06-03-09

Spots

Ondanks verschillende zwangerschapssymtomen, blijft de angst heel erg aanwezig op de voorgrond. Het lijkt te mooi om waar te zijn.

Afgelopen zondag leek deze angst echt realiteit te worden. In de namiddag kreeg ik buikpijn. Van het ventje kreeg ik al het verwijt geen “sterke meid” te zijn. Maar ik vertelde ook alleen maar wat ik voelde, en eigenlijk niet om te klagen maar om mijn ongerustheid te uiten. Na wat google-werk las ik dat buikpijn wel vaker voorkomt op die zwangerschapsleeftijd en dus rationaliseerde ik mijn ongerustheid weg.

Tot ik rond 19u naar het toilet ging en bloeddruppels waarnam in mijn slip. Ook bij het afvegen kon ik nog (weliswaar bruin) bloed waarnemen op het papier. De angst besloop me genieperig. Genieperig, omdat ik vrij rustig bleef, verbazingwekkend. Geleidelijkaan kwamen pas de echte ongerustheden. Geleidelijkaan leek ik mezelf bewust te maken van het feit dat dit geen goed teken was. Geleidelijkaan ging ik uit van een miskraam.

Na een nieuwe slip aan te trekken, reden we naar spoed van het lokale ziekenhuis. Onderweg bekroop me steeds meer de gedachte dat het allemaal voor niets was geweest, dat we alles weer opnieuw zouden moeten doen. Ik zag de behandelingen niet meer zitten, en toch zou het moeten. Ik dacht al aan het afsluitend gesprek dat gepland staat volgende week. Die zouden we direct kunnen gebruiken om de volgende behandelingsstappen te bespreken. Alle gedachten werden reeds gevormd in functie van een miskraam. Heel af en toe was er een opflakkering van hoop.

Op spoed aangekomen, werden we zeer goed onthaald. Toen ik mijn uitleg deed barstte ik bijna in tranen uit. De verpleegkundige van spoed sprak me moed door te zeggen dat het nog voorkomt en niet steeds negatief eindigt. De gynaecoloog van wacht werd opgeroepen en wij werden naar de wachtzaal van zijn consultatie gestuurd.

Alles was er donker en stil. Je kon een naald horen vallen. Een hall die overdag waarschijnlijk gonsde van het leven, was nu zo dood als een pier. Na een half uur wachten (en nadenken) kwam de gynaecoloog ook aan. De man was heel vriendelijk en nam rustig zijn tijd. Ik was al opgelucht dat hij niet boos was, want ja zeg nu zelf zo een zaag die komt omwille een beetje bloed in de slip. Ik deed mijn volledige verhaal (hoe ik zwanger was geworden, de medicatie, …). Hij luisterde en noteerde het in mijn dossier.

En toen kwam het spannende moment. De echo. Hij vond vrij snel (veel sneller dan de beruchte assistente van het CRG) het vruchtje. En heel snel zagen we het hartje kloppen. Een heel grote oef van opluchting. Hij zoemde in en keek alles na. De vruchtzak: was normaal van grootte, niet kronkelig, alles ok. De eierdooier, ook allemaal ok. Hij toonde ook het vruchtje: de vorming van het hoofdje en de stompjes die de ledematen aan het vormen waren. Het hartje konden we deze keer heel goed zelf zien kloppen. Ook de navelstreng keek hij na en hij zag geen abnormaliteiten. Alles was dus prima. Pfieuw.

Dit was pas magisch. Dit was waar iedereen over sprak. De vorige keer kregen we geen stilstaand beeld te zien. Nu was het alleen maar stilstaand. En alles werd ingezoemd. We kregen ook drie foto’s mee. En deze keer een grootte van het vruchtje: 1,3cm.

decoration

10:17 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Pff... wat een stressy moment!
Gelukkig heb je van een extra echo mogen genieten met een super goede afloop!

Liefs Muisje

Gepost door: Muisje | 09-03-09

Magic Eidnelij het langverwachte magische moment waar je zo naar verlangde. Je kreeg het pas na een vreselijke ongerustheid, maar dat is de bluts met de buil. Ook het zwanger raken op zich was een hele calvarie, maar uiteindelijk komt het toxh altijd stralend goed. Onthoudt dat voor de toekomst, meid!

Gepost door: Mom to be | 09-03-09

De commentaren zijn gesloten.