12-06-09

Waar is mijn sprookje?

Ik heb lang getwijfeld om dit te schrijven. Ik wilde het niet opschrijven of mijn gevoelens uiten tegenover anderen, omdat ik te veel respect heb voor zij die nog steeds in de strijd zitten om hun diepste verlangen waar te maken. Ik weet dat zij heel graag zouden willen ruilen met mij. Maar toch beslis ik het om het te noteren. Alleen omdat ik alles wat ik denk bij wil houden. Voor mezelf vooral. Maar onthou vooral dat ik wel ongelooflijk blij ben met deze zwangerschap!

Zo had ik uitgekeken naar een zwangerschap. Het zou perfect zijn. Ik zou genieten. Ik zou het heerlijk vinden om de baby binnen in mij te voelen. Het moest toch fantastisch voelen. Ik zou genieten van mijn dikker wordende buik en deze accentueren. Iedereen zou zien dat ik zwanger was en me hiervoor aandacht geven (niet dat ik kick op aandacht, integendeel, maar dat zet de zwangerschap in de verf). Het zou een sprookje zijn, samen uitkijken naar de komst van een kleine baby.

En dan nu de realiteit: eigenlijk vraag ik me af “Is dit nu het? Is dit nu zwanger zijn? Is dit nu de baby voelen? Is dat echt alles?”. Zwanger zijn met een angstmonster die soms heel klein kan zijn (de betere momenten) maar soms echt heel groot ook. Enige weken geleden zei mijn ventje tegen me “die zwangerschap is niets voor u hé; je bent veel te ongerust”. En eigenlijk heeft hij gelijk. Ik had het me zo anders voorgesteld. Ik zou niet misselijk zijn, …, oeps een misrekening. In mijn droomscenario was ook bruinverlies geen onderdeel van de zwangerschap. Genieten, …, wat is dat? Tot nu toe heb ik nog heel weinig kunnen genieten. Als ik mijn zoontje voel (of tenminste denk te voelen), dan is dat niet echt een stamp zoals ik me had ingebeeld, maar het zijn kleine blaasjes die ontploffen. En ook dat voelt niet spectaculair. Behalve die ene keer: ik lag in bad en ik voelde hem binnen in me. Ik legde mijn hand op mijn buik en plots voelde ik binnenin een “stamp” en ik voelde precies mijn buik heel lichtjes tegen mijn hand omhoog wippen. Dat was een magisch moment. Daarvan heb ik genoten, tot ik dan opnieuw begon te twijfelen of hij het wel was.

Aan baby-uitzet durf ik nog niet te denken. Tot nu toe heb ik in huis: een kruippakje en een mutsje (gekregen van een zéér goede vriendin). That's it. Verder nadenken over de dingen die moeten gebeuren voor een geboorte durf ik niet. En ook mijn ventje piept er met geen woord over. Zelfs over de kleuren van de babykamer durf ik niet nadenken. Een naam blijft vaag. We hebben een naam die we beiden mooi vinden, maar echt er samen uitvoerig over nagedacht hebben we nog niet.

Gelukkig kijk ik nog steeds uit naar wat komt. Ik denk nog steeds dan zal het wel magisch zijn, dan zal je kunnen genieten. Ik heb wel al een paar keer mijn grenzen moeten verleggen: eerst de eerste echo, dan de 12 weken, dan de 20 weken, dan als ik hem voel, …. Nu als ik echte stampen voel en niet meer die blaasjes en als mijn buik echt dik is dat ik ermee echt kan lopen pronken.

Vandaag heb ik weer een slechte dag. Misschien dat ik daarom ook deze blog moest schrijven. Ik vind dat mijn buik de laatste week niet meer is gegroeid en ik vind hem ook niet echt dik. Mijn gewicht is ook niet toegenomen. Kortom, het angstmonster is back!

decoration

09:02 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

He Bokje, hoe vervelend is dat angstmonster nu weer. Gek he, dat je altijd alles bij anderen in het juiste perspectief kan plaatsen, maar als het over jezelf gaat ...
Want als je eerlijk bent is er geen reden om bang te zijn, alles gaat zoals het moet gaan. En toch is dat angstmonster daar, dat aan je tenen knabbelt wanneer je aan je bureau zit. Geef het maar een flinke schop (zie dat je je schenen niet stoot!) ;-)
Ik hoop dat je zoon de komende dagen eens flink in het rond gaat schoppen, zodat je zeker weet dat hij er als een vis in het water ronddobbert.

Net zoals zwanger worden op commando heel erg moeilijk is, is blij zijn dat ook ...

Liefs, marb.

Gepost door: marb | 12-06-09

Probeer Lief Bokje,

Het is goed dat je dit schrijft omdat het jouw blog is. Jouw pijn, twijfel en verdriet. Geen ander weet hoe het is hoe het voelt.

Ik kan me er werkelijk niets bij inbeelden...maar aan de andere kant ook weer wel. Als het dan zover is is het steeds te onwerkelijk voor woorden. Je kan gewoon niet anders dan je zo voelen ook al zou je het met heel je hart willen. Dat komt door de strijd die je al hebt moeten leveren. Door de negatieve dingen die we op de chat horen en lezen. Ik zou willen dat ik je kon helpen.

Probeer te praten met je man..praat uurtje;-)Misschien helpt het...probeer te kijken en te zoeken naar de mooie dingen. Maak een lijstje van al het goede en dan van al je angsten. En probeer de lijst van goede dingen dagelijks aan te vullen...wedden dat deze langer wordt..

Ik hoop voor jullie dat jullie samen toch snel mogen genieten van deze wonderlijke maanden. Van deze gezegende tijd.

Dikke zoenen Sas

www.eendagzwanger.blogspot.com

Gepost door: saskia | 13-06-09

Sprookjes bestaan Lieve meid, het is gied van je dat je schrijft wat je denkt. Dit is jouw uitlaatklep: alles kan, alles mag. Ik begrijp wel vanwaar je schroom komt en dat siert je, maar je hoeft je niet in te houden...
ALs ik dit lees,dan overvalt me een gevoel van droefheid: dit heb je niet verdiend! Yes you are living our dream, but you can't enjoy it. Dat is gewoon ja.. zoooo erg. Dat is zo verdomd zonde. Meisje, ik wil voor jou maar 1 ding dat je kindje gezond en wel is en dat je op een gegeven punt toh echt wat kunt genieten. Dat dat K£!!!&@§monster voorgoed KO gaat, als je wil help ik je mee om het een paar rake'djoefen' te geven.
Vergeet nooit, vrienden heb je ook in slechte tijden en die vrienden willen je evenzeer steunen als jij hen steunt. 24/24u.
Ik kan niet voelen wat jij voelt, maar ik denk eerlijk gezegd dat ik even ongerust zou zijn als jij. ZO zijn we nu eenmaal, eeuwig ongerust, eeuwig twijfelend. Dat is wat de mm met ons gedaan heeft.
Ik zend je een megadikkewarme knuffel. Samen met jou zal ik uitkijken naar je zoontje zijn eerste ook voor de buitenwereld voelbare stampen. Dat komt heus wel hoor meisje, echt waar.

Gepost door: Mom to be | 14-06-09

De commentaren zijn gesloten.