24-07-09

Pregnant? Get used to the never ending fear

Ondanks het feit dat ik het super druk heb op het werk, merk ik toch dat 5 weken wachten op een echo ongelooflijk lang zijn. Het angstmonster krijgt te veel kans. Ik moet nu eerlijk toegeven dat mijn werk ook niet bevorderlijk is om de wonderfee te laten winnen. Meer details kan ik (of beter gezegd wil ik) hierover niet geven. Maar in ieder geval het geeft vaak een boost aan het angstmonster.

Nog een boost voor het angstmonster is mijn gewicht. Ik kom niet echt veel meer bij de laatste week, en dat stemt me ongerust. Ik krijg maar niet de vraag “oei hij zal toch wel gegroeid zijn?” uit mijn hoofd. Ik had mezelf zo beloofd niet meer te focussen op mijn gewicht, maar mijn irrationele zelf neemt het over van mijn rationele zelf. Soms kan mijn rationele zelf mijn irrationele zelf nog eens het zwijgen opleggen, maar dan is het maar voor even en vaker is het omgekeerd.

Ik heb duidelijk behoefte aan een controle en de gyn die me zegt dat alles ok is. 5 weken duren. En zeggen dat ik normaal 8 weken elke keer moest wachten voor een echo. Dat had ik nooit volgehouden. Ik had mezelf dan zeker al vol angst aangepraat. Dat kan toch ook niet gezond zijn?

Mijn buikje groeit wel gestaag verder, toch als ik de reacties van de mensen mag geloven. Want zelf zie ik dat niet. Maar mijn collega die ondertussen voor de tweede keer mama is geworden, was toch verrast van de omvang van mijn buik (alé het verschil met voorheen was toch significant). Ook de secretaresse op het werk, die vandaag na een maand verlof me terugzag, zei dat ze ferm het verschil zag. Dus ja, hij zal wel gegroeid zijn hé.

En toch kan me dat niet helemaal gerust stellen. Gelukkig is het maar drie keer slapen meer voor ik terug mijn zoontje zie. En één van de vragen die zeker op mijn lijstje “to ask” staat is het gewicht en de lengte. Zo kan ik misschien die mogelijke groei-achterstand uit mijn hoofd krijgen.

De laatste dagen heb ik ook de indruk dat ik hem minder voel. Maar ik denk dat dit vooral komt doordat ik zo druk in de weer ben de laatste week voor het werk. Ik ben zeer vaak op verplaatsing en rustig aan bureau zitten is er dan niet bij. En ik denk (of beter gezegd ik hoop) dat ik hem daardoor minder voel, niet dat hij minder beweegt maar dat ik gewoon minder de tijd heb om op zijn bewegingen te letten. Plus, als ik minder rustig ben is hij net wel rustiger, hé. En als ik ’s avonds thuiskom ben ik de laatste dagen zo uitgeput dat ik zelfs al in de zetel in slaap val. Dus mijn ritueel om ’s avonds naar mijn buik te staren die op en neer wipt, kan ook niet echt meer.

Gelukkig maandag dus controle en na vandaag ook verlof. Dus even tijd om te bekomen en hopelijk terug te genieten van de bewegingen van onze kleine man in mij.

zwangere buik

 

17:38 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-07-09

Nightmare at bokje's street

Het heeft precies geholpen: mijn vorige blogpost. Ik heb een beetje mijn angst van me kunnen afschrijven. Ik heb zelfs voor eerst echt kunnen op zoek gaan naar doopsuikerideetje. Ik vind dat heel flink van mezelf. Een echte grote stap. Ik ben zelfs gestart aan het ontwerp van het geboortekaartje. ’s Avonds was ik heel fier dat ik mijn vorderingen en vondsten showde aan mijn ventje, die onmiddellijk akkoord was met mijn ideeën.

Maar mijn onderbewustzijn was toch niet helemaal akkoord. Deze nacht heb ik een vreselijke nacht achter de rug. Ik ben verschillende malen wakker geworden met steeds dezelfde nachtmerrie achter de rug. Ik was bevallen, een beetje te vroeg maar niet alarmerend te vroeg. So far so good. Tot ik op een bepaald moment vroeg om mijn zoontje te zien. Hij was overleden aan een hartprobleem. Dat was het moment waarop ik meestal wakker werd, en me begon af te vragen of alles een droom was. Ik begon zelfs te twijfelen of ik zwanger was. Het was zelfs zo erg dat ik me afvroeg of alles voorheen fictie was.

Slechts één keer ben ik verder geraakt in mijn nachtmerrie. Dat gedeelte heeft alles te maken met een reactie van mijn ventje gisterenmorgen. Al weken vraag ik hem of ik een bruine streep heb op mijn buik; de zwangerschapsstreep. Al weken wimpelt hij dat weg met “dat zijn uw haartjes” (ik heb net op die plaats ook een haarlijn). Tot ik gisterenmorgen heel overtuigd zei “ik heb daar toch een lijn”. Hij kijkt me aan en vraagt “Is dat niet normaal?”. Ik antwoord “nee, dat is helemaal normaal. Dat zijn de buikspieren die openrekken”. Antwoordt hij doodleuk terug “oh ja, je hebt zeker die lijn, maar ik durfde dat nooit toe te geven omdat ik dacht dat je ongerust zou worden”. Zou je hem dan niet iets doen?
Nu mijn nachtmerrie gaat in het verlengde daarvan. Ik kreeg dus van hem te horen dat mijn zoontje was overleden. Ik vraag hem of hij niet geshockt is. “Nee hoor, ik wist dat hij zou sterven. Ik had het voelen aankomen bij één van uw bloedcontroles. Er was iets abnormaal, maar ik durfde het je niet te zeggen omdat je anders te ongerust zou zijn.”

Dit is het beste voorbeeld dat ik heb om aan te tonen dat je onderbewustzijn je dromen mee bepalen. Gelukkig was het een droom en ben ik nog steeds zwanger. Gelukkig zijn de dromen die ik heb gekregen onrealistisch. Maar mijn angstmonster is dus niet weg. Dat staat vast.

nachtmerrie

10:16 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-07-09

Tweewolk

decoration
Het is vreemd. Ik kan niet volledig op de roze wolk zitten. Nog steeds niet. Het lijkt alsof ik wel sta op de roze wolk, maar aan mijn hoofd hangt ook een kleine donderwolk (de angstwolk). Dit heeft te maken met mijn nuchterheid. Ik ben over het algemeen vrij positief ingesteld, dacht ik toch, maar het lijkt alsof de problemen om zwanger te worden veel positivisme heeft weggenomen en me in de plaats angst heeft gegeven. Angst dat hetgeen nu gebeurt te mooi is om waar te zijn.
Bij elk pijnsteekje dat ik nu voel, denk ik “oei, dat zal toch geen wee zijn”. Stom, maar ik kan het niet helpen. De angst voor een miskraam is weg en heeft zijn plaats afgestaan aan de angst voor prematuur te bevallen.

Het heeft natuurlijk niet alleen met mijn nuchterheid te maken. Ik weet dat er van alles kan misgaan, maar weet ook dat het meestal wel goed gaat. Er zijn nog andere factoren die een rol spelen. DVO heeft me altijd steun geboden; DVO ben ik daarvoor dankbaar. Dankzij DVO heb ik verschillende nieuwe vriendinnen gemaakt. Jammer genoeg gaat het hen niet altijd even goed voor de wind. En dat geeft me een dubbel gevoel. Ik voel me blij met het geluk dat MIJ wel gegeven is. Ik heb megaveel geluk gehad: ik heb “maar” endometriose, en dan nog een vrij lichte vorm en het heeft dankzij een beetje hulp van buitenaf me toch niet tegengehouden om zwanger te worden. Dus wat heb ik meegemaakt: bijna niets. Anderzijds stel ik me tegelijk de vraag “Waarom krijg ik dit geluk? En zij niet? Waarom moeten zij zo afzien?” Ik had me die vraag vast andersom ook gesteld, en misschien nog meer. Maar ik voel me machteloos. Ik zou zo graag iets willen doen. Ik zou hen willen helpen. Ik zou hen ook het geluk van een kindje willen geven. Ik kan jammer genoeg alleen maar toekijken. Dit stemt me soms droevig. De donderwolk is dan eigenlijk een wolk van machteloosheid.

En toch ook zonder hen zou ik niet dat overuitbundig enthousiast gevoel niet hebben. Ik zou het ook dan niet van de daken lopen te schreeuwen. Ik voel ook niet een behoefte om het continu over mijn zwangerschap te hebben. Ik heb niet de behoefte om continu te praten over wat ik voel. En of ik hem voel en hoe ik hem voel en wat ik zie. Er zijn nog steeds dingen die ik niet kan. Babyspullen in huis halen, is nog steeds vrij taboe. Het is alsof als ik begin aan die voorbereidingen dat ik dan zeg dat hij mag komen. Maar hij mag nog niet komen. Hij moet nog 14 weken blijven zitten. Dus er worden nog geen voorbereidingen getroffen.
Ik ben blij te lezen dat andere DVO zwangeren dit wel kunnen, dat zij wel enthousiast kunnen zijn over zaken die nog niet bij mij aan de orde zijn (ook al ben ik al verder gevorderd in de zwangerschap). Ik ben blij dat niet iedereen zo angstvallig omgaat met hun zwangerschap. Maar ik moet toegeven dat het me soms wel verrast. De gedachte “nu al” ploft dan onmiddellijk in mijn hoofd bij het lezen van zo een berichtje. Eigenlijk is het wel jammer dat ik dit niet kan delen.

Maar zoals ik al schreef, ik zit wel op de roze wolk. Er zijn dingen waar ik van geniet. En één van de belangrijkste dingen zijn: de bewegingen van mijn zoontje. Hem voelen stampen is gewoon zalig, vooral ’s avonds. Dan heb ik ook meer tijd om ervan te genieten en kan ik staren naar mijn buik. Het is wel een klein deugenietje: als ik kijk naar mijn buik stopt hij vaak met bewegen, en hop dan draai ik mijn hoofd naar pc, boek of televisie en dan voel ik hem terug. Kapoen!

decoration

10:14 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-07-09

Schot in beeld

Eigenlijk zou ik nu aan andere blogpost moeten schrijven. Deze is niet meer up to date. Ze is eigenlijk al anderhalve week oud, althans in mijn hoofd. En ik wel hem ook niet bannen van mijn blog omdat hij toch wel belangrijk is.

Vorige week maandag hadden we dus terug controle. Deze keer terug bij de vroedvrouw, omdat ik toch zo een lieve gynaecologe heb die me de tussentijdse controles bij de vroedvrouw laat doen ipv bij de huisarts zodat ik altijd mijn zoontje nog eens kan bewonderen.

Eerst naar goede gewoonte een plasje doen. Dan bloeddruk controleren: oeps weer wat laag, maar goed hij is altijd laag dus eigenlijk geen probleem. Ik heb er ook geen last van, dus geen zorgen in maken. Daarna op de weegschaal: 6kg bij van bij het begin. Perfect op het gemiddelde, vertelde de vroedvrouw. Dus J.

En dan piepeloeren naar ons zoontje. Hij was wakker en ik zag hem bewegen. Nochtans ik voelde hem niet. Dus aha, ik voel hem niet altijd als hij beweegt. De vroedvrouw had daar een verklaring voor. Zolang hij de randen niet raakt voel ik hem niet. Plus, mijn placenta ligt vooraan aan de buikzijde. Dat betekent dat hij al feller moet schotten voor ik dat voel. Want anders vangt de placenta de stampen op. En lap sie, daar wou hij het eens demonstreren. Een felle shop, en ja hoor die had ik gevoeld. Dat was wel plezant zo echt zien dat het echt wel hij is die ik voel.

We kregen de beelden mee op stick. En ook die van de vorige keer. Die waren wel een beetje teleurstellend. Ik had echt verwacht dat ik uitgebreide videobeelden zou te zien krijgen. Maar nee, steeds super korte fragmenten. Maar alé, we hebben toch iets hé ;-). Dus we kunnen niet klagen.

Hier een shot van op de stick (die van de vorige keer zet ik bij de 20wkn echo):

22_06_2009_09_01_45_6.22.2009.9.1.47_3

10:42 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |