21-03-09

Brownie

"Die kleine heeft nogal een ravage daarbinnen aangericht” vertelde iemand me nadat ik weer eens bruinverlies had. Het bruinverlies begon de avond voor dat ik op afsluitend gesprek moest zijn in “mijn ex-buitenverblijfje”. Toen ik het zag, bekroop me niet direct een ongerust gevoel. Het maakte me wel onzeker, maar het was niet zoals de eerste keer. Ik probeerde mezelf gerust te stellen door het feit dat het bruin was. Dit is oud bloed, kan niet zoveel kwaad, praatte ik mezelf steeds weer in.

Bovendien ging ik de volgende dag naar het CRG en zou ik dit wel melden aan de fertiliteitsarts. Hij zou me wel nog eens extra geruststellen. Hij zou misschien wel een echo doen? Al hoopte ik erop, ik ging er wel vanuit dat dat niet zou gebeuren. Hoe meer de tijd vorderde, hoe meer ik erop hoopte.

Het bruinverlies was ondertussen ook al gestopt, buiten de vlek in mijn slip en nog wat bij het afvegen was er niets meer te zien geweest. En toch bleef een soort angst me overheersen. Hoe meer de tijd vorderde hoe groter de angst.

Op het afsluitend gesprek, dat al bij al heel weinig inhield, meldde ik het bruinverlies. Ik kreeg het gevoel alsof de fertiliteitsarts mijn zorgen wegwimpelde, zonder ze serieus te nemen. Ik voelde me niet helemaal begrepen. Hij zei evenals de gynaecoloog van wacht dat bruinverlies oud bloed was. Een miskraam gaat gepaard met duidelijk rood bloedverlies en veel. Het zou er echt moeten uit druppen. Plus, dit gaat gepaard met hevige krampen. Maar hij zei wel iets verontrustend. Bruinverlies kan geen kwaad ZOLANG het hartje klopt. Maar zonder echo of doppler kan je dat niet weten. Dus echt gerustgesteld was ik niet.

Hij voegde er wel aan toe dat mijn Hcg-curve heel goed was. Het was in het begin nogal aan de lage kant maar ik was zeer goed bijgebeend. De kans op een miskraam was heel klein. Alles zag er goed uit, de zin waarmee hij het gesprek begon. Hij stelde wel voor om nog eens mijn Hcg te laten prikken die dag.

Na verder te spreken over toxoplasmose en een eventuele tripple-test, meldde hij de verpleegster aan de balie om mijn Hcg te prikken. Hij vroeg haar ook of er iemand was om een echo te doen. Bummer, er was niemand. Anders zou ik een echo gekregen hebben.

In de namiddag werd ik steeds ongeruster. Het gesprek had niet het verwachtte effect. Integendeel, het maakte me nog meer ongerust. Een echte doodsangst begon zich van mij meester te maken. Ook op de DVO chat vond ik niet de nodige geruststelling. Het was niemand zijn bedoeling me ongerust maken, maar het kwam allemaal beangstigend over. Ze maanden me aan naar spoed te gaan, dan zou ik wel een echo krijgen.

Dus besloot ik een tussenoplossing te zoeken. Ik trishte, ik belde naar de monitoring en vroeg voor een echo voor die avond. En wonder boven wonder, kreeg ik een afspraak. Om 18u30 kon ik gaan. Ik moest zelfs niet lang wachten. Nog maar net had ik plaatsgenomen in de wachtzaal en mijn naam werd al afgeroepen. Ik was nog niet uitgekleed of ik kon al binnengaan. En ja hoor, onmiddellijk was het vruchtje te zien en de gynaecoloog meldde me vrijwel onmiddellijk dat het hartje klopte. Pfieeeuw voor de zoveelste keer. Er was evenmin ergens bloed te zien, dus alles was picobello.

De volgende dag kreeg ik nog eens bevestiging bij mijn lokale gynaecoloog. Toevallig was dan mijn eerste afspraak. Net voor ik plaatsnam op de tafel nam ik opnieuw bruinverlies waar in mijn slip. Ik meldde dit aan de gynaecoloog. Ze keek mijn baarmoederhals na, maar die zag er perfect uit. Ook de echo was deze keer tiptop. Het zou vast nog een restant oud innestelingsbloed zijn. Dit kon nog aanhouden tot 12 weken. Deze keer kreeg ik wel een beter gevoel. Ik kreeg echt het idee dat de gynaecoloog mijn zorgen ernstig nam, ook al deed ze er niet paniekerig over. Ze leek meer empatisch met mij te kunnen omgaan, en zich beter te kunnen inleven in mijn situatie.

De echo was opnieuw magisch. Je zou blijven staren naar dat scherm en het lijkt zo weer voorbij. Je zou dat machine willen meenemen naar huis. Het zien kloppen van het hartje, het zien bewegen van de handjes, de beentjes en het poepje is gewoonweg fantastisch, en dit ondermijnt nog het ware gevoel. Ik kijk al uit naar de volgende echo.

Zoals beloofd eindelijk de scan van de echo:

9wkn echo

10:55 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.