21-03-09

Brownie

"Die kleine heeft nogal een ravage daarbinnen aangericht” vertelde iemand me nadat ik weer eens bruinverlies had. Het bruinverlies begon de avond voor dat ik op afsluitend gesprek moest zijn in “mijn ex-buitenverblijfje”. Toen ik het zag, bekroop me niet direct een ongerust gevoel. Het maakte me wel onzeker, maar het was niet zoals de eerste keer. Ik probeerde mezelf gerust te stellen door het feit dat het bruin was. Dit is oud bloed, kan niet zoveel kwaad, praatte ik mezelf steeds weer in.

Bovendien ging ik de volgende dag naar het CRG en zou ik dit wel melden aan de fertiliteitsarts. Hij zou me wel nog eens extra geruststellen. Hij zou misschien wel een echo doen? Al hoopte ik erop, ik ging er wel vanuit dat dat niet zou gebeuren. Hoe meer de tijd vorderde, hoe meer ik erop hoopte.

Het bruinverlies was ondertussen ook al gestopt, buiten de vlek in mijn slip en nog wat bij het afvegen was er niets meer te zien geweest. En toch bleef een soort angst me overheersen. Hoe meer de tijd vorderde hoe groter de angst.

Op het afsluitend gesprek, dat al bij al heel weinig inhield, meldde ik het bruinverlies. Ik kreeg het gevoel alsof de fertiliteitsarts mijn zorgen wegwimpelde, zonder ze serieus te nemen. Ik voelde me niet helemaal begrepen. Hij zei evenals de gynaecoloog van wacht dat bruinverlies oud bloed was. Een miskraam gaat gepaard met duidelijk rood bloedverlies en veel. Het zou er echt moeten uit druppen. Plus, dit gaat gepaard met hevige krampen. Maar hij zei wel iets verontrustend. Bruinverlies kan geen kwaad ZOLANG het hartje klopt. Maar zonder echo of doppler kan je dat niet weten. Dus echt gerustgesteld was ik niet.

Hij voegde er wel aan toe dat mijn Hcg-curve heel goed was. Het was in het begin nogal aan de lage kant maar ik was zeer goed bijgebeend. De kans op een miskraam was heel klein. Alles zag er goed uit, de zin waarmee hij het gesprek begon. Hij stelde wel voor om nog eens mijn Hcg te laten prikken die dag.

Na verder te spreken over toxoplasmose en een eventuele tripple-test, meldde hij de verpleegster aan de balie om mijn Hcg te prikken. Hij vroeg haar ook of er iemand was om een echo te doen. Bummer, er was niemand. Anders zou ik een echo gekregen hebben.

In de namiddag werd ik steeds ongeruster. Het gesprek had niet het verwachtte effect. Integendeel, het maakte me nog meer ongerust. Een echte doodsangst begon zich van mij meester te maken. Ook op de DVO chat vond ik niet de nodige geruststelling. Het was niemand zijn bedoeling me ongerust maken, maar het kwam allemaal beangstigend over. Ze maanden me aan naar spoed te gaan, dan zou ik wel een echo krijgen.

Dus besloot ik een tussenoplossing te zoeken. Ik trishte, ik belde naar de monitoring en vroeg voor een echo voor die avond. En wonder boven wonder, kreeg ik een afspraak. Om 18u30 kon ik gaan. Ik moest zelfs niet lang wachten. Nog maar net had ik plaatsgenomen in de wachtzaal en mijn naam werd al afgeroepen. Ik was nog niet uitgekleed of ik kon al binnengaan. En ja hoor, onmiddellijk was het vruchtje te zien en de gynaecoloog meldde me vrijwel onmiddellijk dat het hartje klopte. Pfieeeuw voor de zoveelste keer. Er was evenmin ergens bloed te zien, dus alles was picobello.

De volgende dag kreeg ik nog eens bevestiging bij mijn lokale gynaecoloog. Toevallig was dan mijn eerste afspraak. Net voor ik plaatsnam op de tafel nam ik opnieuw bruinverlies waar in mijn slip. Ik meldde dit aan de gynaecoloog. Ze keek mijn baarmoederhals na, maar die zag er perfect uit. Ook de echo was deze keer tiptop. Het zou vast nog een restant oud innestelingsbloed zijn. Dit kon nog aanhouden tot 12 weken. Deze keer kreeg ik wel een beter gevoel. Ik kreeg echt het idee dat de gynaecoloog mijn zorgen ernstig nam, ook al deed ze er niet paniekerig over. Ze leek meer empatisch met mij te kunnen omgaan, en zich beter te kunnen inleven in mijn situatie.

De echo was opnieuw magisch. Je zou blijven staren naar dat scherm en het lijkt zo weer voorbij. Je zou dat machine willen meenemen naar huis. Het zien kloppen van het hartje, het zien bewegen van de handjes, de beentjes en het poepje is gewoonweg fantastisch, en dit ondermijnt nog het ware gevoel. Ik kijk al uit naar de volgende echo.

Zoals beloofd eindelijk de scan van de echo:

9wkn echo

10:55 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-03-09

Kwaaltjes

De symptomen begonnen pas echt duidelijk te worden vanaf de zesde zwangerschapsweek. In de vijfde zwangerschapsweek moest ik wel vaak plassen en zou ik echt alles op gegeten hebben, maar verder was er niet veel te merken. Vanaf de zesde zwangerschapsweek begon een lichte misselijkheid de kop op te steken. Het bleef nogal beperkt tot boeren (wat ook wel al was in de vijfde zwangerschapsweek) en een licht ongemakkelijk gevoel, vooral bij honger. Honger moest onmiddellijk ingewilligd worden, zoniet werd ik zeker misselijk.  

In de zesde zwangerschapsweek heb ik ook voor het eerst de wc-pot geknuffeld. Maar dit was niet in vergelijking met de tweede helft van de zevende en achtste zwangerschapsweek. Toen was ik 24u op 24u misselijk. Honger kende ik niet meer. Sprak men over eten, ik trok al een vies gezicht. Avondmaal of middagmaal moest afgestaan worden aan de WC-pot.

Op mijn achtste zwangerschapsweek kreeg ik te kampen met bruinverlies (zie vorige post). En de gynaecoloog van wacht schreef me tegelijk Postafene voor. Maar ik had zo voor dit beebje moeten vechten, dat ik het niet zou schaden door medicatie te slikken. Ik zou sterk genoeg zijn. Ik kon dit wel aan. Het zou me lukken, ik ben geen slappe trien die medicatie neemt voor het minste. Nee, dit zou me niet treffen. Ik zou doorbijten.

Nog een week heb ik ook doorgebeten. Ik kon niet gaan werken (veinsde buikgriep, want die weten van niets), moest de hele dag in bed liggen en met een beetje geluk had ik yoghurt en beschuiten binnen. Al de rest werd verslonden door het lieve toilet. De laatste dagen was het zelfs zo erg dat een yoghurt er niet meer in bleef zitten. Ik voelde me een slappe vod, had geen energie meer en was al drastisch vermagerd. Dit kon ook niet gezond zijn?

Ik had zo geschreeuwd om misselijk te zijn, maar dit had ik niet verwacht. Ik had nooit gedacht me zo slecht te voelen. Ik ben nog nooit zo ziek geweest. Wakker worden en onmiddellijk dat gevoel van misselijkheid die opkomt. Vreselijk. En toch wil ik niet klagen. Dit was misschien fysisch zwaar, maar de strijd naar een kind is emotioneel pakken zwaarder.

Uiteindelijk heeft het ventje me overtuigd om de medicatie toch te slikken. “Dat ukje heeft ook voeding nodig”. En ja ik voelde me ook geen mens meer. En wonder boven wonder die medicatie leek onmiddellijk te helpen. Ik neem het nu een kleine week en heb nog maar 1 keer een deel van mijn avondmaal moeten afstaan aan het toilet. Ik ken weer honger en ben bijna terug op gewicht. Zo is het veel zaliger om zwanger te zijn!

16:49 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-03-09

Spots

Ondanks verschillende zwangerschapssymtomen, blijft de angst heel erg aanwezig op de voorgrond. Het lijkt te mooi om waar te zijn.

Afgelopen zondag leek deze angst echt realiteit te worden. In de namiddag kreeg ik buikpijn. Van het ventje kreeg ik al het verwijt geen “sterke meid” te zijn. Maar ik vertelde ook alleen maar wat ik voelde, en eigenlijk niet om te klagen maar om mijn ongerustheid te uiten. Na wat google-werk las ik dat buikpijn wel vaker voorkomt op die zwangerschapsleeftijd en dus rationaliseerde ik mijn ongerustheid weg.

Tot ik rond 19u naar het toilet ging en bloeddruppels waarnam in mijn slip. Ook bij het afvegen kon ik nog (weliswaar bruin) bloed waarnemen op het papier. De angst besloop me genieperig. Genieperig, omdat ik vrij rustig bleef, verbazingwekkend. Geleidelijkaan kwamen pas de echte ongerustheden. Geleidelijkaan leek ik mezelf bewust te maken van het feit dat dit geen goed teken was. Geleidelijkaan ging ik uit van een miskraam.

Na een nieuwe slip aan te trekken, reden we naar spoed van het lokale ziekenhuis. Onderweg bekroop me steeds meer de gedachte dat het allemaal voor niets was geweest, dat we alles weer opnieuw zouden moeten doen. Ik zag de behandelingen niet meer zitten, en toch zou het moeten. Ik dacht al aan het afsluitend gesprek dat gepland staat volgende week. Die zouden we direct kunnen gebruiken om de volgende behandelingsstappen te bespreken. Alle gedachten werden reeds gevormd in functie van een miskraam. Heel af en toe was er een opflakkering van hoop.

Op spoed aangekomen, werden we zeer goed onthaald. Toen ik mijn uitleg deed barstte ik bijna in tranen uit. De verpleegkundige van spoed sprak me moed door te zeggen dat het nog voorkomt en niet steeds negatief eindigt. De gynaecoloog van wacht werd opgeroepen en wij werden naar de wachtzaal van zijn consultatie gestuurd.

Alles was er donker en stil. Je kon een naald horen vallen. Een hall die overdag waarschijnlijk gonsde van het leven, was nu zo dood als een pier. Na een half uur wachten (en nadenken) kwam de gynaecoloog ook aan. De man was heel vriendelijk en nam rustig zijn tijd. Ik was al opgelucht dat hij niet boos was, want ja zeg nu zelf zo een zaag die komt omwille een beetje bloed in de slip. Ik deed mijn volledige verhaal (hoe ik zwanger was geworden, de medicatie, …). Hij luisterde en noteerde het in mijn dossier.

En toen kwam het spannende moment. De echo. Hij vond vrij snel (veel sneller dan de beruchte assistente van het CRG) het vruchtje. En heel snel zagen we het hartje kloppen. Een heel grote oef van opluchting. Hij zoemde in en keek alles na. De vruchtzak: was normaal van grootte, niet kronkelig, alles ok. De eierdooier, ook allemaal ok. Hij toonde ook het vruchtje: de vorming van het hoofdje en de stompjes die de ledematen aan het vormen waren. Het hartje konden we deze keer heel goed zelf zien kloppen. Ook de navelstreng keek hij na en hij zag geen abnormaliteiten. Alles was dus prima. Pfieuw.

Dit was pas magisch. Dit was waar iedereen over sprak. De vorige keer kregen we geen stilstaand beeld te zien. Nu was het alleen maar stilstaand. En alles werd ingezoemd. We kregen ook drie foto’s mee. En deze keer een grootte van het vruchtje: 1,3cm.

decoration

10:17 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |