07-11-09

Afscheid

Donderdag 22 oktober: Onze zoon had nog steeds geen teken gegeven om spontaan de nieuwe wereld te verkennen. We konden er niet meer onderuit. Hij zou “geforceerd” ter wereld moeten komen.

Voor mij was het dan ook de dag om definitief afscheid te nemen van mijn bollende buik. Ook ik leek er nog niet klaar voor. Mijn klein ventje was nu nog helemaal voor mij alleen. Wilde ik hem wel al delen met de rest van de wereld? Het afscheid viel relatief zwaar. Maar van zenuwen was nog geen sprake. Dit getuigt het tijdstip waarop ik mijn koffer pakte: 19u, terwijl ik om 20u verondersteld werd mij aan te melden op de materniteit.

Snel nog een warm bad in en nog een laatste aanblik op mijn zwangere naakte lichaam. Een dikke aai over de buik.

Bij het avondeten om 19u30 bleken zowel bij mij als mijn man toch de zenuwen op te komen, want beiden moesten we onze sandwiches in onze magen proppen. Eens we in de auto onderweg naar het ziekenhuis zaten leken de zenuwen weg te ebben, of was dit maar schijn, waren ze gewwon niet voelbaar?

Baai baai dikke buik … maar WELKOM mijn klein ventje!

DSCI0148

 

13:54 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Bokje,

Proficiat met de geboorte van jullie zoon.

Elly

Gepost door: Elly | 12-11-09

De commentaren zijn gesloten.