13-03-09

Kwaaltjes

De symptomen begonnen pas echt duidelijk te worden vanaf de zesde zwangerschapsweek. In de vijfde zwangerschapsweek moest ik wel vaak plassen en zou ik echt alles op gegeten hebben, maar verder was er niet veel te merken. Vanaf de zesde zwangerschapsweek begon een lichte misselijkheid de kop op te steken. Het bleef nogal beperkt tot boeren (wat ook wel al was in de vijfde zwangerschapsweek) en een licht ongemakkelijk gevoel, vooral bij honger. Honger moest onmiddellijk ingewilligd worden, zoniet werd ik zeker misselijk.  

In de zesde zwangerschapsweek heb ik ook voor het eerst de wc-pot geknuffeld. Maar dit was niet in vergelijking met de tweede helft van de zevende en achtste zwangerschapsweek. Toen was ik 24u op 24u misselijk. Honger kende ik niet meer. Sprak men over eten, ik trok al een vies gezicht. Avondmaal of middagmaal moest afgestaan worden aan de WC-pot.

Op mijn achtste zwangerschapsweek kreeg ik te kampen met bruinverlies (zie vorige post). En de gynaecoloog van wacht schreef me tegelijk Postafene voor. Maar ik had zo voor dit beebje moeten vechten, dat ik het niet zou schaden door medicatie te slikken. Ik zou sterk genoeg zijn. Ik kon dit wel aan. Het zou me lukken, ik ben geen slappe trien die medicatie neemt voor het minste. Nee, dit zou me niet treffen. Ik zou doorbijten.

Nog een week heb ik ook doorgebeten. Ik kon niet gaan werken (veinsde buikgriep, want die weten van niets), moest de hele dag in bed liggen en met een beetje geluk had ik yoghurt en beschuiten binnen. Al de rest werd verslonden door het lieve toilet. De laatste dagen was het zelfs zo erg dat een yoghurt er niet meer in bleef zitten. Ik voelde me een slappe vod, had geen energie meer en was al drastisch vermagerd. Dit kon ook niet gezond zijn?

Ik had zo geschreeuwd om misselijk te zijn, maar dit had ik niet verwacht. Ik had nooit gedacht me zo slecht te voelen. Ik ben nog nooit zo ziek geweest. Wakker worden en onmiddellijk dat gevoel van misselijkheid die opkomt. Vreselijk. En toch wil ik niet klagen. Dit was misschien fysisch zwaar, maar de strijd naar een kind is emotioneel pakken zwaarder.

Uiteindelijk heeft het ventje me overtuigd om de medicatie toch te slikken. “Dat ukje heeft ook voeding nodig”. En ja ik voelde me ook geen mens meer. En wonder boven wonder die medicatie leek onmiddellijk te helpen. Ik neem het nu een kleine week en heb nog maar 1 keer een deel van mijn avondmaal moeten afstaan aan het toilet. Ik ken weer honger en ben bijna terug op gewicht. Zo is het veel zaliger om zwanger te zijn!

16:49 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Zalig zwanger Die misselijkheid lijkt me allesbehalve een cadeau. je relativeert die kwaal- en deels terecht, want het is wel het gevolg van een wondertje- maar dat neemt niet weg dat je je fysiek heel slecht hebt gevoeld. Je moet immers ook geen schone schijn ophangen, zwanger zijn is hard labeur voor je lichaam en dat zal je egweten hebben. groot gelijk, meid dat je die nonsens gedachten van 'ik moet sterk blijven' aan de kant hebt geschoven. Ik heb het je ook nog op het hart gedrukt: jouw beebje heeft voeding nodig en heeft er neits aan als jij de wcpot heelder dagen knuffelt.
Blijf vooral alles met ons delen, het is en blijft boeiend.. Want zelfs ik geef toe, ik wil dolgraag een babietje voelen groeien in mijn buik, maar het hoeft niet persé met de bijwerkingen die jij ervaart, hoor. *big smile*

Gepost door: Mom to be | 16-03-09

Gelukkig voel je je weer iets beter, ik hoop dat je nu eindelijk na eerst alle spanningen en toen het misselijk zijn kunt gaan genieten.

Liefs Libelle

Gepost door: Libelle | 18-03-09

Lieve bokje,
Hopelijk alles nog OK met beebje en kan je binnenkort ook de medicatie tegen misselijkheid achterwege laten.
Geniet er van en vergeet ons niet op de hoogte te houden.
Bij mijzelf blijft de schrik er in. Ik voel me met momenten helemaal niet zwanger en begin dan bijna te panikeren.
Ik weet dat ik niet constant bloedtesten kan doen maar tot aan de eerste echo zal ik geen dag gerust zijn....
By the way, heb een nieuwe blog gestart....
Groetjes!

Gepost door: Sterretje | 22-03-09

Zeeeer herkenbaar!!! Heb ook 3 weken niet gewerkt, met een kerstvakantie er nog tussen, dus eigenlijk 5 weken, en toen toch maar aan de pillen en dat hielp ook bij mij erg goed....

Na week 15 had ik ze niet meer nodig..... En vanaf toen voel ik me heel erg goed, ben nu 22 weken....

sterkte en ook genieten hoor!

Gepost door: doremi | 26-03-09

De commentaren zijn gesloten.