30-09-09

De volgende negen ...

De twee dagen die volgden op de controle vorige week woensdag waren voor mij emotioneel vrij verrassend. Ik kreeg best wel veel zenuwen en angst voor de uitwendige kering. Ik begon op het net te surfen. Wie had al ervaring met uitwendige kering. Hoe was het afgelopen? Ondanks de relatief positieve verhalen deed het me toch geen goed om te googelen. Ik besloot ermee te stoppen en te berusten.

Het weekend was druk en gaf me een aangenamer gevoel. De stress leek weg te ebben. En toen kwam maandag, en ik ging met een opmerkelijke rust naar het ziekenhuis. Na ons te hebben ingeschreven bij de dienst opname; werden we naar een arbeidskamer begeleid. De vroedvrouw was een heel lieve dame en vertelde me nog eens wat me te wachten stond.

Na het gebruikelijke plasje kreeg ik een bloedprik. Daarna werd ik aan de monitor gelegd. Het is wel fijn om te horen dat de baby het goed maakt via zijn hartslag. Rond 9u kreeg ik een weeënremmer. Er werd me vooraf meegedeeld dat dit hartkloppingen kon met zich meegeven, en ja hoor ik had prijs. Dat was best wel akelig en mijn gevoel van controle over mijn lichaam ebde ermee weg. Mijn handen trilden. Ik moest onmiddellijk denken aan vrouwen die premature contracties hebben en verschillende en hogere dosissen krijgen. Zij liever dan ik.

Vrijwel onmiddellijk na de spuit kwam mijn gynaecologe binnen. Ze vroeg “ben je er klaar voor?”. En ik repliceerde “euh ja, het moet wel zeker?” Haar vraag was niet verkeerd hé, maar hoe kan je nu klaar zijn voor iets waarvan je vooraf weet dat het onaangenaam zal zijn? Ze keek een beetje verrast van mijn antwoord. Vooraf werd er nog snel een echo gemaakt en ja hoor ons ventje lag nog steeds met het hoofdje bovenaan. Wel weer eens een andere kant op: er zit toch een kleine wroeter in mij ;-).

Dan werd er talkpoeder op mijn buik gestrooid en gingen ze aan de slag. Gelukkig werd er dus niet gedrenteld. De gynaecoloog hief ons zoontje zijn poep uit mijn bekken en duwde hem opzij terwijl de vroedvrouw het hoofdje tegenhield. Er werd fors geduwd en toen hij dwars lach trok ik serieuse grimassen van de pijn (als ik mijn ventje moet geloven). Het ventje zijn hand heeft het er ook aan mogen geloven, maar ik heb mijn stembanden gespaard. Even doorduwen en het leek even dat er geen einde aan kwam, maar plots riep de gynaecologe uit dat het gelukt was. Ze nam terwijl beiden nog met de handen mijn buik indrukten het echotoestel erbij. Er werd gecontroleerd en ja hoor, ons ventje lag zoals het hoort. Hoofdje naar beneden.

Er verscheen een glimlach op ieders gezicht. De gynaecologe zei dat haar dag niet meer stuk kon. Ook de vroedvrouw kon haar geluk niet verbergen. En wij, toekomstige mama en papa (oh wat vreemd om dit te schrijven), konden natuurlijk ook ons geluk niet op. Ik had me zo ingesteld op een mislukte poging en nu bleek het zelfs nog relatief vlot te zijn gegaan. Ik bracht nogmaals mijn realisme naar voor en zei: “de volgende negen hebben pech”, wat met gelach werd onthaald.

Er werd nogmaals bloed geprikt en ik werd nog anderhalf uur aan de monitor gehangen. Menstruatie-achtige krampen kwamen opzetten. Dat was niet fijn, maar ook dat was normaal. Er werden geen contracties gemeten en ons ventje leek er ook geen hinder van te hebben ondervonden. Alhoewel ik me wel afvraag wat er door zijn hoofd ging bij die manipulatie.

Een kleine twee uur later verdween de ongi-pijn en ook de tintelingen ebden geleidelijkaan weg.

Uiteindelijk zeker de moeite om te proberen, of ben ik nu gebiased?

uitwendige-kering

19:07 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-09-09

Stuitje doen draaien?

Vandaag nog maar eens op controle bij de gyn. Weer wel wat moeten wachten maar goed, dat zijn we al gewoon ondertussen hé ;-). Ik vond het best wel spannend om te weten of mijn acrobaatje nog een laatste draaitje had gemaakt. Ik voelde hem hoger stampen, dus ik dacht heel misschien is het toch gelukt. Goed wetende dat de kans toch wel klein is.

De vroedvrouw voelde en vond dat ze een voet voelde links bovenaan en de andere kant geen harde bolling. Dus het kon best wel zijn dat hij het had geflikt. Ik zei nog al lachend “als hij zich heeft gedraaid heeft hij het toch in het geniep gedaan, want ik heb niets gevoeld”. Maar al snel bleek dat hij nog netjes zijn hoofd bovenaan opgeheven hief. Het zogenaamde voetje was een handje. En zo heeft onze kleine acrobaat iedereen weer bij zijn ….

De gyn kwam binnen en keek nog even heel snel. Ze vertelde snel dat zijn voetjes bovenaan lagen en dat ze niet ging toucheren om zeker geen arbeid uit te lokken. Ze had ondertussen ook even zo “raar” gevoeld aan mijn buik en dat was niet echt aangenaam. En toen begon ze over de uitwendige draaiing.

Ze vertelde me dat er theoretisch wel risico’s aan verbonden zijn, zoals het “kwetsen” van de baarmoeder, in arbeid gaan, … en nog zo van die zaken. Maar het was nog nooit voorgevallen in het ziekenhuis waar ik ga. Je zal het zeker lezen in de literatuur en er zullen zeker gevallen voorkomen. Maar ze denkt dat dit ook wel aan de aanpak ligt (zo letterlijk heeft ze dat niet gezegd maar was te lezen “tussen de regels”). Ze forceert niet. Even proberen en lukt het niet, wat heel groot is, dan stopt het.

Hoe gaat het in zijn werk: maandag om 8u moet ik me aanmelden op de materniteit. Dan krijg ik eerst monitor om te zien hoe de baby het doet en hoe ik het doe. En een inspuiting met een weeënremmer geven ze me ook. Want de baarmoeder moet ontspannen zijn; ze gebruiken immers wel wat kracht. Na ongeveer een dik uur komt de gyn de baby draaien. Ze doet dan hetzelfde als ze daarnet gedaan heeft (de onaangename rare beweging) maar dan met meer kracht. Dus ik verwacht me al aan veel “auw”. Nu ja, ze voegde eraan toe dat het heel onaangenaam was voor de vrouw en dat geen enkele vrouw het twee keer wil laten doen. Dus dat belooft – brrrr. Nadien is er terug monitoring.

Ze zei dat de kans op slagen heel klein was. Van de 10 keringen die ze doen, zijn ze blij als 1 slaagt. Dus ik mag me zeker verwachten aan een mislukte poging. Maar goed, ze vond het zeker de moeite om te proberen. Ze zei dat hij niet zoveel vruchtwater meer had en dus niet echt verwachtte dat het zou lukken; maar ons acrobaatje zat wel nog volledig los (dat was ze dus aan het checken met haar rare onaangename voeling).

Als de uitwendige kering mislukt, wat een grote kans is, dan zag ze me wel een vaginale bevalling doen. Ik ben immers een grote slanke dame (blijkbaar zijn dat ideale personen om te bevallen, alhoewel niet wetenschappelijk bewezen). Bovendien heb ik geen grote baby. En ik ben een rustige madam. Van dat laatste verschoot ik wel. Ik die om al die echo’s had gevraagd, en ze noemt me toch nog een rustige madam.

Ik weet niet goed hoe ik me moet voelen. Blij, bang, ongerust, afgeschrikt, … geen idee. Ik voel eigenlijk niet veel. Ik zal het moeten nemen zoals het komt. Uiteindelijk is het allemaal een luxeprobleem.

16:56 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-09-09

Extra controle

Deze morgen had ik opnieuw last van vaginale steken. Opnieuw, omdat ik daar vrijdag en zaterdag al last van heb gehad. Ik had toen eens gegoogled en was terecht gekomen bij indaling van de baby in het geboortekanaal. Omdat ik met een stuitje zit, was ik toch niet helemaal gerust. Stel dat het eens begint. En ik toch een spoedkeizersnede moet? Dat lijkt me toch altijd iets minder gunstig.
Dus belde ik maar de vroedvrouw. Zij vertelde me inderdaad dat dit kon wijzen op indaling in het geboortekanaal. Ze vroeg nog naar harde buiken. En ik zei dat ik het toch soms voelde opspannen, maar dat dit geen pijn deed. Ok, dan is het niets ergs. Maar toen ik haar herinnerde aan de stuitligging had ze toch liever dat ik extra op controle kwam bij haar.

Daar aangekomen, vroeg ze me direct of mijn buik niet dieper was gezakt. Geen idee eigenlijk. Ze polste ook nog eens naar mijn harde buiken. Ik zei dat ik nog steeds niet echt wist of ik nu harde buiken had of niet. En ze voelde zelf aan mijn buik. Ze vond die behoorlijk had, terwijl ik al veel hardere had gehad dan dat. Dus ik heb er vast al een paar gehad.
Nadien mocht ik de tafel op. Ze mat eerst mijn bloeddruk, maar die was ok. Nadien voelde ze aan mijn buik en ze voelde idd geen verharding meer daar waar voorheen het hoofdje zat. Ik voelde ook die druk niet meer zoals voorheen, al een paar dagen niet meer trouwens. Ze nam het echotoestel erbij en ze stelde vast dat het hoofdje nog steeds bovenaan lag. Maar deze keer aan de andere kant en iets dieper dan vorige keer.

Omdat ze toch niet helemaal gerust was, vroeg ze me of ik er een gynaecoloog erbij wilde. Mijn gynaecologe was niet aanwezig, dus het zou een collega worden. Ik zei dat ik vertrouwde op haar professioneel oordeel en dat ik de beslissing aan haar overliet. Ze besloot de gyn erbij te roepen.

Deze kwam kijken en hop weer een echo. Zij stelde idd dezelfde ligging vast maar vermeldde er tevens bij dat de voetjes nu ook beneden lagen. Terwijl deze vorige keer helemaal bovenaan lagen. Hierdoor vergemakkelijkt het het spontaan draaien van de baby. Hij moet maar de “helft” meer doen, zogezegd. Anders moeten ze een volledige salto nog maken. Maar anderzijds hoe ouder hij wordt hoe moeilijker het wordt. Dus kansen verkleinen dan weer op die manier. 

Ze voelde ook eens inwendig, maar daar zat alles nog potdicht. De vaginale steken kunnen dus ook best de voetjes zijn die daar aan het “koteren” zijn. Deze arts was er wel niet voor te vinden om me pas op 30 september terug te laten zien. Zij doet normaal een uitwendige kering op 37 weken. Dat zou dus volgende week zijn. Na dit gezegd te hebben aan de vroedvrouw, werd besloten het te bespreken morgen vroeg met mijn gynaecolologe. Zij zouden me dan verwittigen wanneer ik terug verwacht wordt.

Ondertussen kreeg ik ook iets meer uitleg van de vroedvrouw over deze uitwendige kering. Het is iets “ingewikkelder” dan ik me had voorgesteld. Ten eerste gebeurt het niet op consultatie, het is niet iets dat “tussen de soep en de patatten” kan gebeuren. Het gebeurt op materniteit . Eerst is er monitoring en bloedafname (waarom ben ik al vergeten – oeps) dan de kering en dan teug monitoring en bloedafname. Een uitwendige kering kan een vroegtijdige arbeid uitlokken en doet ook pijn, want er wordt flink op de buik geduwd. Pffff, ook niet echt iets om naar uit te kijken precies.

Van de gynaecologe kreeg ik ook nog te horen dat als hij zo blijft liggen, dat het sowieso een keizersnede wordt (indien uitwendige kering mislukt hé). Want met de voetjes beneden is een vaginale bevalling uitgesloten. Anders zag ze het precies wel zitten voor een vaginale bevalling: ik was tenslotte een grote dame (maar ben wel  een fijntje :s).

Ik ben buitengekomen met een gerustgesteld gevoel, en dit ondanks het feit dat er geen echt super geruststellend nieuws was. Het ziet er zelfs steeds meer naar uit dat het een keizersnede wordt. En toch, was ik blij. Ik wist op dat moment te minste hoe mijn zoontje lag.

Eens thuisgekomen voelde ik een pijn in mijn buik. Ik voelde beweging. Hij was zich aan het verleggen. Lap daar ging mijn zekerheid. En nu heb ik het gevoel dat zijn hoofd weer hoger ligt, maar nog steeds geen volledige draaiing. Daar ga ik nu vanuit. Ik heb een kleine acrobaat in mijn buik, maar dan jammer genoeg geen die graag tegen de zwaartekracht ingaat ;-).

15:35 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-09-09

Stuit op de natuur

Sinds mijn controle vorige week, ben ik al dagelijks bezig met de vraag “hoe zou mijn zoontje liggen?” Zou hij al gedraaid zijn? Wat als hij niet gedraaid is? Stel dat ik vroeger beval, voor mijn controle op 30 september, en ze kunnen geen meting meer doen?

Op zich maak ik me geen zorgen in de bevalling. Het is vooral de onzekerheid die me lastig maakt. Een controlefreak als ik moet natuurlijk terug tegen de willekeur van de natuur opbotsen. Ik had het al langer moeten weten dat de natuur zich niet laat commanderen. En mijn zoontje duidelijk ook niet. Misschien lijkt hij wel op mij ;-), ook een type dat net het omgekeerde doet van wat men vraagt, hihihi.

En dan natuurlijk een keizersnede vind ik niet echt een aangenaam gedacht. Dit betekent dat ik vastgeluisterd aan bed zal liggen de eerste dagen. Niet eens zelf mijn lang verwachte wondertje uit of in bedje nemen. Laat staan wassen. Ik die niet graag afhankelijk ben van anderen, zal dit des te meer zijn. En dan nog tijdens de mooiste tijd van mijn leven.
Bovendien zou borstvoeding ook moeilijker op gang komen na een keizersnede. Maar goed moeilijk gaat ook zeker :s.

Maar ok als dat het beste is voor de gezondheid van mijn zoontje, zal ik dat met “plezier” ondergaan. Er zijn veel ergere dingen in het leven. En het gaat ook wel voorbij. Alleen was die controle maar niet zo veraf dan was toch al een deel van de onzekerheid weg. Pfffffffffffffffffffffffffff

stuitligging

10:48 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-09-09

Averechts

Na lang wachten, ik denk dat de gyn een bevalling had, was het mijn beurt. Eindelijk. Gewicht gecontroleerd: ok - 12kg bij in totaal. Bloeddruk ok. Urine ok. Alles prima dus.

Normaal luistert de vroedvrouw dan al eens snel met de echo naar het hartje, maar nu stond de gyn al binnen voor ik me had ontkleed. Dus snel broekje uit en hop de tafel op.

Dan begon de gyn eerst te voelen aan mijn buik. Ah hier ligt zijn voetje en hier zijn poepje en helemaal onderaan zijn hoofdje. "Hij ligt wel diep, geen last van druk in je bekkenbodem? Geen waggel bij het stappen?” Neen, helemaal niets. Ik voel het totaal niet dat hij zo diep ligt. “Vreemd” zegt ze. Maar goed, kan hé.

En dan het echotoestel erbij. En verrassing, verrassing, …, het poepje bleek het hoofd te zijn en omgekeerd. Jaja, meneer is hem weer gedraaid. Lap zeg, een stuit. “Hij kan nog draaien omdat hij het al eens heeft gedaan, dus het is nog afwachten”. Ik heb er zelf nog weinig hoop op, maar goed het zal zijn zoals het is. Het vreemde is dat ik het dus de tweede keer totaal niet gevoeld heb. De gyn vond het ook vreemd. Maar kijk, de echo bedriegt niet hé.
Verder was alles in orde. Hij werd geschat op een huidig gewicht van 2400gram. Niet super dik maar ook niet mager. Een netjes gemiddelde.

Ze heeft me wel nog een truckje meegegeven om hem te helpen draaien. Als hij heel beweeglijk is moet ik met mijn handen en knieën op de grond gaan zitten en mijn poep in de lucht steken. Dat zou meer ruimte geven en het hem makkelijker maken om te keren.

Ik heb zelf wel al eens gepolst, wat als hij niet meer draait (die kans is toch wel reëel denk ik). Dan wordt het een bekkenmeting en zal er aan de hand daarvan beslist worden al dan niet vaginaal te bevallen, mits mijn toestemming. We zien wel. Het is nog voor effe. Alé dat denk ik toch.

Binnen 3 weken heb ik terug controle. Nu ben ik best wel benieuwd naar dan. Zou hij terug gedraaid zijn, of blijft hij “averechts”?

Ik kan jammer genoeg geen beelden erbij zetten, want mijn anonimiteit komt dan in het gedrang.

14:14 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-09-09

Uitkijken naar …

… een controle. Vandaag, meer dan 34 weken zwanger, blijft het uitkijken naar een controle. Het is wel niet meer als voorheen. Ik heb ondertussen meer vertrouwen gekregen in mijn beebje. En toch kijk ik heel erg uit naar de volgende controle.

En joepie, woensdag is het zo ver. En terug bij mijn eigen vertrouwde gynaecologe. Bij de vorige controle was ze in verlof. Dus dan maar bij een collega langsgeweest.

Bij het maken van die afspraak dacht ik “goh maakt niet uit wie me controleert, zolang ik maar een controle kreeg en mijn lieve uk nog eens te zien kreeg”. Maar blijkbaar heeft een mens toch meer nodig dan dat; of alleszins ik toch ;-). De controle was voor mij enorm tegengevallen. Eerst moesten we enorm lang wachten. Ok, dat kan iedereen overkomen en dat vond ik niet zo heel erg. Na ongeveer 1,5u wachten kwam een assistent ons halen. Hij nam de taak van de vroedvrouw waar. Dus gewicht controleren, bloeddruk, …. Bij de bloeddruk was hij wel wat aan het sukkelen en hij leek het resultaat niet te geloven, want opnieuw was deze laag. Maar ja, dat is steeds zo. Hij heeft het toch twee keer gemeten voor de zekerheid. Gewicht was ook prima. Urine prima.

Dus dan de tafel op voor de echo. De assistente nam al een eerste blik. Ola, mijnheer was gedraaid. Ik kreeg dus direct een verklaring voor de vreselijke pijn die ik gevoeld had anderhalve week voordien. We, alé het ventje,meldde ook aan de assistent onze ongerustheid ivm het hartje omdat onze gyn bij de laatste controle er zo lang naar keek. We kregen als antwoord dat dit soms is omdat ze heel mooie beelden hebben waar ze graag lang naar kijken. We hopen maar dat hij gelijk heeft. Hij heeft wel snel eens gekeken naar de aorta. Die leek heel mooi uit het hart te komen en een mooie bocht te maken zoals het hoort. Ook wij konden dat heel goed zien. Zijn behendigheid met het echo-toestel was dan toch duidelijk beter dan met de bloeddrukmeter. De taakverdeling verpleegkundige/vroedvrouw-arts is dan toch nog duidelijk aanwezig ;-).

En dan kwam de stoorzender binnen: de vervangende gyn. De assistent ging direct door naar de volgende patiënte en wij werden bij de stoorzender achter gelaten. Als eerste kreeg ik de vraag: “Waarom kom je bij mij? Je had toch nog vrijdag bij je eigen gyn kunnen gaan?” Ik voelde me direct al welkom bij hem Onbeslist. Niet dus! Ik stamelde dat mijn gyn me die week of de week nadien aangeraden had een controle te doen en dat ze me daarom bij hem had gestuurd. Mompelde kreeg ik een ok terug. Hij keek heel snel naar onze kleine uk. Het was zo voorbij. Hij deed wel snel een meting, van de hoofdomtrek en de buikomtrek. En ik zag 30wkn en 2dagen verschijnen op het scherm terwijl ik al 31wkn en wat was. Maar hij zei “alles is prima op het gemiddelde”. Tussendoor zei hij tevens “jullie wisten al wat het werd. Het wordt een jongen.” Vriendelijk om ons toch nog even in te lichten, maar wat als wij het nu niet hadden willen weten?

En na de echo pop die vinger er onderaan in. Het ging zo snel dat ik eigenlijk best wel verrast was. Helemaal anders dan bij mijn gyn, die me met een zachte stem voorbereid op wat komt. En ik moet zeggen deugd deed het toch ook niet. Maar goed, alles was goed: nog allemaal potdicht. En dan afsluitend, datgene wat we echt wilden kregen we niet: “De structurele echo laat ik over mijn collega”.

Bij het aankleden, nog zoiets, moest dat doen bij wijze van spreke “in front of him” zonder handdoek. Bij mijn eigen gyn is het in een apart kleedhokje en krijg je tevens een handdoek om je toch wat af te dekken. Ok, ze ziet uiteindelijk ook wel alles, maar het gevoel is toch anders. Ik voelde me veel meer “begluurd”, ook al keek hij niet echt. Als jullie snappen wat ik bedoel. … Bij het aankleden dus, vroeg ik snel nog of hij iets kon zeggen over de grootte van de baby. Ik kreeg een nors antwoord terug “Dat kunnen we niet meer meten; hij is te groot daarvoor”. Over het gewicht durfde ik al helemaal niets meer vragen.

Betalen en buiten. Zelfs het ventje, je weet hoe mannen zijn hé, zei  nadien “Bij onze eigen gyn gaat het er toch veel gemoedelijker aan toe hé.

Dus nu kijk ik des te meer uit naar mijn eigen gyn. Woensdag is het eindelijk zo ver. Ik kijk terug uit naar de gemoedelijke sfeer, haar warme stem en haar rustige manier van behandelen zonder al te veel tijd te verliezen en ons te overpamperen.

16:37 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |