04-04-09

Jaloers

Nu ben ik zwanger maar kan ik nog steeds mijn vruchtbaarheidsproblemen niet op kant schuiven. Nog steeds blijk ik jaloers te zijn op vrouwen die zonder boe of ba zwanger worden. Ik ben heel ongerust, de angst om dit wondertje te moeten afstaan zit er nog diep in. Onmiddellijk komt daarbij de gedachte naar boven dat ik niet opnieuw in het medisch circuit wil terecht komen. En dit, terwijl dit helemaal niet aan de orde is. Alles verloopt nog steeds prima.

Pas op hé, ik ben blij dat ik zwanger ben. Maar ik kan dit niet uitschreeuwen zonder bezorgdheden. Het enthousiasme loopt niet over. Er blijft steeds maar weer een soort angstmonster me te plagen. De gedachte dat ze mijn wondertje weer zouden afnemen is ondraaglijk. Vooral in het begin bleef ik dat denken. Ik kon/kan niet gewoon blij zijn zonder erbij te denken, als het goed blijft gaan, zonder te denken dat ik misschien wel een miskraam zou hebben.

Van bij het begin ging ik wel eens lezen op 9maand.com, zonder daar zelf iets te schrijven. Ik las daar verhalen van vrouwen die 5 weken zwanger waren en het al van de daken hadden geschreeuw. Ik las hoe onbezorgd zwanger zij waren, hoe ze eventueel al nadachten over namen. Terwijl ik dat nu nog niet durfde. De jaloezie dook weer heftig op. Waarom konden zij zo onbezorgd genieten en kon ik dit niet? Waarom mocht ik het niet van de daken schreeuwen? Waarom kon ik niet gewoon blij zijn zonder te denken “oei dit kan ook mislopen?”. Waarom heb ik bruinverlies, en zij niet? Waarom? Weeral waarom-vragen die niet beantwoord kunnen worden.

Maar pas bij het krijgen van een fw mail van mijn vader, viel me het echt op hoe diep het wel zat. Ik dacht "dit is vast weer zo één van die mopjes"; je kent dat wel hé. Maar nee, ik kreeg plots een echo van mijn neef zijn kindje. Ik moest erg slikken als ik het zag. Het deed ergens terug "pijn". En weer snapte ik niet waarom. Weer begreep ik niet hoe ik hier van aangedaan kon zijn. Na 5 minuten was het over, maar ik besefte weer maar eens dat mijn vruchtbaarheidsprobleem diepe sporen heeft nagelaten. Het zal nooit meer zoals voorheen. Ik zal nooit meer vergeten welke emotionele hel we hebben doorgemaakt. Maar ergens vind ik dat goed ook. Het heeft me ook veranderd. Het heeft me dingen bijgebracht. Ik heb dingen geleerd. En die dingen zou ook niet meer willen missen. Ik begrijp zaken die anderen niet begrijpen. En ik heb een band gecreëerd met mensen die dieper is dan met vrienden van voorheen. Het zal altijd een litteken blijven. Alleen zal mijn wonde mooier geheeld zijn dan zij die (nog) niet hun wens vervuld zagen (als dit goed afloopt natuurlijk en ik in oktober een wondertje in mijn armen mag houden).

jaloers

12:05 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Raar? Die jaloezie zal voor buitenstaanders misschien wel als vreemd worden aanzien. En om eerlijk te zijn,zonder jou zou mijn begrip voor zwangere vrouwen op een veel lager peil staan. Ik ga me daar echt niet schuldig om voelen, het is gewoon zo. Maar ook ik leer bij, iemand als jij die zo dichtbij staat en vertelt over haar angsten en twijfels..ik weet hoe je bent, je bent geen zwak aandachtzoekend kindvrouwtje. Je bent een sterke dame en daarom ben ik gaan beseffen dat jouw pijn er nog steeds is. Dat de onzekerheid blijft. Ook al zit ik niet in jouw fase en kan ik strikt genomen niet meespreken, ook al was ik in het begin wat verward over hoe ik me moest gedragen naar jou toe..ik voel toch ook jouw pijn. Ik ben aan het zoeken geweest naar hoe ik dit best kan formuleren, want het zal best raar overkomen, maar ik ben ergens ‘blij’ dat je die boosheid en jaloersheid hebt. Het wil zeggen dat je het niet bent vergeten, dat wij nog altijd lotgenotes zijn. Dat ik niets moet verstoppen voor jou en jij niet voor mij. Dat jij mij begrijpt en ik jou ook (ook al zitten we nu niet langer in exact dezelfde omstandigheden. Ik vind van mezelf dat ik gegroeid ben, net als jij. Ik ben ook milder, ik durf mezelf de spiegel voor te houden en kan mezelf meer verplaatsen in anderen. Maar net als jij zal ik ALTIJD boos/jaloers zijn. Ook al overvalt me het grote wonder, ik zal er wellicht achteloos mee kunnen omgaan, nooit helemaal gerust zijn en ongetwijfeld ‘gemakkelijk’ zwangeren verwensen omdat ze zo zorgeloos met hun geluk te koop lopen. Het is gewoon zo unfair dat je hier door bent gemoeten en dat je niet 100% ten volle kunt genieten. Dat je telkens denkt: het kan nog altijd mis gaan.

Maar als er 1 ding is waar ik van overtuigd ben dan is het dit: je verdient echt zo hard om een gezonde baby op de wereld te zetten, dat het volgens mij niet anders kan dat er niets misloopt. DAT MAG gewoon niet. Ik geloof helemaal in je beebje dat een echt vechtertje is en dat binnenkort vinnig in je armen zal liggen trappelen. Zeg dat tante momke het gezegd heeft!

Gepost door: Mom to be | 06-04-09

Bokje,

Ik ben ervan overtuigd eenmaal je kindje er is dat je er veel meer zal van genieten. En dat je band met je kindje veel sterker zal zijn dan bij andere waar alles vanzelf is gegaan. Omdat je er harder hebt voor moeten vechten. En dan zullen de anderen jaloers zijn op jou.

Gepost door: Elly | 07-04-09

De commentaren zijn gesloten.