11-02-09

Zwanger en bang

decoration

Al sinds vorige week weet ik effectief wat "zwanger en bang" betekent. Voorheen dacht ik als iemand dat zei dat ze moesten genieten. Ze hadden nu toch waar ze naar verlangden, waar ik naar verlangde. Ik zou zo met hen willen ruilen hebben. Nu ik zelf zover ben, ben ik banger dan ooit voorheen. Een onbekende angst overmant mij continu.

Mijn ventje vroeg me vorige week al waarom ik zo ongerust was, welke reden ik kon bedenken dat dit mis zou gaan, …? Boos reageerde ik dat zowel mijn vader als mijn moeder hun zus beiden een miskraam hadden gehad, dat het misschien wel in de familie zat. Maar eigenlijk is zelfs dat niet de reden. De angst dat ze mijn grootste droom weer zullen afnemen voor hij is kunnen werkelijkheid worden is is de echte reden van ongerustheid.

7 lange dagen zaten tussen beide bloedcontroles. Ik wilde vroeger gaan, maar het ventje hield me tegen. Ik moest vertrouwen hebben, erin geloven. Het zou wel goed lopen. Maar ik wilde de cijfers, ik wilde de bevestiging. Argumenteerde het ventje terug dat het niets zou oplossen, want een dag later zou ik me vast weer ongerust maken. En daarin had hij misschien wel gelijk, dus heb ik mezelf tegengehouden.

Van mijn lieve lotgenote krijg ik vrijdagavond wel een zwangerschapstest. Deze keer van Predictor en niet de goedkopere versie van de Colruyt. Aanvankelijk was ik van plan om de zaterdagmorgend te testen. Maar uit vrees voor een negatieve test heb ik mezelf, gesterkt door het ventje, me verplicht te wachten tot maandagmorgen. Maandagmorgen had ik eindelijk een positieve test in handen.

Het gaf me een gevoel van geruststelling, alhoewel ik heel goed besefte dat dit een vals gevoel van geruststelling was. De urinetest zegt niet meer dan dat er hcg in je lijf aanwezig is, maar de hoeveelheid zegt die niet. Maw de vraag of het wel gestegen was bleef overeind. En toch gaf het me een zekere rust.

Ondertussen had ik ook al een aantal symptomen ontwikkeld: hongeraanvallen, maag die keert (bloos), vaak plassen (om niet te moeten zeggen zeer vaak), hoofdpijn. Echte misselijkheid had/heb ik niet, ook geen vergrote of pijnlijke borsten.

Maandag was ook bloedtest dag. Best wel spannend toch. Er was veel volk die ochtend voor bloedafname: alle zitjes in de wachtgang waren bezet. Na lang wachten was het mijn beurt. Nadat ze mijn bloed hadden afgetapt, riepen ze de volgende binnen. En zoals bij iedereen vroegen ze waarvoor zij een bloedafname kwam doen. De dame zei dat ze dienden te controleren of haar hcg helemaal verdwenen was uit haar lichaam zodat ze met de volgende cyclus kon starten. Even voelde ik me gejinxt.

Een paar uur later probeerde ik zelf te bellen naar het DPM. Ik wilde het weten. Ik geraakte maar niet binnen. Ik heb elke keer heel lang gewacht (minimaal 10min en max 15min, ondertussen zot worden van het klassiek muziektoontje). De vierde keer geraakte ik binnen. Eerst kreeg ik het goede nieuws te horen: mijn hcg was goed verder gestegen, tot boven de 2000. Een grote opluchting, een spanning viel van me af. Maar er kwam een “maar”. Mijn andere waarden waren nogal laag. Welke waarden? Oestradiol was aan de lage kant. Wanneer ik vroeg wat dat betekende, kreeg ik als respons “Voorlopig nog niets, maar we moeten het nauwgezet opvolgen. Daarom dat je donderdag terug moet komen. Wat betekende dat nu? Wat was ik met zo een antwoord? Voor ik meer kon vragen, durfde vragen of het tot me doordrong, was het gesprek afgelopen.

Daar stond ik dan, totaal verward, ongerust, bezorgd, …. Ik had de vraag niet durven stellen of dit kon leiden tot een miskraam. Te veel angst voor een bevestigend antwoord. Het lijkt alsof het nooit gewoon goed kan gaan. Mijn lichaam gunt me niet dat geluk. Ik wilde nu eens beginnen genieten, en nu kan ik het nog niet. Sowieso zou er angst zijn, maar deze keer werd de angst nog reëler. Van werken kwam niets meer in huis.

Uit wanhoop heb ik het maar verteld aan mijn bureaugenote. Ik moest het aan iemand kwijt in real life. Ze probeerde me gerust te stellen. Mijn lieve lotgenote, die online met me verbonden was, maande me aan om contact op te nemen met de gynaecoloog om meer uitleg te krijgen. Mijn bureaugenote zette me aan om een counselor te bellen. Dat laatste heb ik uiteindelijk gedaan. Ik wilde meer weten.

De counselor was kordaat en realistisch in haar uitleg. Ook al kon ze me niet meer vertellen dan ik eigenlijk al wist, toch gaf ze me best veel uitleg. Zonder al te veel omwegen, zonder me valse hoop te geven, maar ook zonder me wanhoop te geven. Ik zou moeten afwachten. De woorden “Het blijft voor iedereen sowieso bang afwachten tot de eerste echo op 7 weken” zinderen nog na in mijn hoofd. En gelijk heeft ze, het is niet omdat alles er goed uitziet, dat er ook daadwerkelijk een hartje klopt.

Vele traantjes zijn al gevallen. De harde bokje is verdwenen. Ik lijk mezelf niet meer in de hand te hebben. Alleen al de stem van het ventje aan de telefoon doet me uitbarsten in tranen. Hij heeft me al omhelst en probeert me te troosten met de woorden “het komt allemaal wel goed”, terwijl hij zelf ongelooflijk bang is. Hij blijft bij me en koestert me. Hij gelooft in de vechtlust van ons vruchtje. We zijn beiden doorzetters, dus ons vruchtje zal dat ook zijn.

Maar voor het eerst krijg ik een glimp op te vangen van wat mensen die een miskraam hebben meemaken, voelen. Het is nu al vreselijk, dus ik weet niet hoe ik het ervan ga brengen als het effectief zover is. Ik probeer dat uit mijn hoofd te zetten. We moeten de problemen maar oplossen als ze zich effectief voordoen.

Nog één keer slapen en we weten iets meer.

decoration

10:35 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Het komt allemaal goed Echt waar lieve meid, jezelf gek maken en opjagen heeft geen zin. Dat weet je zelf ook, alleen is het makkelijker gezegd dan gedaan, niet

Je beebje wil alleen maar fijn groeien in je buikje en hou je vast aan dat hoge HCG: dat is toch fantastisch!

Vergeet niet: je bent veel meer gemonitord als 'medisch geassissteerde' zwangere dan eender welke andere zwangere vrouw. En dat ze extra nauwgezet zijn en je super goed opvolgen is toch een pluspunt, alleen doodzonde dat het je zou zoveel hoofdbrekens bezorgd.

Ik hoop dat je na morgen een stukje kalmte hervindt, dat je uitkijkt (zonder die grote zenuwlopende angst) naar de echo. Ik wens je echt toe dat je kan genieten van dit kleine wondertje. Het is een ongetwijfeld een doorzettertje!

PS wat een toffe lotgenote heb jij, zeg. Ik heb ook zo'n supervriendin. Goed hè!

Gepost door: Mom to be | 11-02-09

Lieve bokje,
Normaal dat je zo ongerust en bang bent. Na alle moeite die we moeten doen hebben! Ik zou net hetzelfde denken.
Helaas hebben we de natuur zelf niet in de hand en moet alles nu vanzelf op z'n pootjes terecht komen. Probeer er even vertrouwen in te hebben en geniet er zo veel mogelijk van!
veel liefs

Gepost door: Sterretje | 11-02-09

Pff... wat een verhaal! Toch overheerst het geluk van de zwangerschap! Probeer dat vast te houden, hoe angstig dat ook is!
Op naar morgen, op naar nog meer positief nieuws en op naar de echo en het -eindelijk- echte genieten!

Liefs Muisje

Gepost door: Muisje | 12-02-09

Hé Bokje,
Was hier al eerder geweest maar je uit het oog verloren en nu zag ik je bij zwanger staan bij Muis. En nu lees ik dit....
Hoe is het nu met je??? Ik hoop zoooo dat het goed gaat.
Liefs doremi

Gepost door: doremi | 14-02-09

Pffffff dat is een heel verhaal.
Weet je probeer zo postief mogelijk te blijven, en wel te genieten. Mocht het toch misgaan... de klap is er zowiezo!
Ik wens je heel veel sterkte en kracht in deze onzeker tijd.

Gr. Marijke

Gepost door: marijkeabc | 17-02-09

Hey

Hoe is't nu met jou? Alles ok?

Liefs
Elke

Gepost door: Elke | 17-02-09

Hoe is het nu met jullie? Het is zo stil hier, maak me een beetje zorgen...

Liefs Libelle

Gepost door: Libelle | 23-02-09

De commentaren zijn gesloten.