26-02-09

Magic?

De eerste echo heeft dus ondertussen plaatsgevonden. We waren mooi op tijd vertrokken want ik moest ook nog een bloedafname laten doen op de eerste verdieping van het buitenverblijfje. Er zat heel veel volk en pas om 18u40 konden we ons naar de tweede verdieping begeven.

Naar gewoonte legde ik mijn badge in het voorziene bakje en ging wachten in de wachtzaal. Tijdens dat wachten zag ik de dokter die die avond van dienst was voor de echo’s te doen verschijnen. O nee, het was de meest beruchte assistente van het buitenverblijfje. Net nu ik voor het eerst mijn beebje te zien zou krijgen. Ik begon me al helemaal op te winden, terwijl het ventje me aanmaande tot kalmte.

Uiteindelijk was het onze beurt. Vrijwel onmiddellijk vroeg de assistente of we Frans spraken. We stemden toe dat het gesprek in het Frans verder ging. Ze ging bij me binnen (eik wat klinkt dit vies ;-)). En ze moest eerst een beetje zoeken. Ik kreeg al een kleine angstaanval dat er niets zou te zien zijn, maar toch vrij snel (al leek dat op dat moment traag), kwam er een zwarte vlek tevoorschijn. Gerustgesteld was ik nog niet, want ik dacht onmiddellijk aan een lege vruchtzak. Vooral het moment waarop ze zei dat het nu nog zoeken was naar het vruchtje, was het even lichte paniek. Maar het ging toch allemaal vrij snel en hops daar was ons beebje. Alé beebje, je moet echt wel veel fantasie hebben om daar hoegenaamd iets dat op een baby lijkt in te zin. Wormpje is een betere term.

Ze heeft even moeten zoeken naar het hartje, alé het zien kloppen van het hartje had ze snel, maar het horen duurde langer. Het was ook heel kort. Het leek alsof de assistente vond dat ik het even had gehoord en dat dat wel volstond. Maar ik had het liever langer gehoord.

Iedereen zei me vooraf dat het een magisch moment ging zijn. Het was ook wel een prachtig moment. En eigenlijk is het een beetje raar om te schrijven, maar ik heb mezelf beloofd me niet helemaal te censureren, maar het was niet zo magisch als ik had gedacht. Het was een heel prachtig moment maar niet magisch. Het magische was een beetje verbrod door het feit dat het de beruchte assistente was. En door het feit dat de echo toch wel gepaard ging met regelmatige angstaanvallen (angst dat er niets was, angst dat er geen vruchtje was, angst dat er geen hartje was). Plus het slechts kort laten horen van de hartslag maakte dat we niet ten volle konden genieten.

Ook kregen we slechts 1 fotootje mee. Gelukkig hadden we een goede tip gekregen: “Neem je fototoestel mee”. Het ventje heeft een aantal foto’s getrokken, maar de foto’s zijn wel een beetje mislukt. Gelukkig had hij dat snel door en heeft hij de rest gefilmd. Dus nu kan ik er nog vaak van teruggenieten :D.

En voor diegene die graag meegenieten; een print screen:

 Eerste echo

19:06 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23-02-09

Wishful thinking?

decoration
Wegens verlof lag deze blog even stil. Mijn excuses voor hen die ik hierdoor zorgen heb gebaard. Maar ik kan zeggen dat alles nu nog ok is, of dat denk ik (lees hoop ik) toch.

Donderdag 12/02/2009 waren alle waarden netjes gestegen zoals het hoort. De man van de monitoring bleef eerst maar leuteren over mijn hcg dat gestegen was. Ok, dat was wel goed maar ik wilde mijn oestradiol kennen. Oef, ook netjes gestegen, evenals het progesteron. Alles was terug zoals het hoorde. Mijn lichaam kan er dan toch nog iets van. Dus ik helemaal opgelucht.

Normaal moest ik vorige week nog een bloedcontrole doen (gewoon routine), maar wegens verlof ging dat niet. Dat was geen probleem volgens de man. Ik kreeg onmiddellijk een datum voor de echo en tot dan wachten voor een bloedafname was ok. Liever was ik wel de zondag voor het vertrek nog eens geweest, maar dat bleek weinig nuttig te zijn.

Ondertussen zijn er al meer zwangerschapssymptomen opgedoken. Mijn buik zwelt serieus op na een goede maaltijd. Het is net een ballon die bij het doorprikken ontploft. Het staat dan ook heel dik en gespannen en zo voelt hij ook aan. Verder ben ik ook wel misselijk. Mijn maag keert verschillende malen op een dag. Tot overgeven is het nog maar één keer effectief gekomen. Daarnet was het ook wel weer close. Geuren worden ook straffer; het geurblokje dat in de wc hangt riekt plots zoveel sterker en lijkt mijn maag nog meer tot actie over te zetten. Het mondwater waarmee het ventje zijn tanden spoelt is onverdraagzaam. Hongeraanvallen ontbreken niet, het ergste is wanneer deze gepaard gaan met misselijkheid. Het gevoel hebben dat je moet eten en tegelijk overgeven is niet echt de meest aangename gevoelens. En vermoeidheid; ’s avonds bij het avondmaal al willen slapen was vorige week tijdens het verlof een pest, vooral als de medereizigers niet weten wat er gaande is. Maar dit alles neem ik er graag bij. Zolang ik op het einde van de rit maar een gezond wondertje in mijn armen mag koesteren.

En toch, ondanks deze symptomen, twijfel ik nog. Er blijft nog steeds angst. Angst om straks (de echo is dus straks) geen kloppend hartje te horen, geen vruchtje te zien. En heel af en toe twijfel ik zelfs of ik het me niet inbeeld. Ben ik niet schijnzwanger? Wil ik niet die symptomen voelen? Is het niet wishful thinking? Is het niet te mooi om waar te zijn?

decoration

14:27 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-02-09

Zwanger en bang

decoration

Al sinds vorige week weet ik effectief wat "zwanger en bang" betekent. Voorheen dacht ik als iemand dat zei dat ze moesten genieten. Ze hadden nu toch waar ze naar verlangden, waar ik naar verlangde. Ik zou zo met hen willen ruilen hebben. Nu ik zelf zover ben, ben ik banger dan ooit voorheen. Een onbekende angst overmant mij continu.

Mijn ventje vroeg me vorige week al waarom ik zo ongerust was, welke reden ik kon bedenken dat dit mis zou gaan, …? Boos reageerde ik dat zowel mijn vader als mijn moeder hun zus beiden een miskraam hadden gehad, dat het misschien wel in de familie zat. Maar eigenlijk is zelfs dat niet de reden. De angst dat ze mijn grootste droom weer zullen afnemen voor hij is kunnen werkelijkheid worden is is de echte reden van ongerustheid.

7 lange dagen zaten tussen beide bloedcontroles. Ik wilde vroeger gaan, maar het ventje hield me tegen. Ik moest vertrouwen hebben, erin geloven. Het zou wel goed lopen. Maar ik wilde de cijfers, ik wilde de bevestiging. Argumenteerde het ventje terug dat het niets zou oplossen, want een dag later zou ik me vast weer ongerust maken. En daarin had hij misschien wel gelijk, dus heb ik mezelf tegengehouden.

Van mijn lieve lotgenote krijg ik vrijdagavond wel een zwangerschapstest. Deze keer van Predictor en niet de goedkopere versie van de Colruyt. Aanvankelijk was ik van plan om de zaterdagmorgend te testen. Maar uit vrees voor een negatieve test heb ik mezelf, gesterkt door het ventje, me verplicht te wachten tot maandagmorgen. Maandagmorgen had ik eindelijk een positieve test in handen.

Het gaf me een gevoel van geruststelling, alhoewel ik heel goed besefte dat dit een vals gevoel van geruststelling was. De urinetest zegt niet meer dan dat er hcg in je lijf aanwezig is, maar de hoeveelheid zegt die niet. Maw de vraag of het wel gestegen was bleef overeind. En toch gaf het me een zekere rust.

Ondertussen had ik ook al een aantal symptomen ontwikkeld: hongeraanvallen, maag die keert (bloos), vaak plassen (om niet te moeten zeggen zeer vaak), hoofdpijn. Echte misselijkheid had/heb ik niet, ook geen vergrote of pijnlijke borsten.

Maandag was ook bloedtest dag. Best wel spannend toch. Er was veel volk die ochtend voor bloedafname: alle zitjes in de wachtgang waren bezet. Na lang wachten was het mijn beurt. Nadat ze mijn bloed hadden afgetapt, riepen ze de volgende binnen. En zoals bij iedereen vroegen ze waarvoor zij een bloedafname kwam doen. De dame zei dat ze dienden te controleren of haar hcg helemaal verdwenen was uit haar lichaam zodat ze met de volgende cyclus kon starten. Even voelde ik me gejinxt.

Een paar uur later probeerde ik zelf te bellen naar het DPM. Ik wilde het weten. Ik geraakte maar niet binnen. Ik heb elke keer heel lang gewacht (minimaal 10min en max 15min, ondertussen zot worden van het klassiek muziektoontje). De vierde keer geraakte ik binnen. Eerst kreeg ik het goede nieuws te horen: mijn hcg was goed verder gestegen, tot boven de 2000. Een grote opluchting, een spanning viel van me af. Maar er kwam een “maar”. Mijn andere waarden waren nogal laag. Welke waarden? Oestradiol was aan de lage kant. Wanneer ik vroeg wat dat betekende, kreeg ik als respons “Voorlopig nog niets, maar we moeten het nauwgezet opvolgen. Daarom dat je donderdag terug moet komen. Wat betekende dat nu? Wat was ik met zo een antwoord? Voor ik meer kon vragen, durfde vragen of het tot me doordrong, was het gesprek afgelopen.

Daar stond ik dan, totaal verward, ongerust, bezorgd, …. Ik had de vraag niet durven stellen of dit kon leiden tot een miskraam. Te veel angst voor een bevestigend antwoord. Het lijkt alsof het nooit gewoon goed kan gaan. Mijn lichaam gunt me niet dat geluk. Ik wilde nu eens beginnen genieten, en nu kan ik het nog niet. Sowieso zou er angst zijn, maar deze keer werd de angst nog reëler. Van werken kwam niets meer in huis.

Uit wanhoop heb ik het maar verteld aan mijn bureaugenote. Ik moest het aan iemand kwijt in real life. Ze probeerde me gerust te stellen. Mijn lieve lotgenote, die online met me verbonden was, maande me aan om contact op te nemen met de gynaecoloog om meer uitleg te krijgen. Mijn bureaugenote zette me aan om een counselor te bellen. Dat laatste heb ik uiteindelijk gedaan. Ik wilde meer weten.

De counselor was kordaat en realistisch in haar uitleg. Ook al kon ze me niet meer vertellen dan ik eigenlijk al wist, toch gaf ze me best veel uitleg. Zonder al te veel omwegen, zonder me valse hoop te geven, maar ook zonder me wanhoop te geven. Ik zou moeten afwachten. De woorden “Het blijft voor iedereen sowieso bang afwachten tot de eerste echo op 7 weken” zinderen nog na in mijn hoofd. En gelijk heeft ze, het is niet omdat alles er goed uitziet, dat er ook daadwerkelijk een hartje klopt.

Vele traantjes zijn al gevallen. De harde bokje is verdwenen. Ik lijk mezelf niet meer in de hand te hebben. Alleen al de stem van het ventje aan de telefoon doet me uitbarsten in tranen. Hij heeft me al omhelst en probeert me te troosten met de woorden “het komt allemaal wel goed”, terwijl hij zelf ongelooflijk bang is. Hij blijft bij me en koestert me. Hij gelooft in de vechtlust van ons vruchtje. We zijn beiden doorzetters, dus ons vruchtje zal dat ook zijn.

Maar voor het eerst krijg ik een glimp op te vangen van wat mensen die een miskraam hebben meemaken, voelen. Het is nu al vreselijk, dus ik weet niet hoe ik het ervan ga brengen als het effectief zover is. Ik probeer dat uit mijn hoofd te zetten. We moeten de problemen maar oplossen als ze zich effectief voordoen.

Nog één keer slapen en we weten iets meer.

decoration

10:35 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04-02-09

Blue monday

Omdat mijn hcg naar mijn gevoel of kennis nogal laag stond, besloot ik maandagmorgen een urinetest te doen. Die zou me wel kunnen geruststellen. Wachten tot woensdag leek nog zoooooooooooo lang. Dus na de gebruiksaanwijzing grondig gelezen te hebben, alles uitgevoerd zoals het hoorde (of dat denk ik toch tenminste). Het aflezen van de strip hoort na 3 minuten tot 5 minuten (maximaal). Na 3 minuten was de controlestreep verschenen, maar de “zwangerschapsstreep” was niet te zien. Nog even wachten, er nog steeds vanuit gaand dat het zou verschijnen. Maar 2 minuten later was niets te zien. Bokje in grote paniek.

Vooral teleurgesteld en bang ging ik de slaapkamer binnen, waar het ventje nog rustig lag te slapen. Ik kon enkel uitbrengen “Het is negatief”. Het ventje riep me bij hem en probeerde me gerust te stellen door te zeggen dat ik misschien te vroeg getest had. Het kon me niet echt geruststellen. Ik bleef in paniek en door mijn hoofd ging de gedachte “het hcg is niet gestegen zoals het hoort, ik ben het vruchtje al kwijt”.

Hoe meer ik er over nadacht, hoe groter de paniek werd, hoe groter de angst. Mijn besluit stond vast, een bloedafname moest die morgen gebeuren of ik zou zot worden als ik zou moeten wachten tot woensdag. Had ik toch wel niet de pech dat het sneeuwde die morgen en dat er dus mega-file was onderweg. Bloedafname in het CRG is maar van 7u tot 9u. Door de file zou ik nooit 9u halen, opnieuw paniek. Ik begon al plan B uit te dokteren in mijn hoofd. Om 9u10 spurte ik het CRG binnen. Grote opluchting: de verpleegkundige was bloed aan het afnemen bij een andere patiënte.

Heel snel was het mijn beurt. Ik mooi mijn uitleg gedaan waarom ik vroeger kwam testen dan mij gedicteerd was door DPM. De verpleegkundige vroeg uiteraard “Maar waarom heb je een urinetest gedaan?” Gelukkig begreep ze wel mijn paniek en wou ze de bloedafname doen. Zoals naar gewoonte vermeldde ze me dat DPM me zou bellen tussen 15u en 20u. “Maar” voegde ze eraan toe “als ze je nog niet gebeld hebben om 19u bel dan misschien zelf op, want je staat niet ingepland”. Maar Bokje zou het zo ver niet laten komen, dat stond al vast. Bokje zou het vast niet langer kunnen uithouden dan 15u om zelf te bellen.

De uren nadien gingen tergend traag voorbij. Een dikke merci aan de DVOchat-leden voor hun steun en medeleven en vooral entertainment. Nog nooit heb ik zoveel medeleven gekend. Nog nooit heb ik zo sterk gemerkt dat anderen zo erg mee in spanning met je zijn. Ik vond het fantastisch. Dus allemaal bedankt!!!!

Om 14u nam ik, gestimuleerd door mijn lieve lotgenote, het heft in handen. Ik belde zelf DPM op. Het duurde even voor ze opnamen en ik voelde al de zenuwen door mijn lief gieren. Uiteindelijk kreeg ik iemand aan de lijn, maar die moest mijn dossier nog gaan halen. Dat duurde een hele tijd. In die tergende periode voelde ik mijn hart supersnel bonzen, het was zo erg dat ik dacht dat het uit mijn lijf zou springen. Uiteindelijk kreeg ik het verlossende antwoord: het was allemaal in orde. Mijn hcg was 114, dus het was bijna verdrievoudigd. Een opluchting die ik voordien nooit gekend had, overviel mij. En ook iedereen op de chat was onmiddellijk enthousiast.

Die dag zal ik nooit vergeten, het staat gegrift in mijn geheugen voor altijd!

decoration

19:14 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-02-09

Zwanger???

Zaterdagmorgen vroeg uit de veren om bloedafname te gaan doen. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik er tegenop zag. Weeral vroeg uit de veren voor vermoedelijk een negatief resultaat.

In het ‘buitenverblijfje’ was veel volk voor bloedafname. Maar minder dan bij het systeem van vroeger, waarbij ook de patiënten die afspraak hebben voor echo op het eerste verdieping moesten komen. Na een goede twintig minuten wachten was het mijn beurt. Tijdens het wachten had ik continu al de verpleegkundige horen vragen “is het voor een zwangerschapstest?”. En toen ik op die vraag bevestigend antwoordde, zei ze dat het voor velen die dag een spannende dag zou worden.

Na de bloedafname ben ik het centrum van Brussel ingetrokken. Nog even profiteren van de laatste dag solden. En ondertussen een handig middel om de gedachten te verzetten. Toppunt: niets gekocht voor mij, maar wel 4 dingen voor het ventje die niet eens mee was.

Die dag kwamen nog vrienden op bezoek, dus na het shoppen thuis gekuist. Weer een nuttig iets dat ik tegelijk als afleidingsmiddel kon gebruiken. Het werd 17u, nog steeds geen telefoon; mezelf verplichtend verder te kuisen terwijl ik toch wel zenuwen begon te krijgen. Ik heb me de hele dag heel rustig kunnen houden, maar hoe langer de telefoon uitbleef te rinkelen hoe meer de zenuwen kwamen piepen. Elke vijf minuten heb ik vanaf dan gezien.

Op een bepaald moment dacht ik dat ik het niet meer kon uithouden. Bijna in staat om de haren uit te trekken, bijna op het punt om zelf te bellen, me telkens van beide activiteiten net kunnen tegenhouden. 18u10: eindelijk telefoon. Ik heb me nog net ingehouden om te zeggen “Zit er maar niet mee in, vertel me maar dat het negatief is”. Er waren drie redenen waarom ik dacht dat het negatief zou zijn:
1) Tijdens de week had ik al kleine ongikrampen gevoeld. Niet super duidelijk, maar toch ging ik ervan uit dat de russen zich lieten voelen.
2) Tijdens het gesprek met de counselor donderdag, kreeg ik te horen dat de follikel die 26mm was misschien wel een cyste was. De grootte en de hoeveelheid oestradiol in mijn bloed deed dat vermoeden, maar zeker was ze niet natuurlijk.
3) Vrijdag werd ik wakker met mega-hoofdpijn. Ik dacht “ja die russen zijn zich aan het kwaad maken omdat ze niet mogen komen door de rugbyballetjes”.

Het verdict viel … Ik kreeg te horen “Mevrouw u mag uw Utrogestan verder blijven nemen”. Ik geloofde niet wat ik hoorde en kon snel uitstamelen “Ben ik zwanger of wat?”. Ik kreeg een heel droog antwoord terug “De bloedtest was positief”, waarop ik terug vroeg “Hoeveel was mijn hcg?” “35”. Ik vond dat nogal laag, en liet dat ook merken. Maar de man repliceerde op zeer droge toon “Vanaf 25 is het positief.” Ik wist niet wat me overkwam. De vlinders van ongeloof waren voelbaar en verwarden mijn geest. Ik wist niet wat te doen eerst. Een rugbyballetje opsteken (want dat had ik nagelaten te doen in de namiddag), mijn ventje bellen, mijn liefste lotgenoten bellen. Ik probeerde zoveel mogelijk tegelijk. Uiteraard kreeg het ventje voorrang, terwijl ik ondertussen naar boven croste voor de Utrogestan. Daarna kwamen de anderen aan de beurt.

Ik was blij, maar niet uitbundig. Ik had nog heel veel schrik. Vooral de lage hcg-waarde verontruste me. Ik voelde onmiddellijk angst. Angst die ik voordien niet gekend had. Pas nu begreep ik wat anderen bedoelden met “zwanger en bang”. Ik probeerde mezelf voor te houden dat ik toch al een stap verder was dan ooit!

decoration

11:27 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-02-09

Proloog

Proloog van een nieuw boek: het IVF – ICSI boek.

Afgelopen donderdag moesten we op gesprek bij onze counselor. Dan zouden we te horen krijgen wat ons allemaal te doen staat voor IVF – ICSI. Best wel gek als je nog niet de uitslag hebt van de laatste IUI, maar de fertiliteitsarts had zeer duidelijk gezegd dat we de uitleg in januari moesten krijgen. In februari zou ik immers al moeten starten met de voorbereiding: de suprefact.

We hebben niet lang moeten wachten om bij de counselor binnen te gaan. We werden direct overladen met papieren. Een papier voor balie beneden voor de dag van de pick up. Een papier met uitleg van de gebouwen. Een papier voor de goedkeuring van de mutualiteit. Een papier met telefoonnummers van het CRG.           

Daarna kwam de uitleg over de medicatie. Ik was al helemaal overdonderd door die eerste stapel papieren en moest al goed nadenken welk papier voor wat diende. Maar dat was niets in vergelijking met de uitleg die volgde. Ze sprak van Suprefact (6 keer per dag), Menopur (3 ampullen 1x/dag), Pregnyl (dubbele dosis), Utrogestan en Progynova. Ik dacht ik wordt een wandelende apotheek. En dan hadden jullie het gezicht van mijn man moeten zien. Hij leek altijd maar bleker te worden. En hij keek verschrikt. Hij kon bijna niet anders meer uitbrengen dan “Ik hoop dat je zwanger bent van deze IUI”. Hij heeft dat meermaals herhaald. Maar de reden waarom was dan wel minder lief. Hij zat in met zichzelf, want ik zou nog “viezer” erbij lopen dan nu al het geval is. Hij zag het niet zitten om samen te wonen met een vrouwtje in de menopauze (door de suprefact). Alé, zo erg bedoelde hij het natuurlijk niet en hij zou het er wel bijnemen, maar toch dat was wel de bottom line.

Nadien kregen we nog meer papieren. De zogenaamde contracten. Wat je wil doen met overblijvende embryo’s: wegsmijten, schenken aan andere koppels of voor wetenschappelijk onderzoek. Mogen ze onderzoek doen met je embryo’s, eicellen, zaadcellen van slechte kwaliteit? Ook een hele papierwinkel.

Ik was helemaal overdonderd door het hele gesprek. “Uitkijken naar” werd overgenomen door diepe angst voor wat ging komen. Ik zou het allemaal wel doorstaan. Maar toch was het niet meer zoals voorheen.

Ik nam me voor het allemaal stapje voor stapje te nemen. Eerst uitslag zaterdag afwachten, dan russen afwachten en dan 21 dagen niksen: zalig.

Jullie zijn vast benieuwd of het IVF - ICSI boek effectief zal beginnen voor mij …

 decoration

18:24 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |