26-05-09

Wonderfee

Afgelopen twee weken heb ik nog regelmatig last gehad van de bandenpijn. Vooral aan de rechterzijde. Het is een pijn die je eigenlijk vooraf niet kent, maar je kan het best vergelijken met een verrokken spier. Af en toe zitten er uitschieters bij, waarbij de pijn feller is maar wel (gelukkig voor mij) kortstondiger. De pijn komt en gaat. De ene dag totaal niets, de andere dag een hele dag en soms met tussenpauzen.

Ondertussen bleef ik maar wachten op het moment dat ik de baby zou voelen. Wanneer zou hij/zij aan mij duidelijk laten weten dat hij/zij er is en leeft? Wat moet ik voelen? Ervaringsdeskundigen spreken van rommelende darmen, bellen die ontploffen, vlinders in de buik. Maar hoe onderscheid je het nu van effectief signalen van je darmen? Soms denk ik eens “mmm, zou dit het kunnen zijn? Maar dan denk ik even snel weer dat het even goed mijn darmen kunnen zijn?”. Echte “stampen” krijg ik nog niet. Afgelopen zondag dacht ik even iets meer zeker te zijn; ik voelde precies blubjes. Maar nu ben ik weer niet meer zeker, het was toch vermoedelijk meer darmen. Goh, wat kijk ik uit naar dat moment dat ik zeker ben dat hij/zij het is en dat ik dagelijks mijn geruststelling heb. Nu krijgt het angstmonster nog iets te veel kans.

Alhoewel gisteren is dat angstmonster weer volledig (voor even dan toch ;-)) in de kiem gesmoord. Gisteren kreeg ik mijn 20-weken echo. De structurele echo. Eerst weer de gebruikelijke zaken bij de vroedvrouw: bloeddruk, urinestaaltje en gewicht (4kg bij). En dan de echo: deze keer deed de vroedvrouw al een echo om naar het hartje te luisteren. En dat blijft toch fantastisch; die ontlading als je het hartje ziet kloppen. Ik was weer helemaal blij: “hij/zij leeft nog” fluisterende ik tegen mijn man, ondertussen een brede smile op mijn gezicht vertonend.
Nadien kwam de grote echo bij de gynaecoloog. Ze keek alles na: de hersenen (mooi twee hersenhelften, netjes gescheiden zoals het hoort), het aangezicht (net een skelet, beetje scary en toch wel herkenbaar), de maag (“hij/zij heeft net een stevig ontbijt binnen” meldde de gynaecoloog ons – en je zag idd een grote zwarte zak), het hart (de vier kamerhelften met de tussenschotten – ook dat was goed zichtbaar), de blaas (was minder zichtbaar vond ik zelf), de benen (oh hij was net aan het stampen, en toch voelde ik niets), de nieren (die zag ik al helemaal niet, maar als zij zegt dat ze er zijn is het ok hé :D), de ruggewervel (volledig gesloten zoals het hoort). Hij/zij kreeg alle punten, alles was pico bello. De moederkoek lag netjes vooraan, maar niet als hindernis voor de baarmoederhals, dus ook perfect.
En toen vroeg de gynaecoloog “Willen jullie het geslacht weten?”. Ze had de vraag nog niet volledig gesteld of mijn man antwoordde al met een duidelijke ja. Het was de gynaecoloog ook opgevallen. Ik lachte en zei dat hij heel nieuwsgierig was. Voor mij was het niet zo belangrijk. “Oh maar je wil het toch ook weten?” vroeg de gynaecoloog me nog eens voor de zekerheid. “Ja hoor” stelde ik ze gerust. Ze toonde ons het poepje en zei dan meteen “ah hier hebben we …”. Hihihihi, ik verklap het nog niet. Er zijn een aantal medelezers van DVO en die moeten nog raden, dus nog effe geduld.

Het begint wel iets reëler te worden nu. Ik voel hem/haar nog niet, maar toch nu ik die echo gehad heb, lijkt het vertrouwen iets te winnen. Of is dit omdat ik nog in de roes ben? Heeft het angstmonster nog onvoldoende kans gehad tegenover de sterkte van de wonderfee? In ieder geval. Voor het eerst heb ik het aangedurfd een site te bezoeken met allemaal voornamen. En mijn eerste lijstje is opgesteld. Straks al eens wat namen voorleggen aan het ventje sie.

25_05_2009_10_16_07_5.25.2009.10.16.7_9

19:20 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

He Bokje,

Houd je roze bril maar lekker op de restvan de weken! Dat is heel belangrijk.

Geniet maar fijn van alle mooie dingen.

x saskia

Gepost door: saskia | 26-05-09

Geniet van de roze wolk en kom af en toe nog eens naar beneden om ons in te lichten :)
Heel leuk om te lezen, blij dat alles goed is.
Wij houden elkaar op de hoogte :)
groetjes

Gepost door: sterretje | 27-05-09

Heykes Wacht maar...eens je de bewegingen duidelijk voelt weet je het wel...en dan wordt je ook wat geruster telkens je het voelt...geniet maar!!!

Groetjes x

Gepost door: Vrouwtjelief | 27-05-09

Welkom wonderfee en blijf nu maar Daar zit ik nu toch al een tijdje op te hopen, dat je eindelijk eens wat kan ontspannen en positief zijn..Dus super dat het nu beter gaat.

Wat je kindje ook mag zijn van geslacht, het is gezond en voor je't weet zal je misschien nog wel eens wat rust willen ook als het voelbaar begint te schoppen.

Gepost door: Mom to be | 28-05-09

De commentaren zijn gesloten.