15-06-09

Babyfee

Vrijdag, de dag dat het angstmonster in volle glorie aanwezig was. Vrijdag, de dag dat ik me emotioneel slecht voelde. Vrijdag, de dag dat de tranen letterlijk over mijn wangen liepen. Vrijdag, de dag dat mijn zwangerschapshormonen tilt sloegen. Vrijdag, de dag dat ik me schuldig voelde; schuldig met mijn gevoelens tegenover zij die zo graag in mijn plaats zouden willen zijn. Vrijdag, de dag dat ik me verdrietig voelde terwijl ik blij moest zijn. Vrijdag, de dag dat ik mijn geluk niet kon proeven terwijl ik zou moeten genieten.

Vrijdag, de dag dat mijn zoontje me liet weten dat hij er was. Vrijdag, de dag dat het voor het eerst duidelijk was dat hij het was die in me bewoog. Vrijdag, de dag die eindigde in genieten, blijdschap en puur geluk.

Het was alsof mijn zoontje aanvoelde hoe ik me die dag voelde. Het was alsof hij wist dat hij me moest tonen dat hij nog leefde. Het was alsof hij mijn sprookje toch deels wou laten waarmaken. ’s Avonds bij het lekker tv genieten, voelde ik weer diezelfde blubjes / kietelingen in mijn buik. Maar zoals jullie wel weten ondertussen was ik nog steeds niet zeker dat dit mijn zoontje was. Maar dan, als mijn ventje mijn buik naar dagelijkse routine had ingesmeerd met amandelolie, voelde ik hem opnieuw. Maar deze keer bevestigde mijn ventje het lichtjes opwippen van dat deel van mijn buik. En hetgeen me echt overtuigde was dat mijn ventje telkens ik zei dat ik het voelde, reeds vooraf of tegelijk ook zei “oh, ik zie hem” of “oh daar”, wijzend naar de plaats waar ik het ook voelde. Zelf kon ik het jammer genoeg niet zien. Door de lichte bolling (ja, een echte megabuik heb ik nog niet, maar volledig plat is hij ook niet meer), kan ik niet mijn volledige buik zien.

Maar o, wat heb ik van dat moment genoten! Het was puur genieten. Het was wonderlijk. Ook al is het gevoel hetzelfde, nu zeker te zijn dat hij het is, verandert wel aan het gevoel. Ook nu als ik hem voel, weet ik hij leeft nog.

Gisterenavond in bed, was er terug volle actie van ons zoontje. En samen hebben we opnieuw genoten. Deze keer heeft het ventje op mijn aanraden zijn hand op mijn buik gelegd. Net dat moment valt ons zoontje stil natuurlijk. Om toch maar even ons geduld op de proef te stellen ;-). Maar wij hielden het langer uit dan hij (hihihi) en ja hoor, mijn ventje voelde duidelijk “een stamp”. Dus het genieten is echt begonnen. Het angstmonster zal nooit volledig verdwijnen, maar nu krijgt wonderfee veel meer kans!

babyfee

09:26 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-06-09

Waar is mijn sprookje?

Ik heb lang getwijfeld om dit te schrijven. Ik wilde het niet opschrijven of mijn gevoelens uiten tegenover anderen, omdat ik te veel respect heb voor zij die nog steeds in de strijd zitten om hun diepste verlangen waar te maken. Ik weet dat zij heel graag zouden willen ruilen met mij. Maar toch beslis ik het om het te noteren. Alleen omdat ik alles wat ik denk bij wil houden. Voor mezelf vooral. Maar onthou vooral dat ik wel ongelooflijk blij ben met deze zwangerschap!

Zo had ik uitgekeken naar een zwangerschap. Het zou perfect zijn. Ik zou genieten. Ik zou het heerlijk vinden om de baby binnen in mij te voelen. Het moest toch fantastisch voelen. Ik zou genieten van mijn dikker wordende buik en deze accentueren. Iedereen zou zien dat ik zwanger was en me hiervoor aandacht geven (niet dat ik kick op aandacht, integendeel, maar dat zet de zwangerschap in de verf). Het zou een sprookje zijn, samen uitkijken naar de komst van een kleine baby.

En dan nu de realiteit: eigenlijk vraag ik me af “Is dit nu het? Is dit nu zwanger zijn? Is dit nu de baby voelen? Is dat echt alles?”. Zwanger zijn met een angstmonster die soms heel klein kan zijn (de betere momenten) maar soms echt heel groot ook. Enige weken geleden zei mijn ventje tegen me “die zwangerschap is niets voor u hé; je bent veel te ongerust”. En eigenlijk heeft hij gelijk. Ik had het me zo anders voorgesteld. Ik zou niet misselijk zijn, …, oeps een misrekening. In mijn droomscenario was ook bruinverlies geen onderdeel van de zwangerschap. Genieten, …, wat is dat? Tot nu toe heb ik nog heel weinig kunnen genieten. Als ik mijn zoontje voel (of tenminste denk te voelen), dan is dat niet echt een stamp zoals ik me had ingebeeld, maar het zijn kleine blaasjes die ontploffen. En ook dat voelt niet spectaculair. Behalve die ene keer: ik lag in bad en ik voelde hem binnen in me. Ik legde mijn hand op mijn buik en plots voelde ik binnenin een “stamp” en ik voelde precies mijn buik heel lichtjes tegen mijn hand omhoog wippen. Dat was een magisch moment. Daarvan heb ik genoten, tot ik dan opnieuw begon te twijfelen of hij het wel was.

Aan baby-uitzet durf ik nog niet te denken. Tot nu toe heb ik in huis: een kruippakje en een mutsje (gekregen van een zéér goede vriendin). That's it. Verder nadenken over de dingen die moeten gebeuren voor een geboorte durf ik niet. En ook mijn ventje piept er met geen woord over. Zelfs over de kleuren van de babykamer durf ik niet nadenken. Een naam blijft vaag. We hebben een naam die we beiden mooi vinden, maar echt er samen uitvoerig over nagedacht hebben we nog niet.

Gelukkig kijk ik nog steeds uit naar wat komt. Ik denk nog steeds dan zal het wel magisch zijn, dan zal je kunnen genieten. Ik heb wel al een paar keer mijn grenzen moeten verleggen: eerst de eerste echo, dan de 12 weken, dan de 20 weken, dan als ik hem voel, …. Nu als ik echte stampen voel en niet meer die blaasjes en als mijn buik echt dik is dat ik ermee echt kan lopen pronken.

Vandaag heb ik weer een slechte dag. Misschien dat ik daarom ook deze blog moest schrijven. Ik vind dat mijn buik de laatste week niet meer is gegroeid en ik vind hem ook niet echt dik. Mijn gewicht is ook niet toegenomen. Kortom, het angstmonster is back!

decoration

09:02 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-06-09

Blub blub blub

Voel ik mijn zoontje nu? Oh ja, het is dus een zoontje hé. Typisch, voor een meisje hadden we al een naam, voor een jongen nog niet. Maar ja, dat zijn luxeproblemen hé. En ondertussen hebben we al wat verder gedacht en het ventje is vorige week naar huis gekomen met een jongensnaam, die wonder boven wonder mij ook beviel. Dus normaal is dat in orde.

Waar zat ik nu? … Juist, voel ik mijn zoontje nu? Het wordt wel steeds duidelijker, maar toch steeds net niet duidelijk genoeg om te kunnen zeg “ja dat is hem”. Ik voel precies belletjes die openspatten in mijn buik, blubjes. Soms is het héél laag. Zo een 10 à 13 cm onder mijn navel. Volgens anderen kan dit best. Ik vond het best wel laag. Maar het is eigenlijk een gevoel dat ik voordien niet kende. Dus zou het dan toch mijn zoontje zijn?

zwangere buik tekening jongen meisje

19:54 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |