26-05-09

Wonderfee

Afgelopen twee weken heb ik nog regelmatig last gehad van de bandenpijn. Vooral aan de rechterzijde. Het is een pijn die je eigenlijk vooraf niet kent, maar je kan het best vergelijken met een verrokken spier. Af en toe zitten er uitschieters bij, waarbij de pijn feller is maar wel (gelukkig voor mij) kortstondiger. De pijn komt en gaat. De ene dag totaal niets, de andere dag een hele dag en soms met tussenpauzen.

Ondertussen bleef ik maar wachten op het moment dat ik de baby zou voelen. Wanneer zou hij/zij aan mij duidelijk laten weten dat hij/zij er is en leeft? Wat moet ik voelen? Ervaringsdeskundigen spreken van rommelende darmen, bellen die ontploffen, vlinders in de buik. Maar hoe onderscheid je het nu van effectief signalen van je darmen? Soms denk ik eens “mmm, zou dit het kunnen zijn? Maar dan denk ik even snel weer dat het even goed mijn darmen kunnen zijn?”. Echte “stampen” krijg ik nog niet. Afgelopen zondag dacht ik even iets meer zeker te zijn; ik voelde precies blubjes. Maar nu ben ik weer niet meer zeker, het was toch vermoedelijk meer darmen. Goh, wat kijk ik uit naar dat moment dat ik zeker ben dat hij/zij het is en dat ik dagelijks mijn geruststelling heb. Nu krijgt het angstmonster nog iets te veel kans.

Alhoewel gisteren is dat angstmonster weer volledig (voor even dan toch ;-)) in de kiem gesmoord. Gisteren kreeg ik mijn 20-weken echo. De structurele echo. Eerst weer de gebruikelijke zaken bij de vroedvrouw: bloeddruk, urinestaaltje en gewicht (4kg bij). En dan de echo: deze keer deed de vroedvrouw al een echo om naar het hartje te luisteren. En dat blijft toch fantastisch; die ontlading als je het hartje ziet kloppen. Ik was weer helemaal blij: “hij/zij leeft nog” fluisterende ik tegen mijn man, ondertussen een brede smile op mijn gezicht vertonend.
Nadien kwam de grote echo bij de gynaecoloog. Ze keek alles na: de hersenen (mooi twee hersenhelften, netjes gescheiden zoals het hoort), het aangezicht (net een skelet, beetje scary en toch wel herkenbaar), de maag (“hij/zij heeft net een stevig ontbijt binnen” meldde de gynaecoloog ons – en je zag idd een grote zwarte zak), het hart (de vier kamerhelften met de tussenschotten – ook dat was goed zichtbaar), de blaas (was minder zichtbaar vond ik zelf), de benen (oh hij was net aan het stampen, en toch voelde ik niets), de nieren (die zag ik al helemaal niet, maar als zij zegt dat ze er zijn is het ok hé :D), de ruggewervel (volledig gesloten zoals het hoort). Hij/zij kreeg alle punten, alles was pico bello. De moederkoek lag netjes vooraan, maar niet als hindernis voor de baarmoederhals, dus ook perfect.
En toen vroeg de gynaecoloog “Willen jullie het geslacht weten?”. Ze had de vraag nog niet volledig gesteld of mijn man antwoordde al met een duidelijke ja. Het was de gynaecoloog ook opgevallen. Ik lachte en zei dat hij heel nieuwsgierig was. Voor mij was het niet zo belangrijk. “Oh maar je wil het toch ook weten?” vroeg de gynaecoloog me nog eens voor de zekerheid. “Ja hoor” stelde ik ze gerust. Ze toonde ons het poepje en zei dan meteen “ah hier hebben we …”. Hihihihi, ik verklap het nog niet. Er zijn een aantal medelezers van DVO en die moeten nog raden, dus nog effe geduld.

Het begint wel iets reëler te worden nu. Ik voel hem/haar nog niet, maar toch nu ik die echo gehad heb, lijkt het vertrouwen iets te winnen. Of is dit omdat ik nog in de roes ben? Heeft het angstmonster nog onvoldoende kans gehad tegenover de sterkte van de wonderfee? In ieder geval. Voor het eerst heb ik het aangedurfd een site te bezoeken met allemaal voornamen. En mijn eerste lijstje is opgesteld. Straks al eens wat namen voorleggen aan het ventje sie.

25_05_2009_10_16_07_5.25.2009.10.16.7_9

19:20 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-05-09

Angstscheut

Mijn wonderfee is vertrokken naar andere oorden. En dit terwijl ik dit weekend nog zoveel heb kunnen genieten van de wonderfee. Vrijdag en zaterdag kreeg ik steeds vaker te horen dat je het nu echt al begon te zien. Ik kon het volgens hen niet meer wegsteken. Zaterdag gingen we naar een babyborrel. Daar kregen we een baby-uitzet aangeboden van een nicht van mijn ventje. Haar kinderwens is volledig vervuld en dus zou ze er niets meer mee kunnen doen. Ik vond dat wel een fijn gebaar. Wij vinden toch niet dat alles spiksplinternieuw moet zijn voor de baby, dus gingen we met plezier in op dit voorstel. Ik kon al niet meer wachten om de spullen in ontvangst te nemen. Aangezien haar jongste dochter 6 maanden is, zal ze geleidelijkaan de spullen komen binnenbrengen. Tof hé.

 

Maar sinds gisterenavond is angstmonster terug komen opdraven. Bij het draaien in mijn bed kreeg ik plots een heel felle pijnscheut. Direct verkrampte ik van de pijn. Verder draaien was onmogelijk zonder verder pijn te lijden. Deze nacht had ik het terug. Ik heb het voordien ook al gehad hoor, maar toen lukte het me om me er geen zorgen in te maken. Om de één of andere reden baart het me deze keer wel zorgen. Ik snap niet waarom? En toch kan ik het niet helpen. Verder begin ik me allerlei andere dingen in te beelden. Niettegenstaande anderen dus me onlangs hadden gezegd dat dat buikje nu echt wel zichtbaar begon te worden, leek het plots minder dik dan voorheen.

Na op dvo forum en chat mijn “zorgen” kwijt te spelen, ben ik aan het googelen geslaan. Blijkbaar zijn er wel meer zwangere vrouwen die dit hebben. Ze verwijzen naar bandenpijn. Het stelt me iets gerust, maar de wonderfee is toch nog niet terug.

Wonderfee, waar ben je? Kom terug!

decoration

10:15 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-05-09

Wonderfee

Donderdag had ik te kampen met een vreselijk angstmonster (zie vorige blogpost). Plots werd de angstmonster koelbloedig KO geslaan (vermoord zou iets te drastisch zijn hé). Ik vernam toen niet zo goed nieuws van een zeer goede lotgenote, ondertussen zelfs een beste vriendin geworden. Ze vertelt erover op haar eigen blog.

Tranen liepen over mijn wangen en mijn eigen ongerustheid en angst verdween in het niets. Ik had me aangesteld; ik had geen reden om te panikeren. Haar nieuws deed me relativeren. Alles viel plots in een ander perspectief.

Vanaf nu zou ik vertrouwen hebben. En dat lukte ook eigenlijk vrij goed die dag. Ondanks haar eigen bezorgdheden en bekommernissen, was mijn lieve lotgenote toch bereid te luisteren naar mij. Ze is een schat. Ze maande me aan niet meer op de weegschaal te gaan staan. Ik was te obsessief bezig met mijn gewicht. En eigenlijk moest ik ze gelijk geven. Ze deed me beloven niet meer op de weegschaal te gaan staan die week. Een belofte die ik wel niet kon maken. Die avond ben ik nog één maal op de weegschaal gaan staan. En nu ben ik al heel flink geweest en heb ik thuis me niet meer gewogen sindsdien. In het begin had ik nog wat afkickverschijnselen, maar ben nu denk ik wel afgekickt.

Het afgelopen weekend hadden we het vrij druk, dus het angstmonster had niet zoveel vrijspel. Bovendien zinderde het nieuws van mijn lotgenote nog steeds na, en bleef ik denken aan de wonderfee (waarvan iemand in een reactie op vorige blogpost sprak).

Maandag mochten we eindelijk bij de vroedvrouw. Ik keek ernaar uit om mijn ukje te zien. Van twee zeer zeer goede vriendinnen kreeg ik een sms om me succes te wensen. Eén van hen sprak zelfs letterlijk van het angstmonster en plots duikte het besef op dat ik eigenljk best veel vertrouwen had. Ik had geen schrik dat er niets zou leven, toch veel minder dan anders. En plots was de angst er. Als ik te gerust was, zou er vast iets abnormaal zijn. Bij het binnenstappen in het ziekenhuis ging een scenario door mijn hoofd: “De vroedvrouw vond geen hartje en zou de gyn erbij roepen”. Brrrr.

Gelukkig was het heel snel aan ons. Mijn bloeddruk werd gemeten. Oeps, beetje aan de lage kant. “Voel je het niet?” vroeg de vroedvrouw, maar nee hoor ik voel(de) me perfect. Na mijn bloeduitslagen te hebben gehoord (toxoplasmose nog steeds negatief, tot mijn verbazing cmv positief, rubella positief), moest ik op de weegschaal gaan staan. Oh jee, ;-)))). Maar alles ok. Ik was anderhalve kilo bijgekomen buiten vorige controle, dus kwam overeen met eigen weegschaal (ook al was dat paar dagen geleden).

En dan eindelijk op de tafel. En hop daar was ons ukje. Snel ging ik op zoek naar het hartje, en ja hoor ik zag het kloppen. Oef, hij/zij leefde nog. Ik was verrast over hoeveel gegroeid mijn beebje wel niet was. En oh hoe lief, de vroedvrouw wees dat hij/zij aan het duimzuigen was. Ik kon ernaar blijven staren. Het was zo vertederend. Ik zag hem/haar ook stampen maar voelde niets. De vroedvrouw zei dat dit normaal was aangezien hij/zij nog veel plaats in de vruchtzak had. Nog even geduld daarvoor dus. We zagen de nekwervels, de twee hersenhelften, het aangezicht, de armen, benen, … het was allemaal zo duidelijk. En plots vroeg het ventje of ze het geslacht al konden zien. Tot mijn grote verbazing was/ben ik daar helemaal niet nieuwsgierig naar. Het lijkt zo irrelevant; voor mij was en is het bijzonderste dat hij/zij nog leeft en gezond is. De vroedvrouw wilde ook geen uitspraak doen. Ze doet niet zo vaak echo’s en heeft dus geen getraind oog.

Maar misschien weten we het volgende echo. Binnen 3 weekjes. Ik kijk ernaar uit om mijn ukje terug te zien!

echo 16 wkn

13:55 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |