15-06-09

Babyfee

Vrijdag, de dag dat het angstmonster in volle glorie aanwezig was. Vrijdag, de dag dat ik me emotioneel slecht voelde. Vrijdag, de dag dat de tranen letterlijk over mijn wangen liepen. Vrijdag, de dag dat mijn zwangerschapshormonen tilt sloegen. Vrijdag, de dag dat ik me schuldig voelde; schuldig met mijn gevoelens tegenover zij die zo graag in mijn plaats zouden willen zijn. Vrijdag, de dag dat ik me verdrietig voelde terwijl ik blij moest zijn. Vrijdag, de dag dat ik mijn geluk niet kon proeven terwijl ik zou moeten genieten.

Vrijdag, de dag dat mijn zoontje me liet weten dat hij er was. Vrijdag, de dag dat het voor het eerst duidelijk was dat hij het was die in me bewoog. Vrijdag, de dag die eindigde in genieten, blijdschap en puur geluk.

Het was alsof mijn zoontje aanvoelde hoe ik me die dag voelde. Het was alsof hij wist dat hij me moest tonen dat hij nog leefde. Het was alsof hij mijn sprookje toch deels wou laten waarmaken. ’s Avonds bij het lekker tv genieten, voelde ik weer diezelfde blubjes / kietelingen in mijn buik. Maar zoals jullie wel weten ondertussen was ik nog steeds niet zeker dat dit mijn zoontje was. Maar dan, als mijn ventje mijn buik naar dagelijkse routine had ingesmeerd met amandelolie, voelde ik hem opnieuw. Maar deze keer bevestigde mijn ventje het lichtjes opwippen van dat deel van mijn buik. En hetgeen me echt overtuigde was dat mijn ventje telkens ik zei dat ik het voelde, reeds vooraf of tegelijk ook zei “oh, ik zie hem” of “oh daar”, wijzend naar de plaats waar ik het ook voelde. Zelf kon ik het jammer genoeg niet zien. Door de lichte bolling (ja, een echte megabuik heb ik nog niet, maar volledig plat is hij ook niet meer), kan ik niet mijn volledige buik zien.

Maar o, wat heb ik van dat moment genoten! Het was puur genieten. Het was wonderlijk. Ook al is het gevoel hetzelfde, nu zeker te zijn dat hij het is, verandert wel aan het gevoel. Ook nu als ik hem voel, weet ik hij leeft nog.

Gisterenavond in bed, was er terug volle actie van ons zoontje. En samen hebben we opnieuw genoten. Deze keer heeft het ventje op mijn aanraden zijn hand op mijn buik gelegd. Net dat moment valt ons zoontje stil natuurlijk. Om toch maar even ons geduld op de proef te stellen ;-). Maar wij hielden het langer uit dan hij (hihihi) en ja hoor, mijn ventje voelde duidelijk “een stamp”. Dus het genieten is echt begonnen. Het angstmonster zal nooit volledig verdwijnen, maar nu krijgt wonderfee veel meer kans!

babyfee

09:26 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

big smile in huize marb :-D

Gepost door: marb | 15-06-09

Hey lieve Bokje!

Blij dat je eindelijk zeker bent dat het jullie zoontje is... En inderdaad, als je ventje het wilt voelen, moet je héééééél veel geduld hebben. ;-) Maar de aanhouder wint hé! Binnen enkele dagen/weken zal je je buik zelf ook wel zien omhoog wippen hoor, dan voel je je hele lichaam soms meeschudden. :-) Probeer er maar van te genieten, van die momenten dat je het angstmonster zeker en vast de baas kan!!!

Ivm je vorige posts: ik herken ook die gevoelens, je beschrijft precies wat ik al meegemaakt heb tot nu toe... Ik heb ook al dikwijls de gedachte gehad dat ik er beter gewoon niet aan begonnen was (stom dat ik dat hier moet neerschrijven, kan mezelf wel de kop inslaan voor zo'n gedachten!). Eens goed uithuilen in de armen van mijn ventje helpt meestal wel (maar ook niet altijd). Het is waarschijnlijk omdat we ons vóór de zwangerschap alles véél te rooskleurig hadden voorgesteld. Te hoge verwachtingen, die dikwijls grote teleurstellingen opleveren... Maar je moet één ding in gedachten houden: op het einde van de rit, hoe moeilijk die ook mag zijn (volgens een ervaringsdeskundige), zullen we (hopelijk, want ik heb ook dikwijls nog last van het angstmonster) enorm kunnen genieten van ons wondertje, dat al die moeilijke momenten meteen zal doen vergeten...

Knuf,
Ikke.

Gepost door: Ikke26 | 15-06-09

Staande ovatie voor de babyfee Hey bokje, dat is nu eens nieuws dat me helemaal doet gleoien van blijdschap. Fantastisch hè. Hemels: jij en je ventje genieten van zoontjelief die zich duidelijk laat voelen en zien. Goh, ik krijg er een beetje een krop van in mijn keel. ' t Is toch een flinkerd hè je zoontje, zo zijn mama troosten!

Niet om afbreuk te doen aan Ikke haar positivisme: maar ik denk niet dat je het angsmonster meteen vergeet na de bevalling. Ik geloof absoluut wel dat je zal kunnen genieten van je bundeltje geluk, en dat je het angsmonster misschien vergeeft voor zijn angstzaaierij, maar vergeten?
Alleszins ben ik zeker van 1 ding: het is allemaal absoluut de moeite waard. Hier doe je het voor, hiervoor heb je afgezien: jouw baby die straks in je armen ligt.

Gepost door: Mom to be | 16-06-09

Heykes Dat maakt het idd wat gemakkelijker om rustiger te blijven hé..ik leefde ook steeds van beweging naar beweging...en telkens ik mij wat zorgen maakte dan liet ze daar binnen effe voelen dat ze er nog was..geniet maar volop nu!!!!

Groetjes x

Gepost door: Vrouwtjelief | 22-06-09

De commentaren zijn gesloten.