09-07-09

Tweewolk

decoration
Het is vreemd. Ik kan niet volledig op de roze wolk zitten. Nog steeds niet. Het lijkt alsof ik wel sta op de roze wolk, maar aan mijn hoofd hangt ook een kleine donderwolk (de angstwolk). Dit heeft te maken met mijn nuchterheid. Ik ben over het algemeen vrij positief ingesteld, dacht ik toch, maar het lijkt alsof de problemen om zwanger te worden veel positivisme heeft weggenomen en me in de plaats angst heeft gegeven. Angst dat hetgeen nu gebeurt te mooi is om waar te zijn.
Bij elk pijnsteekje dat ik nu voel, denk ik “oei, dat zal toch geen wee zijn”. Stom, maar ik kan het niet helpen. De angst voor een miskraam is weg en heeft zijn plaats afgestaan aan de angst voor prematuur te bevallen.

Het heeft natuurlijk niet alleen met mijn nuchterheid te maken. Ik weet dat er van alles kan misgaan, maar weet ook dat het meestal wel goed gaat. Er zijn nog andere factoren die een rol spelen. DVO heeft me altijd steun geboden; DVO ben ik daarvoor dankbaar. Dankzij DVO heb ik verschillende nieuwe vriendinnen gemaakt. Jammer genoeg gaat het hen niet altijd even goed voor de wind. En dat geeft me een dubbel gevoel. Ik voel me blij met het geluk dat MIJ wel gegeven is. Ik heb megaveel geluk gehad: ik heb “maar” endometriose, en dan nog een vrij lichte vorm en het heeft dankzij een beetje hulp van buitenaf me toch niet tegengehouden om zwanger te worden. Dus wat heb ik meegemaakt: bijna niets. Anderzijds stel ik me tegelijk de vraag “Waarom krijg ik dit geluk? En zij niet? Waarom moeten zij zo afzien?” Ik had me die vraag vast andersom ook gesteld, en misschien nog meer. Maar ik voel me machteloos. Ik zou zo graag iets willen doen. Ik zou hen willen helpen. Ik zou hen ook het geluk van een kindje willen geven. Ik kan jammer genoeg alleen maar toekijken. Dit stemt me soms droevig. De donderwolk is dan eigenlijk een wolk van machteloosheid.

En toch ook zonder hen zou ik niet dat overuitbundig enthousiast gevoel niet hebben. Ik zou het ook dan niet van de daken lopen te schreeuwen. Ik voel ook niet een behoefte om het continu over mijn zwangerschap te hebben. Ik heb niet de behoefte om continu te praten over wat ik voel. En of ik hem voel en hoe ik hem voel en wat ik zie. Er zijn nog steeds dingen die ik niet kan. Babyspullen in huis halen, is nog steeds vrij taboe. Het is alsof als ik begin aan die voorbereidingen dat ik dan zeg dat hij mag komen. Maar hij mag nog niet komen. Hij moet nog 14 weken blijven zitten. Dus er worden nog geen voorbereidingen getroffen.
Ik ben blij te lezen dat andere DVO zwangeren dit wel kunnen, dat zij wel enthousiast kunnen zijn over zaken die nog niet bij mij aan de orde zijn (ook al ben ik al verder gevorderd in de zwangerschap). Ik ben blij dat niet iedereen zo angstvallig omgaat met hun zwangerschap. Maar ik moet toegeven dat het me soms wel verrast. De gedachte “nu al” ploft dan onmiddellijk in mijn hoofd bij het lezen van zo een berichtje. Eigenlijk is het wel jammer dat ik dit niet kan delen.

Maar zoals ik al schreef, ik zit wel op de roze wolk. Er zijn dingen waar ik van geniet. En één van de belangrijkste dingen zijn: de bewegingen van mijn zoontje. Hem voelen stampen is gewoon zalig, vooral ’s avonds. Dan heb ik ook meer tijd om ervan te genieten en kan ik staren naar mijn buik. Het is wel een klein deugenietje: als ik kijk naar mijn buik stopt hij vaak met bewegen, en hop dan draai ik mijn hoofd naar pc, boek of televisie en dan voel ik hem terug. Kapoen!

decoration

10:14 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Het klinkt misschien stom, maar ik zit vaak tegen de buik te praten, genre "als je eruit komt gaan we naar planckendael/babymassage doen/de dingen zo en zo aanpakken" met dan er direct achter "maar dat betekent niet dat je er al mag uitkomen hé".
Klinkt misschien stom, maar ik moet dat er gewoon bij zeggen. Ik begrijp je gevoel dus helemaal.

Gepost door: Fille | 09-07-09

Ik begrijp wat je voelt. Wij zijn nu 27 weken zwanger na een ICSI, en hebben nog NIETS gekocht. Enkel de slabbetjes die we al kregen van familie, hebben we nog NIETS in huis. Zelfbescherming?

Enfin, nu toch een beetje in gang aan het schieten, want er zijn levertijden voor bepaalde spullen, blijkbaar! ;-)

Geniet er nog een beetje van en laat je hoofd niet gek maken door allerhande rampscenario's of DVO-verhalen. Zo pieker je jezelf in een negatieve spiraal, en dat is niet de bedoeling.

Groetjes,

Katrien

Gepost door: joke | 09-07-09

Terecht Lief Bokje,

Iedereen heeft terecht zijn eigen gevoels leven. Met of zonder het langer uit blijven van een zwangerschap. De ene is nou eenmaal anders dan de andere. En gelukkig maar.

Doe alles op je eigen tijd, pieker niet over waarom jij wel en wij niet. Dat heeft geen zin het schiet niets op. Maar goed wie ben ik om dat te zeggen. Je wordt tot nu toe overloedig gezegend en dat is prachtig. Op als het moment daar is dan zal jij misschien ook wel zo zijn als nu. Ik ben ook niet zo als anderen met niets, sta ik te gillen van enthousiasme.

Toen ik ging trouwen was ik ook heel nuchter bekeek alles van alle kanten, bij een nieuw huis, een nieuwe baan, het kopen van belangrijke zaken, bij ziekte en verdriet, maar ook bij vreude. Ik ben en blijf de kalme en zo heel af en toe kan ik me maar laten gaan. Hoe het komt geen idee zo ben ik. Zo ben jij.

Als je maar jezelf bent dat is het balngrijkste.

X saskia

www.eendagzwanger.blogspot.com

Gepost door: saskia | 09-07-09

Zo ontzettend herkenbaar je verhaal... zo heb ik me ook 9 maanden gevoeld... alles zo onwerkelijk en waarom is het mij wel gegund en mn vriendin (en vele andere)niet... Nog steeds vind ik het moeilijk om over mn meisje en moederschap te praten, bang om mensen te kwetsen die het ook zo graag zouden willen...

Heel herkenbaar... probeer er toch van te genieten hoor hoe moeilijk dat soms ook is...

Groetjes Sandra

Gepost door: Sandra | 10-07-09

De commentaren zijn gesloten.