28-08-08

Inseminatie: hoe?

Maandag gingen we op gesprek bij de "counselor", zoals dat heet. Dit zijn eigenlijk verpleegkundigen die je de behandeling van naaldje tot draadje uitleggen, wat je moet doen wanneer.

Van de uitleg dacht ik wel al veel te weten, dankzij the worldwideweb (dank u voor deze tool!). Dus daar was ik niet echt benieuwd naar, natuurlijk wel een beetje hé. Maar mijn meeste nieuwschierigheid en hoe dichter het kwam mijn zenuwachtigheid ging naar "wie" mijn counselor zou zijn. Ik had vernomen dat je steeds dezelfde counselor blijft behouden. Daarom vond ik het wel belangrijk. Gelukkig had ik vooraf ook wel al gehoord dat het stuk voor stuk goede counselors zijn. Slechts één iemand zou een beetje koeler overkomen. Ik hoopte toch maar dat ik deze niet zou hebben. Want een dokter mag best sec zijn voor mij, maar van een verpleegkundige heb ik toch liever iets meer medeleven. Begrijp me niet verkeerd, ze moeten ook objectief kunnen blijven hé, maar empathie is niets te veel gevraagd.

Om 14u was onze afspraak. Om mij niet te verklappen op mijn werk, had ik gezegd tegen het ventje afspraak op het CRG zelf. Om 13u55 was ik al aanwezig. Het ventje nog nergens te bespeuren. Ik gaf zoals het hoort mijn ziekenhuisbadge aan de secretaresse. Na meer dan 10 minuten wachten was het ventje nog niet gearriveerd. Biebie werd al goed zenuwachtig en verveeld dat hij niet op tijd was. Gelukkig even later kwam hij bijna letterlijk "aangestormd".

Kort nadien riep de verpleegkundige mijn naam. Mijn eerste indruk was "zo een jong dingske; die werkt hier vast nog niet lang" (no offence). Maar ze zag er lief uit. Dus het kwam wel goed.

Op het bureau lagen allerlei papieren klaar. Er stond in fluo een aantal zaken uitgelegd. Ze legde uit dat ik op dag 3 van de cyclus moest starten met Pergotime (eigenlijk net hetzelfde als Clomid, gewoon andere merknaam) en dit tem dag 7. Op dag 3 moest ik wel eerst een bloedafname laten doen en wachten tot ik opgebeld word in de namiddag. Zij zouden dan zeggen of ik mocht starten met de Pergotime. Maar normaal gezien zijn de bloedwaarden goed hoor, het komt zelden voor dat er toch niet mag gestart worden. Ik moet proberen te zorgen dat ik het pilletje steeds op ongeveer hetzelfde uur neem, steeds 's avonds. Nadien vroeg ze naar mijn cyclusduur. Aangezien deze gemiddeld 26 dagen is moet ik al op dag 10 op echocontrole gaan (na gekeken te hebben op een schema). Hiervoor is wel een afspraak nodig, deze neem ik op dag 1. Dag 1 is de dag waarmee je opstaat met rood bloedverlies. Eigenlijk de dag dat het rood bloedverlies in de voormiddag verschijnt (want als je uitslaapt, dan sta je er misschien mee op en anders niet). Bruinverlies telt niet mee.
Op dag 10 controleren ze dan de grootte van je follikels. Als er minimum één groot genoeg is, dan mag ik die avond al Pregnyl inspuiten. Ja, een inspuiting aaaaaah. Maar het zal wel lukken. Het moet hé. Effe op de tanden bijten en het zal zo wel gaan. Er is veel kans dat ik wel nog moet terugkomen, want dag 10 is vroeg. Ze zullen dat die dag wel zeggen wanneer ik terug moet. Bij elke echo is er ook een bloedafname.
Op de tweede dag na de Pregnyl volgt de inseminatie; steeds in de voormiddag. Het ventje moet die dag zijn deeltje "leveren" en dit twee uur voor de inseminatie. Ik zag het ventje al bezorgd kijken en er volgde de vraag "En ik weet dat pas op die dag (referend naar de dag van de Pregnyl-spuit)?" De verpleegkundige bevestigde. Ok, dat wordt een geregel met het werk en maar hopen dat het op een "goede" dag valt. Maar dit gaat toch voor zenne. Aanpassen zal het worden.
Na de inseminatie moet ik Utrogestan tabletten vaginaal opsteken. Jek, er kan vuil van afkomen, dus best een inlegkruisje dragen. De Utrogestan is progesteron en dient om het baarmoederslijmvlies dikker te maken. Aha, ik had gelijk de dokter had iets gezegd van progesteron.
Op dag 15 na de inseminatie volgt een bloedafname of ik zwanger ben. Als ik het niet ben, begint alles van voor af aan voor de volgende poging.

Ze liet ons even alleen, terwijl ze voorschriftjes ging halen. Het ventje vroeg me of ik alles begrepen had, want hij vond het allemaal nogal ingewikkeld. Voor mij was het zeer duidelijk. Maar ja, ik was wel bevoorrecht, dankzij the worldwideweb hé. Ik wist al veel.

De verpleegkundige vroeg of we nog vragen hadden. En vraagt het ventje "Werk je hier al lang?". Ik lachte en zei "Ik denk dat ze vragen over de behandeling bedoelt hé." De verpleegkundige "Zulke vragen mogen ook. Nee, ik werk hier nog niet lang. Eén maand, ik vervang iemand die bevallen is."

En dat was het dan. We wisten alles nu. We konden er aan beginnen. We zijn er klaar voor!

Wish me good luck!

decoration

10:16 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-08-08

Conversation recall

Al vrij snel kreeg ik het gevoel er klopt hier iets niet. Ondanks het feit dat ik zeer aandachtig geluisterd had, leek toch mijn post van voorheen niet volledig te kloppen. Mijn geheugen heeft toch een steekje laten vallen.

Ze zeggen vaak wel eens dat patiënten niet alles onthouden van wat de dokter zegt. Toch had ik nooit gedacht dat dit op mij van toepassing zou zijn geweest.

Mijn eerste hint dat iets niet klopte was het pilletje dat ik oraal moest innemen van dag 3 tem 7 van mijn cyclus en het feit dat dit progesteron zou zijn om de luteale fase te ondersteunen. Hmmm, de luteale fase is pas in de tweede helft van de cyclus, ook dan pas komt de progesteron aan te pas. Ik vond dit al vreemd. En begon dus te twijfelen of het wel dag 3 tem 7 was. Verder besteedde ik er echter op dat moment niet veel aandacht aan. Ik was immers zeker dat het progesteron was dat hij had gezegd.

Bij het vertellen van het gesprek aan mijn meer ervaren lotgenoten op de voor wie mijn blog volgt bekende chat, kwam de tweede hint of een verkeerde recall naar voor. Zij waren ervan overtuigd dat het clomid was wat ze bedoelden en de inspuiting zou pregnyl zijn. Ok, dat kon best. Want ja, clomid dient om het eitje te helpen rijpen.

Ook door een hint van een lotgenote, ging ik verder kijken op de site van het crg. Daar kwam ik op de infopagina van kunstmatige inseminatie terecht. Hier legde ze het hele proces beter uit. Ok, nu was ik wel heel overtuigd dat het clomid was dat ze bedoelden. Misschien dat de progesteron ook nog wel komt, maar dit zal dan maar in de tweede helft van de cyclus zijn.

Eind vorige week op een avond vroeg ik ook aan het ventje wat hij zich herinnerde van het gesprek. En daar was het dan. Hij herinnerde zich iets cruciaal dat ik vergeten was. De dokter had idd heel duidelijk gezegd dat aangezien mijn cyclus niet dag op dag correct is (dus niet exact 28 dagen bijvoorbeeld), ze dan medicatie geven om dit meer in de hand te houden. Dus nu heel overtuigd dat het Clomid is waarop de dokter doelde.

Gisteren kreeg ik ook van een super lieve, maar veel meer ervaren (jammer voor haar) lotgenote (knipoog) nog uitgebreidere uitleg over de behandeling. Dank je wel hiervoor. Het is leuk om vooraf te weten waar je voor staat en wat je precies te doen staat.

decoration

17:06 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-08-08

Pink pink pink

Meer dan drie maanden na onze eerste stap in het CRG, weten we eindelijk alle onderzoeksresultaten.

Ons geduld werd nog eens extra op de proef gesteld. We hadden om 14u15 een afspraak en pas iets over 15u werd onze naam afgeroepen. Andere koppels gingen steeds voor ons binnen. Gelukkig had die morgen een lotgenote me een goede gedachte ingefluitsterd. Andere mensen hebben ook recht op voldoende tijd om uitleg te krijgen van de fertiliteitsarts. Met die gedachte heb ik dan ook voldoende geduld kunnen opbrengen. Ik heb het zelfs mijn man toegefluisterd, zodat ook hij begrip opbracht voor het lange wachten.

Vooraf had ik een hele waslijst vragen opgesteld en deze had ik mooi genoteerd op een papiertje. Gewapend met het papiertje in de hand gingen we de consultatieruimte binnen.

nota's

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De fertiliteisarts vroeg eerst of ik veel last had gehad na de operatie. Ik antwoordde "Neen, maar wel bij mijn menstruatie had ik terug veel pijn". Ik dacht direct met de deur in huis vallen en direct de eerste vraag al van mijn lijstje, zonder dat het te veel opvalt. Hij antwoordde onmiddellijk dat dat eigenlijk normaal was na een laparoscopie. De eerste maandstonden na een laparoscopie zijn altijd hevig. Ik mocht dat niet direct evalueren. Pas na 3 maanden, maar de eerste menstruatie is de ergste. Dus het was volkomen normaal dat ik nog hevige pijn had. Ah oef, ik had toch niet meer pijn dan voor de operatie. Dus er is hoop op verbetering. Pink glasses number 1.

decoration


Toen keek hij naar mijn fiche van de laparoscopie. De haarden die hij had weggenomen tijdens de laparoscopie werden door labo-onderzoek bevestigd als zijnde endometriose. Dan kwam vraag twee al "Na de operatie heb je gezegd dat ik endometriose had tussen graad 1 en 2. Is dat significant genoeg om voor onvruchtbaarheid te zorgen?". Bevestigend antwoord "Zelfs graad 1 kan voor onvruchtbaarheid zorgen." Dus ik happy met pink glasses nummer 2 de vraag stellend "Maar je hebt dit nu volledig verwijderd, dus nu zou het geen rol meer mogen spelen". Mispoes, een te roze bril deze keer "Ik heb verwijderd wat ik kon zien, dus macroscopische verwijdering; maar microscopisch kunnen er nog haarden zijn. Die knn we niet zien, dus ook niet verwijderen. De endometriose komt ook steeds terug, hé. De enigste en beste behandeling is zwanger worden. Dan is het weg voorgoed." Back to one pink glasses.

 

decoration
Hij keek me terug aan en vroeg "Jouw eileiders waren open hé?" Ik antwoordde bevestigend. Hij keek nog eens in zijn fiche en terwijl hij begon te praten, nam hij een papier en begon te tekenen. "Normaal zijn de eileiders mooi recht. Die van jou maken wel bochten. Ze zijn vrij maar maken bochten". Deze keer een vraag die niet op de lijst stond "Maar is dit een probleem?". Nee schuddend maar wel antwoordend "Het is wel beter dat het recht is. Nu moet het sperma eerst al die bochten door". Ik moest een beetje lachen bij het idee (bleef beperkt tot een glimlach maar heel spontaan). De soldaten van het ventje zullen een beetje draaierig aankomen zeker. Hihi. Maar geen reden voor pink glasses, want is wel een beetje een tegenvaller.

Nadien vroeg hij of ik die MRI had laten doen. Opnieuw bevestigend antwoord, waarop hij zich naar zijn pc toe draaide. Hij vroeg wanneer dat onderzoek had plaatsgevonden. Even denken, maar al snel popte 28 juli in mijn hoofd.
Terwijl hij op zoek was naar de beelden in de computer, stelde ik vlug vraag drie van op de lijst: "Je hebt ooit eens gezegd dat je een cyclus moet hebben tussen de 25 en 35 dagen. Dat is dan goed." Hij knikte bevestigend. "Wel ik heb soms wel al eens een cyclus van 23 dagen en twee keer één van 24 dagen gehad. En ik heb gelezen dat de luteale fase niet te kort mag zijn. Is het dan niet te kort?" Hij antwoordde onmiddellijk geruststellend dat dat eigenlijk geen probleem mag zijn. "Bij een zwangerschap zorgt het progesteron sowieso voor een verlenging van de luteale fase. Deze ondersteunt de luteale fase. Plus als je een cyclus hebt van 23, 24 dagen is de luteale fase toch nog 13 à 14 dagen. En er is een innesteling na 8 dagen, dus dan is het voldoende. Eigenlijk is een cyclus van 22 à 23 dagen ook nog voldoende. Het is maar bij een cyclus van 20 dagen of minder dat er problemen zijn.". Pink glasses number two are back! 
decoration







Hij bekeek de beelden en ik kon van opzij een beetje meevolgen. Niet dat ik er iets van kon interpreteren maar ik vind het leuker mee te kijken. Hij vroeg vrij snel of ik de beelden al had gezien en toen ik negatief terug antwoordde draaide hij het scherm naar me toe. Hij begon uitleg te geven. Dit is je baarmoeder, dit zijn je darmen, dit is je blaas, dit is je ruggemerg, .... Hij legde ook uit naar wat hij op zoek was. Baarmoederslijmvlies is wit en dat zag je goed op het scherm. En hij was op zoek naar witte vlekken in de baarmoederwand, de adenomyose dus. Hij zag er wel en toonde ze me, maar die waren wel klein. Dus ik heb het, maar eigenlijk is het niet noemenswaardig. Hij concludeerde ook dat het goed was.
decoration




















decoration
Vraag vier dan maar snel gesteld: "Is de NMR wel voldoende specifiek en sensitief?". Hij zei "ja hoor; het is een zeer goede test". Dus idd, pink glasses number three. Mijn verzameling begonnen.
Alhoewel het op dat moment wel niet zo aanvoelde. Ik heb echt mezelf moeten forceren "Alé, wees nu toch opgelucht. Je hebt alle reden om opgelucht te zijn." Maar toch leek er niet een zware last van mijn schouders te vallen. Het was pas toen bij thuiskomst begon te praten op mijn frequent bezochte chat, dat ik pas echt besefte hoe blij ik moest zijn. Als je hoort van anderen dat ze pas echt verdriet mogen hebben, na zoveel pogingen nog steeds niet zwanger, dan moet je profiteren. Je moet blij zijn met de kleine dingen. Ok, ik ben ook nog niet zwanger, maar de kans dat het ooit lukt is groot. En daar gaan we voor!

En al snel kwam vraag vijf tevoorschijn: "Je zei dat je een hysteroscopie, een HSG enzo ging doen. Heb je dat gedaan?" Een bevestigende knik, waarop ik vroeg "Alles was goed?" "Ja, goed hé" repliceerde hij. Pink glasses again. Mijn collectie dikt goed aan.

Nadien keek hij terug naar het ventje en vroeg naar zijn sperma. Dit wad goed dus. Hij controleerde het ook nog eens in zijn computer. Maar hij bevestigde idd dat het goed was. Vraag nummer zes: "Ik heb ergens gelezen dat soms een spermastaal twee maal moet gebeuren omdat anders kan zijn op de ene moment dan de andere. Of is dat enkel als het slecht is.
decoration

 

 

 

 

 

 

Hij antwoordde terug "Ja idd dit is enkel als het echt slecht is. Maar bij hem was het heel goed, dus dan doen we dat niet. Dat is voor niets nodig". Aan hoeveel pink glasses zat ik nu al?

roze bril

 

Toen kwam de aap uit de mouw. Welke behandeling stond ons te wachten. "We gaan nu eerst kunstmatige inseminatie doen; dat had je ook al gedacht zeker?" (glimlach van hem). Ik zal hem vast al overdonderd hebben met al mijn vragen. Hij leek me al te kennen. Hihi. En ik: "Ja, dat had ik idd gedacht had ik geen adenomyose gehad. Maar ik wist niet wat te verwachten was er wel adenomyose geweest." Daarop antwoordde hij dat in het geval van adenomyose eigenlijk de tijd om op een hoger niveau over te stappen niet zo lang zou mogen duren. Nu is het zo dat ik eerst kunstmatige inseminatie moet doen gedurende 3 maanden. Dan volgt een evaluatie, met eventueel een aanpassing van de medicatie en dan nog eens 3 maanden proberen. Dus het komt er gewoon op neer dat ze sneller IVF zouden doen. Dat is nu niet nodig. Hij voegde eraan toe dat ze nadien normaal op IVF overgaan. Maar als we dat niet zagen zitten dan, dan zouden ze nog wel eens drie maanden proberen. Ik heb me moeten tegenhouden om niet te zeggen "Neen jong, dan willen we wel overgaan op IVF". Hihi. Maar ja, het is nog tijd om daarover te beslissen hé. Maar ben nu al zeker dat ik tegen dan echt wanhopig ben en dus IVF zal willen. Hij ging verder "Het is onze gewoonte om 6 maanden inseminatie te proberen en dan over te gaan op IVF"
Hij toonde ons het pipetje van de kunstmatige inseminatie. Hij gaf vrij veel uitleg erbij. Hij vertelde dat ik een pilletje zou moeten nemen, te starten van een bepaalde dag tot een bepaalde dag (weet niet meer goed welke dag). Dat pilletje is progesteron en dient dus om de luteale fase te ondersteunen. Dus ik zou me dan zeker geen zorgen moeten maken dat deze te kort zou zijn (verwijzend naar mijn vraag van voorheen). Hij vertelde ook dat ik vanaf dag 8 (denk ik) echo en bloedafnames zou moeten doen. Dan zouden ze de rijping van de eicel knn volgen. Eénmaal ze zouden zien dat er weldra een eisprong zou volgen, dan zou ik een inspuiting krijgen om deze te versnellen (of zoiets toch). En 36u nadien ongeveer volgt de inseminatie. Hij toonde dat buisje dat jij ook gezien hebt en toonde hoe ze dat gewoon zouden inbrengen. En dan zou het afwachten worden.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

Hij voegde er onmiddellijk aan toe dat de kansen eigenlijk niet zo groot waren. De kansen zijn ongeveer 10 tot 15% om bij elke poging zwanger te worden. Het kan dus best zijn dat ik niet zwanger ben na die inseminaties. Maar kwam niet over om me pessimistisch in te stellen. Het was gewoon een bewustmakings-call van hem.
Ik vroeg hoe groot de kans was bij een normaal koppel op een zwangerschap. Hij had de vraag precies niet zo goed begrepen, want hij herhaalde dat de kans 15% was. Maar dat dit bij ons omwille van de endo iets lager was, ongeveer 13%. Dus een minder gekleurde roze bril.

Ik ging verder en verduidelijkte mijn vraag "Wat is de kans op een zwangerschap spontaan bij een normaal koppel?". Hij begon er precies mee te lachen en vroeg "Wat is een normaal koppel?". "Ja een koppel die geen problemen heeft om zwanger te worden. Geen oorzaak." Hij antwoordde eigenlijk dat dat heel verschillend was en antwoordde terug met een vraag "Hoeveel percent is zwanger na een jaar regelmatige sex (zonder bescherming uiteraard)?". Achteraf bekeken had ik het antwoord moeten weten op die vraag, maar ik keek hem vragend aan en zei uiteindelijk "Ik weet het niet". "80%" antwoordde hij "Dus er zijn nog 20% die niet zwanger zijn na één jaar proberen, terwijl er toch niets aan de hand is met hen. Dus de kans is ook maar 10% ongeveer per maand op een zwangerschap. Door kunstmatige inseminatie vergroten we iets die kans. Je mag niet stressen en niet denken ik moet NU zwanger worden. Je moet het tijd gunnen. Is het binnen 6 maand, dan is het dan." Ah het cliché. Maar toch kon ik het goed slikken van hem, vreemd genoeg. Hij zei het ook niet verwijtend. Maar gewoon bewustmakend. Zo van je hebt nog tijd. Misschien moeten we met die ingesteldheid verder. De roze bril stevig vast op de neus.

Ik durfde al niet goed meer nog meer vragen te stellen. Ik had zo al het gevoel dat hij aan het lachen was met mijn vragen en al dacht die zoekt nu ook eens alles op. Maar ik heb toch gevraagd over het aantal follikels die je in reserve moet hebben. Hij zei dat 10 meer dan voldoende was. Ik moest me daar geen zorgen over maken. Nu ik behoef ook geen hormonen voor de eicelrijping, dus dat zegt ook veel hé. (Of zo heb ik het toch begrepen). "Je hebt maar eentje nodig hé" zei hij nog al lachend.

Hij zei dat de verpleegkundige met wie we een afspraak hebben (25/08) wel alles in detail zou uitleggen. Met wat wanneer te beginnen, wanneer echo, wanneer bloedafname enzovoort. Maar het is eigenlijk een heel basic start. Niet lichamelijk te belastend. Oef, eigenlijk wel hé. Want die verhalen over IVF zijn toch ook niet van de poes. Maar ik ben me er heel goed van bewust dat dit ook kan. Het kan best dat we uiteindelijk daar belanden.

En dat was het dan. Hij zei dat we een afspraak moesten nemen binnen een 4 maanden, want dan zou ik 3 pogingen achter de rug hebben. En dan zou hij alles met ons nog eens bespreken. Hoe het stond met mijn hormonen enzo en of er iets diende te veranderen aan de medicatie. Hij nam afscheid van ons aan de balie van de verpleegkundigen (in het CRG zijn twee balies: één vooraan waar de secretaress zit en één waar de verpleegkundigen zitten). We stonden daar eerst allebei dwaas te kijken. De verpleegkundige was bezig met een ander koppel en we wisten zo niet goed wat we nu moesten doen. Dus vroeg het ventje aan de fertiliteitsarts of we nu een afspraak moesten maken. "Ah ja, voor november/ december bij de secretaresse". Trippel trippel naar de eerste balie. We konden nog geen afspraak maken. Voor november gaat de agenda maar open in september. Dus de eerste week van september moeten we bellen.

Ik ben nu tenminste gerustgesteld. En vrij snel zal actie ondernomen worden. Het zal nog niet voor volgende cyclus zijn vermoed ik, want de afspraak bij de verpleegkundige hebben we pas op 25/08. En mijn volgende NOD is 17/08. Maar ja, nog een maand extra spontaan proberen kan geen kwaad hé.

We gaan weer (voor nu toch) met de roze bril verder. Er komt schot in de zaak, joehoe.

decoration

12:25 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-07-08

NMR of MRI

Gisteren, 28 juli 2008, een drukke dag. Er stond veel op het programma, waarvan iets belangrijk op onvruchtbaarheidsvlak. Om 16u30 had ik een afspraak voor een NMR te laten nemen. Deze NMR is nodig om te weten of ik adenomyose heb.

Ik was helemaal niet zenuwachtig. Eigenlijk wist ik toch al ongeveer hoe het zou gaan. Ik zou in een smalle koker moeten liggen en veel lawaai horen. Ik zou geen pijn voelen en uiteindelijk niets weten. Voor het resultaat ben ik altijd veel zenuwachtiger.

 

Om 16u kwamen we al aan in het ziekenhuis. Tien minuten later waren we al bij de NMR. Twintig minuten te vroeg dus. Ik had niets mee om te lezen zodat de tijd sneller zou gaan, maar er lag wel een “Dag Allemaal”. Dus daar maar rustig in beginnen lezen. Maar ik had nog maar twee bladzijden vluchtig bekeken of ze riepen mijn naam al. Ik mocht binnen gaan in een soort sas waar ik me diende te omkleden. Alles moest ik uit doen, op mijn slipje na. Ook van juwelen diende ik me te ontdoen. Een soort operatiehemdje mocht ik aandoen.

Ook toen was ik er nog van overtuigd dat ze me een tijdje in dat sasje zouden laten staan en dus begon ik rustig het informatieblad dat tegen de muur hing te lezen. Nog maar pas begonnen, of de verpleger stond er al. Net voor ik op de NMR-tafel ging liggen, kwam vanuit een toestel een stem die zei dat ik nog een haarspeld zitten had. Deze en het rekkertje (die ook een stukje metaal had) eerst uitgedaan en dan plaats genomen op de NMR-tafel. Er lagen twee hoofdkussens: één ter hoogte van het hoofd en één ter hoogte van de onderbenen. Er werd een soort verhard schild over mijn onderbuik en heupen vastgemaakt. Dit diende er vermoedelijk voor te zorgen dat ik zou blijven liggen. Mijn handen werden op mijn borstkast geplaatst. Ik kreeg een soort ballonnetje in de handen en de verpleger vermelde dat dit diende om te bellen als het niet meer zou gaan. Hij zei eveneens zeer vluchtig dat de koptelefoon die hij me opzette diende als bescherming tegen het lawaai. Het lawaai is er als ze foto’s maken. Hij voegde er ook nog aan toe dat ik stil moest blijven liggen.

 

Het ging allemaal zeer snel. Voor ik het wist werd ik in de koker geschoven. En maar schuiven; ik dacht hier komt geen einde aan. Ik hield mijn ogen open, ook al had het ventje me aangeraden deze dicht te houden. Eerst was het even beangstigend. De koker is zeer smal en ik werd er ook (denk ik toch) volledig ingeschoven. Ik begon vrijwel onmiddellijk de bedenking te maken dat echt dikke mensen daar toch niet in kunnen. Wat doen ze met deze mensen? Kunnen die dan geen NMR ondergaan?

Er schenen twee lampjes boven mij. Maar al snel deed ik toch mijn ogen dicht, want stel dat het lawaai begint en ik zou verschieten en dan te bewegen. Het leek me veiliger als de ogen dicht waren.

 

Het duurde wel vrij lang en je zult het altijd zien hé; alles leek te beginnen jeuken. Tussen mijn twee wenkbrauwen. Aan mijn neus. Aan mijn voorhoofd. Boven mijn borsten. Maar ja, ze hadden zo gezegd niet te bewegen, dus krabben durfde ik niet.

Ik vroeg me ook af of ze me konden. Ik deed mijn ogen weer open op zoek naar een camera. Maar mijn hoofd durfde ik niet te bewegen, dus mijn zicht bleef beperkt. Geen camera gevonden. Ook had ik graag gezien hoe ver ik in de koker zat, maar het hoofd opheffen om te kijken was ook geen optie. Dus het blijft er naar raden.

Ondertussen weerklonk nu en dan een kloppend geluid.

 

Op een bepaald moment kwam er een stem uit het NMR-toestel. Deze leek van een andere planeet te komen. Het was zeer vreemd. De dame zei “Stoppen met ademen.” Mijn eerste reactie was “heeft ze het tegen mij? Ik zal maar voor de zekerheid stoppen met ademen zeker. Maar hoe lang?” Ik was zo verrast en had zo snel gestopt met ademen dat ik eigenlijk geen hap verse lucht had genomen voor ik gestopt was. En dus dacht ik direct dat ik het niet lang zou kunnen uithouden. Ze had niet gezegd hoe lang het moest. Ondertussen bleef wel het kloppend geluid terugkomen; deze keer sneller na elkaar. En net toen ik dacht ik hou het niet lang meer uit, weerklonk de stem opnieuw: “Je mag terug ademen”. Oef, opgelucht.

Vermoedelijk mocht ik niet ademen omdat het op en neer gaan van het diafragma een goede foto-name tegengaat. Maar een beetje meer uitleg had toch welkom geweest. Zo gewoon “stoppen met ademen” komt raar over. Maar ik ken hen wel begrijpen hoor. Zij doen niets anders, dus voor hen is het super normaal, maar voor mij niet.

 

Vrijwel direct nadien werd ik terug uit de koker geschoven en het viel me nu pas op dat ik zo hoog van de grond lag. Ze deden de tafel opnieuw naar beneden, de verpleegkundige maakte me los en zei dat alles zou doorgestuurd worden naar de dokter. Ook al wist ik het antwoord al, ik vroeg toch nog snel of ik nu al niets zou weten. Negatief antwoord dus.

Bij het naar buiten keek ik snel nog eens rond en probeerde een beeldscherm te zien. Gevonden, maar het was het beeld van een schedel. Dus niet van mij. Jammer. Alhoewel, met dat te zien zou ik toch niets meer weten. 

Ik mocht me terug aankleden en voorbij was het.

Nu is het spannend afwachten tot 13 augustus, alhoewel het vermoeden zeer groot is dat ik het heb. Maar wat dan? Die vragen staan nog open.

decoration

11:12 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-07-08

Dagen tellen

Datums spelen een belangrijke rol in mijn leven het afgelopen jaar.

Toen we pas probeerden om een kindje te creëren probeerde ik de datums te vergeten. Maar ook dan ben je nog bezig met datums en met tellen. Tellen naar de periode van de vruchtbare dagen. De datum van de NOD. En bij het verschijnen van bloed, opnieuw tellen naar de volgende vruchtbare periode en onmiddellijk ook al de volgende NOD. De eerste helft van de cyclus gaat nog redelijk snel, maar de tweede helft lijkt tergend langzaam te gaan. Het is heel vreemd. Ik heb een vrij korte cyclus (gemiddeld 26 dagen). Vroeger dacht ik altijd "zijn die duivels er alweer?" en moest ik dan beginnen terugtellen naar de vorige datum. Nu denk ik steeds "hoe lang duurt het nog?" en is het vooruit tellen.

Sinds april is het vooral uitkijken naar de datums voor onze afspraken in de mmm (=medische mallemolen). Deze datums lijken soms zeer ver vooruit te liggen en af en toe komt er dus een NOD tussen te liggen. Nu begin ik wel te merken dat de NOD-datums beginnen te vervagen en de mmm-data primeren. Dat is misschien wel goed, misschien ben ik dan minder bezig met zwanger worden tijdens het NU, maar zwanger worden in de TOEKOMST.

Of komt dit doordat we nu een verplichte rustpauze kregen opgelegd? En dus de NOD-datum er niet toe doet? Als je een laparoscopie ondergaat één of twee dagen voor de vermoedelijke eisprong, heb je niet veel zin in "sex for life". Dus deze maand is het uitkijken naar de NOD om aan een  nieuwe ronde te beginnen. Ik vermoed dat de daaropvolgende NOD wel in mijn geheugen gegrift zal staan.

Maar eerst dus toeleven naar de mmm-data. De eerstvolgende 28 juli 2008.

decoration

09:58 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-07-08

De dag van de waarheid of toch niet?

De avond voor de laparoscopie had ik bezoek. Dat was misschien goed, dan dacht ik niet te veel aan wat me te doen stond de volgende dag. Maar ik had geen schrik voor de ingreep, dus bracht het bezoek wel nadelen met zich mee ook.

Ze bleven vrij lang en hierdoor moest ik mijn pre-operatieve voorbereidingen nog doen 's avonds laat. Om 23u nog het bad in en ontharingscreme gebruiken. De zone net onder de borsten tot halverwege de bovenbenen moet haarloos zijn. Het CRG had me het nodige materiaal hiervoor meegegeven.

Nadien moest het ergst nog komen. Een fleet, dit is een lavement dat ervoor zorgt dat je darmen leeg zijn (of toch zogoed als). Pffff, dat vond ik toch allesbehalve aangenaam. Het even moeten ophouden, terwijl je broodnodig moet. En krampen. Ik ga maar niet te veel in de details treden, of jullie willen niet meer verder lezen ;-).

Het was uiteindelijk bijna 1u als ik mijn bed in kon. Om 5u55 liep de wekker af. Ik moest er om 7u30 zijn, dus vroeg vertrekken. Ik moest me eerst nog wassen met een Isobetadine wash. Dus opnieuw het bad in. Om 6u30 vertrokken we.

Om 7u10 kwamen we toe. Ik wilde me aanmelden, maar de balie ging pas open om 7u30, dus nog een 20 minuten wachten. Na de aanmelding beneden en op het eerste verdiep, kregen we direct mijn kamer toegewezen. Na een klein kwartier kwam de verpleegkundige een paar vragen stellen; opnieuw dezelfde eigenlijk: medicatiegebruik, allergieën, gewicht, lengte, .... Ik moest dan ook mijn operatiehemdje aandoen, want ze wist niet wanneer het mijn beurt zou zijn. Ze had opgesomd dat ik een hysteroscopie en een laparoscopie moest doen. Dat was toch niet alles? Ik moest toch ook een HSG en niet te vergeten: het coaguleren van de zenuw. Dus ik het maar eens extra vragen. De verpleegkundige antwoordde nogal onvriendelijk: "Daar hebben wij niets mee te maken hé". Ik had zoiets van ja maar ik wel. Ik wil weten dat ze dat allemaal wel doen.

Ondertussen was mijn buurvrouw aangekomen en kwam er een verpleger bij haar. Om ook dezelfde vragen te stellen. Hij vertelde aan de mevrouw dat hij zou gaan kijken op de lijst wanneer zij gepland stond. Euh, die vieze verpleegster van mij zei dat ze het niet wist en voor de buur weten ze het wel. Ik dan toch maar aan de verpleger gevraagd of hij het ook wist voor mij. En ja hoor, ik zou als tweede gepland staan. Maar hij zei dat ze wel afwijken van dit plan soms. 

Het operatiehemdje in de badkamer aangedaan en het bedje in. Heel snel nadien waren de verpleegkundigen er terug. Het was mijn beurt al. Ik zou als eerse binnengaan. Ik was blij, want dat wachten pffff. Na een IM inspuiting (voor het kalmeren) reden ze me weg.

Na de eerste dubbel deur was er een eerste stopplaats. Een verpleegkundige plaatste mijn infuus. Het vervolg hierna is nogal flou en ik ben niet zeker of het echt is of een droom. Dat zal wel door de narcose komen zeker. Ik werd binnengereden in de OK. Ik zag heel veel volk staan. Ook mijn fertiliteitsarts was er. Hij vroeg me of ik zenuwachtig was. Toen ik neen antwoordde, zei hij terug "dat is dan al goed'.  

Ik vroeg toen aan de verpleegkundige naar het coaguleren van de zenuw. En toen zei ze dat het nu nog het moment was om het aan de dokter te vragen., wat ik dus deed. Hij antwoordde dat het afhankelijk was of ik endometriose had of niet. Maar is dit nu echt gebeurd, of heb ik dit allemaal gedroomd blijft een vraagteken.Toen kwam de anesthesiste met een masker boven mij hangen en vanaf dan black-out. 

 

decoration

 

 

 

 

 

 

Toen ik wakker werd, had ik een vreemd gevoel. Ik kwam precies van een andere planeet en wist niet waar ik was. De verpleegkundige van op de recovery vroeg of ik pijn had. Neen, maar ik had koud. Ze legde nog een extra deken op mij, maar ik bleef bibberen van de kou.  Ik viel ook continu terug in slaap en continu terug wakker. Echt vreselijk gevoel. Dat is dan ook volledige verdoving zeker.

Na een tijdje kwam mijn buurvrouw van op de kamer (of dat denk ik toch) ook naast me liggen op de recovery. En toen mocht ik terug naar mijn kamer. Omdat ik zo bibberde, nam ze wel nog eens mijn koorts: 35,5°C. Bij de overdracht tussen de verpleegkundige van de recovery en de verpleegkundigen van de verpleegafdeling dat ik een laparoscopie voor endometriose had ondergaan. Dus toch? Ze zouden dat toch niet zeggen als ik het niet had, hé. Maar zeker was ik het natuurlijk niet.

Om 13u50 was ik terug op de kamer. Mijn mama was er niet, maar wel de partner van de buurvrouw. Hij moest de kamer verlaten, terwijl de verpleegkundigen mij wasten. Toch dat gedeelte dat ik had moeten ontharen, want dat was geel van de ontsmetting. 

Kort nadien kwam mijn mama terug. Ze was net aan de telefoon met mijn vader, want mama had gezegd dat ik waarschijnlijk rond 12u terug zou zijn. Papa was toch heel bezorgd, hij had dat ook gezegd tegen mijn mama. Zijn kleine meid die geopereerd moest worden. Hoe lief.

Het ventje moest werken tot 13u voor hij pauze had. Dus die kon dan pas bereikt worden. We hadden al gebeld, maar zonder resultaat. Om 13u belde hij terug, maar natuurlijk of all times, zijn batterij plat. Hij had enkel de tijd om hallo te zeggen. Om 13u30 kreeg hij dan eindelijk het nieuws hoe het met mij was.

Om 14u, veel sneller dan ik had verwacht, stond de fertiliteitsarts al aan mijn bed. Hij vroeg hoe het met me was. Ik antwoordde "goed maar ik ben benieuwd". Ik brandde van nieuwschierigheid. Hij zei "Je had gelijk". Am I not always? Knipoog Hij ging verder: "Je had endometriose. Het zat rond de blaas en de darm. Hij heeft alles kunnen wegnemen. De eileiders waren vrij." So far so good. Ik was al heel opgelucht. Dan kwam de maar. Ik heb blijkbaar ook een vergrote baarmoeder. Te groot voor iemand die niet zwanger is. Dat kan wijzen op adenomyose. Idd, what the hell is dat? Het is een soort endometriose, maar in de baarmoederwand. Hierdoor kan de baarmoeder vergroten. Dit zorgt ook voor pijnlijke maandstonden. Dus dan toch er nog niet vanaf misschien??? Hij vroeg ik veel bloedverlies had tijdens mijn regels. Ja wat is veel. Het is moeilijk om te vergelijken, want ja ventje heeft het niet hé en bij een ander gaan kijken ... no thanks.  "Hoeveel dagen bloed verlies je?" Ah, een dag of 6 à 7 toch. Dat is blijkbaar veel, dus ook suggestief voor adenomyose.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Om te weten of ik dat heb, moeten ze een MRI doen. Want hij kon dat niet zien tijdens laparoscopie. Hij vergeleek het met een muur. Het zit in de muur. Hij zou ervoor zorgen dat ik snel die MRI kon doen. Pas als ze dat weten kunnen ze behandelplan opstellen. Maar hoe of wat??? Welk effect heeft het op zwanger worden????

Het gaat allemaal zo snel en het overvalt je. Je krijgt weinig de kans om er echt over na te denken. Als je dat kan, is de dokter al weg natuurlijk. Dus blijf je achter met onbeantwoorde vragen. Natuurlijk snap ik wel dat hij geen tijd heeft om rustig met je aan het bed te zitten wachten tot je al je vragen in je opkomen je deze kan stellen. Dus beschouw dit niet al een verwijt naar hem toe, maar als een feit.

Ik blijf nu wel met een dubbel gevoel achter. Moet ik blij zijn met het nieuws over de endometriose? Moet ik schrik hebben voor die adenomyose? Er is opnieuw die tergende onzekerheid. Vreselijk gewoon. Weer wachten op een onderzoek en nadien weer wachten op resultaat. Een nieuwe dag van de waarheid zal komen. Pfff, weer hoop en wanhoop.

Om 16u mocht ik naar huis. Mijn broek die deze morgen redelijk losjes zat, spande nu. Ik kreeg de knop bijna niet dicht en de ritssluiting heb ik maar opengelaten. Bij het rechtstaan had ik enorme last in mijn schouders. Ik voelde me ook soms nog een beetje draaierig maar het ging wel.

In de auto heb ik zo plat mogelijk gelegen en dus was de terugweg goed te doen. Veel pijn heb ik niet gehad. Enkel aan de schouders. Ook vandaag nog. Ook het keeltje een beetje: dat is van de tube zeker. Maar nu is het over.  Ik moet nu nog zorgen dat ik plat blijf liggen of die schouders doen serieus zeer. Maar eigenlijk valt het allemaal heel goed mee. Vandaag heb ik ook zo kleine steekjes in mijn navel. Straks zal ik misschien nog eens een dafalganneke pakken. Maar eigenlijk mag ik niet klagen: heb er nog maar 1 genomen (gisterenavond).

Dus wie het ook nog moet ondergaan, geen schrik hebben! 

12:57 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-07-08

Research results

Eindelijk was het moment van de waarheid aangebroken. We zouden te horen krijgen waarom het niet lukte. Of toch niet? Zouden ze ons vertellen dat alles normaal bevonden was? Vast wel. Of zou er toch iets mis zijn met het zaad van mijn ventje, zoals hij zelf beweert? Hoe hij dat in godsnaam kan weten is me een raadsel, maar misschien heeft hij gelijk. Maar neen, alles zal normaal zijn en ik zal endometriose hebben. Endometriose gaat gepaard met hevige menstruatiepijn, pijn die ik dus elke maand moet doorstaan. De laatste maand heb ik me daar suf op zitten denken.  

Het internet en de verdwaalde ooievaar die me eigenlijk altijd helpen om het te verwerken, om mijn gedachten kwijt te kunnen en me niet als een freak te laten aanvoelen, maakte me nu wel gek. Op het forum staan immers verhalen van endometriose-patiënten die een ongewenste kinderloosheid hebben. Sommige verhalen zijn eigenlijk horror-verhalen. Deze bezorgden mij een ongerustheid die ik niet kon laten varen. Ik was en ben zo bang dat dit mij ook te wachten staat.

Dus voor we op consult gingen bereidde ik me voor op het voor mij ergste nieuws: alle resultaten zouden goed worden bevonden, wat zou betekenen dat de kans dat endometriose ervoor zorgde dat we momenteel onvruchtbaar waren, vergrootte.

Daar aangekomen in de wachtzaal, hadden mijn ventje en ik heel veel zenuwen. Mijn ventje moest naar het toilet maar och weer niet. Er lag een "Dag Allemaal" en ventje begon erin te bladeren. Vliegensvlug door alle pagina's. In een mum van tijd lag de "Dag allemaal" weer neer, terwijl hij zei "ik kan me niet meer concentreren door de zenuwen".
Twee minuten later passeerde een andere man, die naar zijn vrouw toeging met de woorden "je suis super nerveux". En mijn ventje tegen mij "Ja ik ook". We hebben een klein half uur moeten wachten, maar dat leek een eeuwigheid te duren.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen we uiteindelijk binnen mochten kregen we langzaam aan het verdict.  Eerst moest hij nog het juiste dossier op de computer openen. Hoewel dat allemaal niet veel tijd in beslag nam, leken we in een "slow-motion"-film te zitten. Alles ging tergend traag. Eerst besprak hij de resultaten van mij.

  • Mijn bloedonderzoek had aangetoond dat alles ok was. De enige opmerking die hij had, had betrekking op het moment dat ik al zwanger zou zijn. Wat dus niet lukt; grrrrrr. Ik was niet resistent voor toxoplasmose; "opletten als je zwanger zou bent".
  • Op echografie was ook alles goed. Het was kort, maar zoals ik verwacht had. De dame die de echografie had uitgevoerd had me dat al gezegd. Dus tot dusver geen verrassingen.

Concluderend zei hij "jij bent dus goedgekeurd". Onmiddellijk flitste door mijn hoofd "ja tot nu toe".

Dan kwam het spannendste. Daar wisten we nog helemaal niets van. En het ventje had al zo vaak gezegd dat het bij hem zou liggen dat zijn zaad niet goed ging. Opnieuw eerst zijn naam opzoeken in de computer. De dokter leek het niet onmiddellijk te vinden. Binnenin schreeuwde ik "zeg het dan toch!". Het ventje moest de dokter helpen door de datum te zeggen waarop hij het spermastaal had binnengebracht. Aha, bingo. Ze kwamen eraan: de resultaten van mijn ventje.

  • Bij het bloedonderzoek was ook alles normaal bevonden. "Jaja, ga nu toch door naar het spermastaal. Dat willen we weten."
  • Dan kwamen de resultaten van het spermastaal. De arts staarde naar zijn computer. Ook al was dat maar 3 seconden, toch leek het al alsof hij iets abnormaal had gevonden dat hij langdurig moest bekijken. Hij begon "Er zijn drie voorwaarden bevonden aan een goed spermastaal". Ja daar ging onze gedachte al: "Hij zegt niet gewoon het is goed; nee hij begint met een langere uitleg. Dus het ventje zal toch gelijk hebben. Het spermastaal zal niet goed zijn."
  1. "De eerste voorwaarde is dat er voldoende zaadcellen zijn. Normaal zijn dat er 20 miljoen. Jij hebt er 100 miljoen. Dus dat is meer dan voldoende." Mijn hoofd "Oef dat is al goed, maar wat is het dan wel. Misschien begon hij met het goede nieuws."
  2. "De tweede voorwaarde is dat ze beweeglijk genoeg zijn. De norm is 50% goed beweeglijke en jij hebt er 52 %. Dus ook daar zit je ruimschoots over." In mezelf weerklonk een oef met een maar.
  3. "Ten laatste moeten ze een goede vorm hebben. De norm is 14% en jij hebt 12%. Je zit er dus een klein beetje onder, maar dat kan zeker niet de onvruchtbaarheid veroorzaken"

Concluderen zei hij "Ook jij bent goedgekeurd."

Ja dan zitten we weer bij mij. Mijn voorspelling was uitgekomen. Ik ben de oorzaak. Het is die endometriose, die het hem doet.

De dokter draaide zijn hoofd ook in mijn richting. Zoals verwacht begon hij over een volgend onderzoek dat gepland stond. Hoewel hij het nog nooit had vernoemd, en enkel had gezegd tijdens het eerste gesprek dat het pijnlijk en onaangenaam was, wist ik dat het het HSG (Hysterosalpingografie) waar hij op doelde. Ik sprak het uit voor hij het kon. Maar doordat ik al die tijd al met endometriose in mijn hoofd zat, wou ik eigenlijk dat hij onmiddellijk een laparoscopie deed. Dus haalde ik het opnieuw aan dat ik pijnlijke maandstonden had en vermelde ik er expliciet mijn angst voor endometriose. Eerst wimpelde hij me af en zei hij "Pijn is subjectief". Ik dacht "oh nee, die denkt dat ik weer zo een truttemie ben die nergens tegen kan". Dus begon ik uit te leggen wat ik voelde: onmenselijke krampen, waarop mijn ventje zei "ze creveert ech". Toen zag ik al dat de dokter aandachtiger begon te luisteren. Ik ging verder: overgeven van de pijn, tot gal toe; niet kunnen gaan werken van de pijn als ik geen Brufen Forte inneem, en soms zelfs twee omdat één niet helpt; een koude- en warmtegevoel die elkaar in een mum van tijd opvolgen. Hij leek overtuigd en zei dat deze symptomen idd niet normaal waren. Hij gaf toe dat op basis van deze symptomen endometriose niet onwaarschijnlijk was en dat een laparoscopie de beste optie was. Hij liet eigenlijk de optie aan mij over, maar deed alsof hij diegene was die de grote voorstander was van de laparoscopie. Ik liet hem in de waan alsof het zijn idee was, en stemde in. Toen ik vermelde dat ik ook anale pijn had tijdens mijn regels, zei hij opnieuw dat dit suggestief was voor endometriose. Opnieuw werd mijn vermoeden aangewakkerd.

decoration                      

decoration

 

 

 

 

 

 

 

De laparoscopie zou een diagnostische laparoscopie zijn en als ze iets vinden dan is onmiddellijk een werklaparoscopie (dus behandeling door het te verwijderen). Het zou hen ook in staat stellen de rest goed te bekijken. Hij stelde ook ineens voor om onmiddellijk een zenuw te coaguleren, zodat ik dan sowieso minder pijn zou hbb bij de maandstonden. Oh wat hoorde ik dat maar al te graag. De operatie zou alleszins niet voor niets zijn geweest.

Wel legde hij ons alle mogelijke scenario's uit:

  • als ze niets vinden, dan is de lapa zogezegd voor niets geweest en dan hebben we onverklaarbare onvruchtbaarheid;
  • het kan zijn dat ik een lichte vorm heb die niet erg uitgebreid is en daardoor wel onvruchtbaar ben, maar wel snel zwanger zou kunnen zijn als ze die zouden behandelen;
  • maar het kan ook perfect dat de eileiders door de verklevingen ondoorgankelijk zijn geworden:
  1. ze knn dat wegnemen als de blokkage van onderaan komt, maar vaak zien ze dat het terug komt dan;
  2. of als de blokkage van bovenaan komt, dan knn ze het zelfs niet wegnemen en dan wordt het onmiddellijk ivf.

Onmiddellijk doen ze dan ook het hsg, dus ik zal er niets van voelen. Oef. En ook een hysterescopie. Dat ze alles maar ineens doen, ben er dan ineens vanaf. 

Dus op zich moet ik niet klagen en is het niet zo slecht nieuws. Toch had ik een enorm verdrietig gevoel. Verdrietig is het woord eigenlijk niet, het is een gevoel dat ik niet kan omschrijven: een dubbel gevoel; enerzijds blij dat  alles normaal is, anderzijds verdrietig want wat het wel is kan nog veel slechter zijn. Zeker als ik de endometriose-verhalen in mijn hoofd haal.

Ik weet niet goed hoe ik me erbij moet voelen. De lapa staat al gepland op 10 juli. Dus dat is wel snel. Maar de afspraak met de counsellor die we hadden is natuurlijk geschrapt. En die zou pas in september knn weer doorgaan, want alles staat ook ondertussen al volgeboekt. Daar ben ik best wel verdrietig om. Want dit betekent dat mijn zwangerschapswens nog verder moet uitstellen. Ik  zie alles weer opschuiven. Mijn kinderwens, die ik liever gisteren vervuld zag lijkt nu pas in een volgende eeuw vervuld te kunnen worden.

Ik had een gevoel erbij dat ik niet kon plaatsen. Enerzijds had ik me erop voorbereid, anderzijds blijft er weer die onzekerheid. Wat is er mis? blijft een prangende vraag. En wat als die endo nu helemaal verspreid is over mijn lichaam? Wat als het niet zomaar gefikst kan worden? En het is een chronische ziekte. Zal ik er nog aan moeten geopereerd worden? Ik weet dat ik niet helemaal negatief mag denken, want het kan best dat ik door laparoscopie snel spontaan zwanger word. Maar toch ben ik down.

Ik hoop dat ik op de dag van de operatie wel onmiddellijk ga weten of ik endometriose heb of niet. Want de eigenlijk bespreking vindt pas plaats op 13 augustus terug bij de fertiliteitsarts. En natuurlijk dan ook het verdere behandelplan. Zo lang kan ik niet in deze onzekerheid blijven!

decoration

11:40 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |