06-08-09

Angstmonster versus wonderfee

Deze post dateert eigenlijk al van vorige week, maar is niet vroeger hier gepubliceerd geraakt.

Maandag, eindelijk na 5 weken terug op controle. Eindelijk zou ik mijn zoontje terug zien. Net voor we vertrokken, moest ik nog zoeken naar mijn zwangerschapsboekje. Het lag niet op de gebruikelijke plaats. Dus alles afgezocht, tot zelfs boven in de badkamer toe. Nergens te vinden. Uiteindelijk maar zonder vertrokken, want we zouden nu al te laat komen. En zoals gewoonlijk vind ik het terug NA de controle.

Daar aangekomen toch nog even moeten wachten in de wachtzaal voor de vroedvrouw me binnen riep. Een stagiaire vroeg of ze mocht meekijken. Ok, geen probleem. Bloeddruk gemeten, die naar mijn normen genormaliseerd was (11/6), gewicht en urine gecontroleerd naar gewoonte. De vroedvrouwen vroeg ook naar het voorkomen van harde buiken. Ik denk niet dat ik dat al gehad heb, ik zou niet weten hoe dat moet voelen. Direct weerklonk het antwoord dat ik het dan nog niet gehad heb. Ok, goed denk ik dan. Want dan zal hij toch nog wel even blijven zitten hé, zoals het hoort.

Daarna vroeg ze ook of ik klachten had. Eigenlijk vind ik niet dat ik mag klagen. Alleen heb ik soms last van kuitkrampen ‘s nachts, auuuuuuw, wat kunnen die pijn doen. Dan moet ik echt uit bed jumpen om plat op mijn voet te gaan staan. “Magnesium al geprobeerd”. Ik dacht dat  dit allemaal vervat zat in Omnibionta. Blijkbaar toch niet voldoende en kan extra magnesium helpen. Dus dat maar eens proberen dan. Verder heb ik ook wel eens last gehad van miltachtige pijn. Vooral als ik vermoeid ben. Maar anders niet echt klachten.

Dan terug de tafel op en keek de vroedvrouw al eens snel naar het hartje via de echo. En direct “ik weet van waar je miltachtige pijn komt. Zijn hoofdje ligt hier (waarmee ze wees naar bovenaan links) en dat is harder dan de rest van zijn lichaam en drukt op je organen”. Nadien liet ze ons het hartje horen. Het klopte, dus weer oef.

Na een tijd wachten kwam de gynaecoloog binnen. Ze controleerde eerst vaginaal om te zien of alles nog volledig dicht zat. Ok, check. Alles nog potdicht. Daarna voelde ze aan de ligging en liet ze de stagiaire ook voelen. Bevestiging, hoofdje bovenaan, poepje beneden. Met de echo opnieuw diezelfde bevestiging. Ik kon dan heel goed meevolgen hoe hij lag: hoofde links boven, wervelkolom tot helemaal beneden met poepje heel diep in het bekken. Ik was zelf verrast hoe diep hij wel niet lag. En dan de beentjes helemaal terug naar boven, zodat zijn tenen aan zijn hoofd uitkwamen. “Het is steeds verrassend te zien hoe lenig die babytjes zijn” zei de gynaecologe. We zagen hem ook duimen. Het ventje zegt nu dat hij al “slechte gewoonten” heeft in de buik. Hihihihi.
Bij 2/3 van de baby’s liggen ze al met het hoofdje naar beneden op 28wkn. Mijn kleine pruts moest natuurlijk in het kleinste hokje van de statistieken vallen. Maar goed zolang het dat maar is, en niets erg mag hij voor mijn part het kleinste hokje van de statistieken kiezen ;-). Hij kan trouwens nog perfect draaien. En het kan zijn dat ik dit hevig voel of dat ik er helemaal niets van merk. We zullen wel zien wanneer meneer zin heeft om zich te draaien.
Ik had trouwens al het vermoeden dat hij nog steeds met het hoofdje bovenaan ligt. Want hij lijkt het plezant te vinden om met zijn voeten te porren in mijn blaas, waardoor ik dan dringend naar toilet moet. Het is hetzelfde gevoel dan wanneer iemand met een vinger via je buik je blaas indrukt.

Daarna begon de gynaecologe te meten. Het beentje, de hoofdomtrek en nog zo van die metingen. Niet de baby in zijn geheel. Ze zei dat hij netjes mee was met zijn groei zoals het hoort. Oef. Mijn bezorgdheid al weggewerkt. Dan keek ze naar het hartje. Ze maakte een close-up van het vier-kamerbeeld en ze bleef staren naar dat scherm. Het leek eeuwen te duren. Angstmonster begon me terug te overvallen en had deze keer ook het ventje te pakken. Na heel lang staren zei de gynaecoloog “het vierkamerbeeld ziet er goed uit”. Oef, maar toch was ik niet zo opgelucht. Ik bleef / blijf / zitten met dat vervelende gevoel dat er misschien iets mis is en dat ze het niet wou zeggen. Ventje probeert me gerust te stellen dat ze gewoon alles wou nakijken en zien of alles wel gesloten was. Ik hoop dat hij gelijk heeft.
Mezelf probeer ik te sussen door rationeel te proberen denken “Ze laat me niet extra op controle komen, ze heeft zelfs gezegd dat ik volgende controle bij de huisarts mocht laten doen, dan zal alles wel in orde zijn”. Ik probeer dus het angstmonster weinig kans te geven.

Verder probeerde de gynaecologe te zoeken naar de inplanting van de aders en slagaders in het hart, maar dat leek niet te lukken. Hij lag niet goed daarvoor. Als ze al “juist” liggen is het makkelijker te vinden. Maar nu lukte het niet. Dat is dus voor de volgende keer.

En nu nog een grappige kant. De gynaecologe toonde het oortje van onze zoon. En je zag het perfect: zijn oorlel en zelfs het krulletje van de binnenkant van de oorschelp was perfect te zien. “Dat zie je niet vaak” zei de gyn. Het ventje had het grappige antwoord “ah hij zal dus grote oren hebben”. Ik zag de gyn gniffelen en antwoordde “neenee, dat is omdat mama zo mager is dat je zo mooie echobeelden hebt”. Hihihihihi. Het was waar ook; ik kan natuurlijk niet vergelijken, maar de andere beelden waren ook mooi. Je zag heel mooi de oogkassen, het neusje, de bovenlip, de kin, ….

Dus al bij al een toffe echo. Alleen is deze keer het angstmonster niet volledig verslagen door de wonderfee.

09:21 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

... Ik onthou vooral dat het een mooie echo was met veel detailbeelden!

Gepost door: Mom to be | 07-08-09

De commentaren zijn gesloten.