11-07-09

Nightmare at bokje's street

Het heeft precies geholpen: mijn vorige blogpost. Ik heb een beetje mijn angst van me kunnen afschrijven. Ik heb zelfs voor eerst echt kunnen op zoek gaan naar doopsuikerideetje. Ik vind dat heel flink van mezelf. Een echte grote stap. Ik ben zelfs gestart aan het ontwerp van het geboortekaartje. ’s Avonds was ik heel fier dat ik mijn vorderingen en vondsten showde aan mijn ventje, die onmiddellijk akkoord was met mijn ideeën.

Maar mijn onderbewustzijn was toch niet helemaal akkoord. Deze nacht heb ik een vreselijke nacht achter de rug. Ik ben verschillende malen wakker geworden met steeds dezelfde nachtmerrie achter de rug. Ik was bevallen, een beetje te vroeg maar niet alarmerend te vroeg. So far so good. Tot ik op een bepaald moment vroeg om mijn zoontje te zien. Hij was overleden aan een hartprobleem. Dat was het moment waarop ik meestal wakker werd, en me begon af te vragen of alles een droom was. Ik begon zelfs te twijfelen of ik zwanger was. Het was zelfs zo erg dat ik me afvroeg of alles voorheen fictie was.

Slechts één keer ben ik verder geraakt in mijn nachtmerrie. Dat gedeelte heeft alles te maken met een reactie van mijn ventje gisterenmorgen. Al weken vraag ik hem of ik een bruine streep heb op mijn buik; de zwangerschapsstreep. Al weken wimpelt hij dat weg met “dat zijn uw haartjes” (ik heb net op die plaats ook een haarlijn). Tot ik gisterenmorgen heel overtuigd zei “ik heb daar toch een lijn”. Hij kijkt me aan en vraagt “Is dat niet normaal?”. Ik antwoord “nee, dat is helemaal normaal. Dat zijn de buikspieren die openrekken”. Antwoordt hij doodleuk terug “oh ja, je hebt zeker die lijn, maar ik durfde dat nooit toe te geven omdat ik dacht dat je ongerust zou worden”. Zou je hem dan niet iets doen?
Nu mijn nachtmerrie gaat in het verlengde daarvan. Ik kreeg dus van hem te horen dat mijn zoontje was overleden. Ik vraag hem of hij niet geshockt is. “Nee hoor, ik wist dat hij zou sterven. Ik had het voelen aankomen bij één van uw bloedcontroles. Er was iets abnormaal, maar ik durfde het je niet te zeggen omdat je anders te ongerust zou zijn.”

Dit is het beste voorbeeld dat ik heb om aan te tonen dat je onderbewustzijn je dromen mee bepalen. Gelukkig was het een droom en ben ik nog steeds zwanger. Gelukkig zijn de dromen die ik heb gekregen onrealistisch. Maar mijn angstmonster is dus niet weg. Dat staat vast.

nachtmerrie

10:16 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Lief Bokje,

Ik weet even niet wat ik moet zeggen om je te helpen. Je moed te geven is nu even moeilijk. Houd vol met het denken aan mooie dingen.

Ik denk aan je.

X saskia www.eendazwanger.blogspot.com

Gepost door: saskia | 12-07-09

Bah! Wat een verschrikkelijk monster! Ga weg jij vreselijke snoodaard of Momke zal je eens goed onder handen pakken.
Lieve meid, het zal de combinatie zijn van overdag toch durven die stappen te zetten, terwijl je stiekem toch ongerust bent.. Dat is emotioneel niet te onderschatten, en dat verwerk je dus gewoon in je slaap. Dat je nachtmerrie zo levensecht lijkt, ligt misschien ook aan het feit dat je iemand bent die sowieso al heel veel verbeelding heeft en de dingen zo voor zich kan zien. Ik herken dat heel erg bij mezelf.. Geloof me: die dromen zijn geen voorspelling , het is gewoon jouw manier om dingen die een grote impact op je hebben om te gaan en de monsters te bevechten.

Gepost door: Mom to be | 13-07-09

Bokje,

Als je angsten hebt over dat er iets misgaat tijdens de zwangerschap en dit blijft continu (dus ook overdag) en wordt enkel maar erger, raad ik aan om het aan je geneacoloog te vertellen.

Gepost door: Ik | 22-07-09

De commentaren zijn gesloten.