04-09-09

Uitkijken naar …

… een controle. Vandaag, meer dan 34 weken zwanger, blijft het uitkijken naar een controle. Het is wel niet meer als voorheen. Ik heb ondertussen meer vertrouwen gekregen in mijn beebje. En toch kijk ik heel erg uit naar de volgende controle.

En joepie, woensdag is het zo ver. En terug bij mijn eigen vertrouwde gynaecologe. Bij de vorige controle was ze in verlof. Dus dan maar bij een collega langsgeweest.

Bij het maken van die afspraak dacht ik “goh maakt niet uit wie me controleert, zolang ik maar een controle kreeg en mijn lieve uk nog eens te zien kreeg”. Maar blijkbaar heeft een mens toch meer nodig dan dat; of alleszins ik toch ;-). De controle was voor mij enorm tegengevallen. Eerst moesten we enorm lang wachten. Ok, dat kan iedereen overkomen en dat vond ik niet zo heel erg. Na ongeveer 1,5u wachten kwam een assistent ons halen. Hij nam de taak van de vroedvrouw waar. Dus gewicht controleren, bloeddruk, …. Bij de bloeddruk was hij wel wat aan het sukkelen en hij leek het resultaat niet te geloven, want opnieuw was deze laag. Maar ja, dat is steeds zo. Hij heeft het toch twee keer gemeten voor de zekerheid. Gewicht was ook prima. Urine prima.

Dus dan de tafel op voor de echo. De assistente nam al een eerste blik. Ola, mijnheer was gedraaid. Ik kreeg dus direct een verklaring voor de vreselijke pijn die ik gevoeld had anderhalve week voordien. We, alé het ventje,meldde ook aan de assistent onze ongerustheid ivm het hartje omdat onze gyn bij de laatste controle er zo lang naar keek. We kregen als antwoord dat dit soms is omdat ze heel mooie beelden hebben waar ze graag lang naar kijken. We hopen maar dat hij gelijk heeft. Hij heeft wel snel eens gekeken naar de aorta. Die leek heel mooi uit het hart te komen en een mooie bocht te maken zoals het hoort. Ook wij konden dat heel goed zien. Zijn behendigheid met het echo-toestel was dan toch duidelijk beter dan met de bloeddrukmeter. De taakverdeling verpleegkundige/vroedvrouw-arts is dan toch nog duidelijk aanwezig ;-).

En dan kwam de stoorzender binnen: de vervangende gyn. De assistent ging direct door naar de volgende patiënte en wij werden bij de stoorzender achter gelaten. Als eerste kreeg ik de vraag: “Waarom kom je bij mij? Je had toch nog vrijdag bij je eigen gyn kunnen gaan?” Ik voelde me direct al welkom bij hem Onbeslist. Niet dus! Ik stamelde dat mijn gyn me die week of de week nadien aangeraden had een controle te doen en dat ze me daarom bij hem had gestuurd. Mompelde kreeg ik een ok terug. Hij keek heel snel naar onze kleine uk. Het was zo voorbij. Hij deed wel snel een meting, van de hoofdomtrek en de buikomtrek. En ik zag 30wkn en 2dagen verschijnen op het scherm terwijl ik al 31wkn en wat was. Maar hij zei “alles is prima op het gemiddelde”. Tussendoor zei hij tevens “jullie wisten al wat het werd. Het wordt een jongen.” Vriendelijk om ons toch nog even in te lichten, maar wat als wij het nu niet hadden willen weten?

En na de echo pop die vinger er onderaan in. Het ging zo snel dat ik eigenlijk best wel verrast was. Helemaal anders dan bij mijn gyn, die me met een zachte stem voorbereid op wat komt. En ik moet zeggen deugd deed het toch ook niet. Maar goed, alles was goed: nog allemaal potdicht. En dan afsluitend, datgene wat we echt wilden kregen we niet: “De structurele echo laat ik over mijn collega”.

Bij het aankleden, nog zoiets, moest dat doen bij wijze van spreke “in front of him” zonder handdoek. Bij mijn eigen gyn is het in een apart kleedhokje en krijg je tevens een handdoek om je toch wat af te dekken. Ok, ze ziet uiteindelijk ook wel alles, maar het gevoel is toch anders. Ik voelde me veel meer “begluurd”, ook al keek hij niet echt. Als jullie snappen wat ik bedoel. … Bij het aankleden dus, vroeg ik snel nog of hij iets kon zeggen over de grootte van de baby. Ik kreeg een nors antwoord terug “Dat kunnen we niet meer meten; hij is te groot daarvoor”. Over het gewicht durfde ik al helemaal niets meer vragen.

Betalen en buiten. Zelfs het ventje, je weet hoe mannen zijn hé, zei  nadien “Bij onze eigen gyn gaat het er toch veel gemoedelijker aan toe hé.

Dus nu kijk ik des te meer uit naar mijn eigen gyn. Woensdag is het eindelijk zo ver. Ik kijk terug uit naar de gemoedelijke sfeer, haar warme stem en haar rustige manier van behandelen zonder al te veel tijd te verliezen en ons te overpamperen.

16:37 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.