23-02-09

Wishful thinking?

decoration
Wegens verlof lag deze blog even stil. Mijn excuses voor hen die ik hierdoor zorgen heb gebaard. Maar ik kan zeggen dat alles nu nog ok is, of dat denk ik (lees hoop ik) toch.

Donderdag 12/02/2009 waren alle waarden netjes gestegen zoals het hoort. De man van de monitoring bleef eerst maar leuteren over mijn hcg dat gestegen was. Ok, dat was wel goed maar ik wilde mijn oestradiol kennen. Oef, ook netjes gestegen, evenals het progesteron. Alles was terug zoals het hoorde. Mijn lichaam kan er dan toch nog iets van. Dus ik helemaal opgelucht.

Normaal moest ik vorige week nog een bloedcontrole doen (gewoon routine), maar wegens verlof ging dat niet. Dat was geen probleem volgens de man. Ik kreeg onmiddellijk een datum voor de echo en tot dan wachten voor een bloedafname was ok. Liever was ik wel de zondag voor het vertrek nog eens geweest, maar dat bleek weinig nuttig te zijn.

Ondertussen zijn er al meer zwangerschapssymptomen opgedoken. Mijn buik zwelt serieus op na een goede maaltijd. Het is net een ballon die bij het doorprikken ontploft. Het staat dan ook heel dik en gespannen en zo voelt hij ook aan. Verder ben ik ook wel misselijk. Mijn maag keert verschillende malen op een dag. Tot overgeven is het nog maar één keer effectief gekomen. Daarnet was het ook wel weer close. Geuren worden ook straffer; het geurblokje dat in de wc hangt riekt plots zoveel sterker en lijkt mijn maag nog meer tot actie over te zetten. Het mondwater waarmee het ventje zijn tanden spoelt is onverdraagzaam. Hongeraanvallen ontbreken niet, het ergste is wanneer deze gepaard gaan met misselijkheid. Het gevoel hebben dat je moet eten en tegelijk overgeven is niet echt de meest aangename gevoelens. En vermoeidheid; ’s avonds bij het avondmaal al willen slapen was vorige week tijdens het verlof een pest, vooral als de medereizigers niet weten wat er gaande is. Maar dit alles neem ik er graag bij. Zolang ik op het einde van de rit maar een gezond wondertje in mijn armen mag koesteren.

En toch, ondanks deze symptomen, twijfel ik nog. Er blijft nog steeds angst. Angst om straks (de echo is dus straks) geen kloppend hartje te horen, geen vruchtje te zien. En heel af en toe twijfel ik zelfs of ik het me niet inbeeld. Ben ik niet schijnzwanger? Wil ik niet die symptomen voelen? Is het niet wishful thinking? Is het niet te mooi om waar te zijn?

decoration

14:27 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Nog even... Liefste mama in spé, dat je bezorgd bent is inherent aan mama’s, dus je bent geen uitzondering. Al die symptomen wijzen maa rop 1 ding: hoe geweldig veel zwanger je bent. Dat heeft niets met schone schijn te maken, maar wel je lichaam dat reageert op de aanwezigheid van je beebje. Het zijn altijd bange dagen en uren, het aftellen tot je de bevestiging krijgt dat alles ok is. Dus ik begrijp je uiteraard wel. Maar stel het niet te lang uit dat moment waarop je eindelijk zegt YES, ik ben gerust nu.
Ik hoop echt dat je hierna echt heel erg gaat genieten, want uiteindelijk is dat toch de bedoeling: dat je na de lange moeilijke weg die je al achter de rug hebt een mooi traject vol blijde verwachting kan afleggen. Succes zo dadelijk meisje ik denk en duim voor je zoals altijd en ik heb er alle vertrouwen in dat je zo dadelijk jullie kleine wondertje zal horen en zien!

Gepost door: Mom to be | 23-02-09

Wat fijn dat alles toch nog goed is!

En dat zul je straks vast en zeker op de echo bevestigd zien! Al die kwaaltjes heb je vast niet voor niks! Dus probeer er ook alvast een beetje van te genieten, het is zonde om je zorgen te maken, zeker als dat straks voor niks blijkt (maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, dat snap ik ook wel).

Gepost door: doremi | 26-02-09

De commentaren zijn gesloten.