03-02-09

Zwanger???

Zaterdagmorgen vroeg uit de veren om bloedafname te gaan doen. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik er tegenop zag. Weeral vroeg uit de veren voor vermoedelijk een negatief resultaat.

In het ‘buitenverblijfje’ was veel volk voor bloedafname. Maar minder dan bij het systeem van vroeger, waarbij ook de patiënten die afspraak hebben voor echo op het eerste verdieping moesten komen. Na een goede twintig minuten wachten was het mijn beurt. Tijdens het wachten had ik continu al de verpleegkundige horen vragen “is het voor een zwangerschapstest?”. En toen ik op die vraag bevestigend antwoordde, zei ze dat het voor velen die dag een spannende dag zou worden.

Na de bloedafname ben ik het centrum van Brussel ingetrokken. Nog even profiteren van de laatste dag solden. En ondertussen een handig middel om de gedachten te verzetten. Toppunt: niets gekocht voor mij, maar wel 4 dingen voor het ventje die niet eens mee was.

Die dag kwamen nog vrienden op bezoek, dus na het shoppen thuis gekuist. Weer een nuttig iets dat ik tegelijk als afleidingsmiddel kon gebruiken. Het werd 17u, nog steeds geen telefoon; mezelf verplichtend verder te kuisen terwijl ik toch wel zenuwen begon te krijgen. Ik heb me de hele dag heel rustig kunnen houden, maar hoe langer de telefoon uitbleef te rinkelen hoe meer de zenuwen kwamen piepen. Elke vijf minuten heb ik vanaf dan gezien.

Op een bepaald moment dacht ik dat ik het niet meer kon uithouden. Bijna in staat om de haren uit te trekken, bijna op het punt om zelf te bellen, me telkens van beide activiteiten net kunnen tegenhouden. 18u10: eindelijk telefoon. Ik heb me nog net ingehouden om te zeggen “Zit er maar niet mee in, vertel me maar dat het negatief is”. Er waren drie redenen waarom ik dacht dat het negatief zou zijn:
1) Tijdens de week had ik al kleine ongikrampen gevoeld. Niet super duidelijk, maar toch ging ik ervan uit dat de russen zich lieten voelen.
2) Tijdens het gesprek met de counselor donderdag, kreeg ik te horen dat de follikel die 26mm was misschien wel een cyste was. De grootte en de hoeveelheid oestradiol in mijn bloed deed dat vermoeden, maar zeker was ze niet natuurlijk.
3) Vrijdag werd ik wakker met mega-hoofdpijn. Ik dacht “ja die russen zijn zich aan het kwaad maken omdat ze niet mogen komen door de rugbyballetjes”.

Het verdict viel … Ik kreeg te horen “Mevrouw u mag uw Utrogestan verder blijven nemen”. Ik geloofde niet wat ik hoorde en kon snel uitstamelen “Ben ik zwanger of wat?”. Ik kreeg een heel droog antwoord terug “De bloedtest was positief”, waarop ik terug vroeg “Hoeveel was mijn hcg?” “35”. Ik vond dat nogal laag, en liet dat ook merken. Maar de man repliceerde op zeer droge toon “Vanaf 25 is het positief.” Ik wist niet wat me overkwam. De vlinders van ongeloof waren voelbaar en verwarden mijn geest. Ik wist niet wat te doen eerst. Een rugbyballetje opsteken (want dat had ik nagelaten te doen in de namiddag), mijn ventje bellen, mijn liefste lotgenoten bellen. Ik probeerde zoveel mogelijk tegelijk. Uiteraard kreeg het ventje voorrang, terwijl ik ondertussen naar boven croste voor de Utrogestan. Daarna kwamen de anderen aan de beurt.

Ik was blij, maar niet uitbundig. Ik had nog heel veel schrik. Vooral de lage hcg-waarde verontruste me. Ik voelde onmiddellijk angst. Angst die ik voordien niet gekend had. Pas nu begreep ik wat anderen bedoelden met “zwanger en bang”. Ik probeerde mezelf voor te houden dat ik toch al een stap verder was dan ooit!

decoration

11:27 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Proficiat! Positief denken, binnen 9 maand hou je een pracht van een baby in je armen, het kan en mag niet misgaan. Geniet van je zwangerschap want het is een zalige tijd.

Gepost door: Espri | 03-02-09

JEUUUJ Nog een succesverhaal voor het IUI departement. Het antwoord op de vraag : 't is nu of nooit, was dus duidelijk NU.

Je verdient dit dubbel en dik (en dik zul je worden hoor meid) en je bent de enige op deze planeet waar ik echt helemaal superblij voor ben. Ik kijk er naar uit om helemaal mee met jou je zwangerschap te beleven.

Opnieuw ben je bang en breken andere momenten van oznekerheid en onrust aan. Vergeet gewoon niet te genieten van dit wonder: it DID happen en al doe je het enkel voor ons, niet-zwangere mom to be's, maar wees gelukkig met dit geschenk. Zorgen komen later wel als je puberspruit niet luistert naar je goedbedoelde raad. Maar weet dat tante Mom altijd paraat zal staan. Ik en jouw vruchtje, wij hebben een speciale band: ik heb er altijd heel erg in geloofd!
Aan alle bokjen junior(a)'s: ik verwelkom jullie met veel liefde in deze wereld!

Gepost door: Mom to be | 03-02-09

WOUWWWWWWWWWWWWWWW

YESSS!!!

Wat een goed bericht!!!

Gefeliciteerd!!!

Laat dat HcG nu maar snel stijgen!!!

Liefs Muisje

Gepost door: Muisje | 03-02-09

proficiat Wat je nu nog rest is een laten we afronden tot 40 weken genieten van dit wondertje dat gaat groeien tot een wolk van een baby. Het begin van de zwangerschap kan inderdaad vol twijfel en ongeloof zijn, maar van zodra je de eerste keer het hartje hoort kloppen besef je van "het is allemaal waar, ik droom niet". Genieten is dus de boodschap.

Gepost door: B | 04-02-09

Bokje,
Nogmaals gefeliciteerd met je goede nieuws.
Hoe voel je je nu? Is het besef er al? Ventje ook helemaal content?
Geniet ervan met volle teugen en we tellen mee af naar de volgende bloedname!

Gepost door: Sterretje | 04-02-09

Heykes Proficiat met het goede nieuws...en nu gewoon rustig verder doen en positief denken...

Zo zie je maar dat je niet moet afgaan op bepaalde tekenen hé...

Probeer er toch maar al wat van te genieten!

Groetjes x



Gepost door: Vrouwtjelief | 04-02-09

De commentaren zijn gesloten.