zeer goede vriendinnen kreeg ik een sms om me succes te wensen. Eén van hen sprak zelfs letterlijk van het angstmonster en plots duikte het besef op dat ik eigenljk best veel vertrouwen had. Ik had geen schrik dat er niets zou leven, toch veel minder dan anders. En plots was de angst er. Als ik te gerust was, zou er vast iets abnormaal zijn. Bij het binnenstappen in het ziekenhuis ging een scenario door mijn hoofd: “De vroedvrouw vond geen hartje en zou de gyn erbij roepen”. Brrrr.

Gelukkig was het heel snel aan ons. Mijn bloeddruk werd gemeten. Oeps, beetje aan de lage kant. “Voel je het niet?” vroeg de vroedvrouw, maar nee hoor ik voel(de) me perfect. Na mijn bloeduitslagen te hebben gehoord (toxoplasmose nog steeds negatief, tot mijn verbazing cmv positief, rubella positief), moest ik op de weegschaal gaan staan. Oh jee, ;-)))). Maar alles ok. Ik was anderhalve kilo bijgekomen buiten vorige controle, dus kwam overeen met eigen weegschaal (ook al was dat paar dagen geleden).

En dan eindelijk op de tafel. En hop daar was ons ukje. Snel ging ik op zoek naar het hartje, en ja hoor ik zag het kloppen. Oef, hij/zij leefde nog. Ik was verrast over hoeveel gegroeid mijn beebje wel niet was. En oh hoe lief, de vroedvrouw wees dat hij/zij aan het duimzuigen was. Ik kon ernaar blijven staren. Het was zo vertederend. Ik zag hem/haar ook stampen maar voelde niets. De vroedvrouw zei dat dit normaal was aangezien hij/zij nog veel plaats in de vruchtzak had. Nog even geduld daarvoor dus. We zagen de nekwervels, de twee hersenhelften, het aangezicht, de armen, benen, … het was allemaal zo duidelijk. En plots vroeg het ventje of ze het geslacht al konden zien. Tot mijn grote verbazing was/ben ik daar helemaal niet nieuwsgierig naar. Het lijkt zo irrelevant; voor mij was en is het bijzonderste dat hij/zij nog leeft en gezond is. De vroedvrouw wilde ook geen uitspraak doen. Ze doet niet zo vaak echo’s en heeft dus geen getraind oog.

Maar misschien weten we het volgende echo. Binnen 3 weekjes. Ik kijk ernaar uit om mijn ukje terug te zien!

echo 16 wkn

13:55 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |