28-01-09

Onbegrip

decoration

Een paar daar geleden schreef een lieve lotgenote een post met als titel “this world we live in”. Ze verwees hierbij naar de gruwelijke gebeurtenis in Dendermonde. Het valt niet te begrijpen wat daar gebeurd is, althans niet voor een mens met een geweten. Tot op heden is er ook nog geen motief naar boven gekomen. Welk motief verrechtvaardigt ook een dergelijke daad? Geen enkel toch. Het enigste dat ik kan bedenken is extreme boosheid op de wereld. De maatschappij tref je het diepst door onschuldige baby’s het leven te ontnemen. Maar waarom? blijft een vraag die nooit beantwoord zal worden. Hoe dan ook geen enkele waarom zal ooit goed genoeg zijn. Mijn medeleven naar de ouders van wie hun dierbeminde kind zomaar werd weggerukt is groot.

Een dergelijke gebeurtenis doet je extra relativeren. Wat is beter? Nooit kinderen krijgen of een kind hebben dat op zo jonge leeftijd gruwelijk wordt afgenomen? Ik denk dat ik in dat geval kies voor de laatste optie. Alhoewel beiden een “ouder” tekenen. Het is natuurlijk geen wedstrijd wie er het slechts af is. Het is niet omdat iemand meer “pijn” heeft, dat mijn “pijn” zomaar weggaat. Er zijn altijd voorbeelden te noemen die het slechter hebben? Wat met de kindjes die brutaal vermoord werden in Ghaza? Wat met de mensen die op zeer jonge leeftijd geveld worden door kanker en hieraan overlijden, zij die nooit de kans hebben gekregen een gezin op te richten? Wat met de mensen die uit het leven worden gerukt door een verkeersongeval?

Wie is er dan beter af? Welk scenario kies je? Natuurlijk wil iedereen, alé de meesten toch, het huisje, boompje, kindje-scenario. Het is jammer genoeg niet voor iedereen weggelegd. De wereld is niet eerlijk, de natuur is niet eerlijk en de mensen zijn niet altijd menslievend. Daar moeten we mee leren leven. Wij krijgen nog een kans om wel dat scenario te bereiken en daar ga ik voor!

 

In contrast tegenover de gebeurtenis in Dendermonde, is aan de andere kant van de wereld het leven geschonken aan een achtling. Een achtling! Net zo verbaasd over de gruwel die in Dendermonde heeft plaatsgevonden, was ik over dit nieuws. Proficiat aan de mama. Maar toch gaat dit mijn verstand te boven. Ze heeft zeer veel geluk dat ze deze kindjes zo lang heeft kunnen koesteren in haar buik. Maar alsnog heeft ze hen onderworpen aan hoge gezondheidsrisico’s. De meesten maken het goed. Vijf van de acht kinderen hebben zelfs geen ondersteuning nodig. Toch zal nog moeten blijken hoe de andere drie het ervan afbrengen.

Is zoiets wel nog verantwoord? Welke dokter laat zoiets toe? Hoe is deze achtling tot stand gekomen? Daar wordt in alle talen over gezwegen. Ze vermoeden ovulatiestimulatie, en geen IVF. Het blijft voor mij onverantwoord. Voor mij blijft ook de waarom vraag hier opduiken. Waarom doe je dit als moeder? Is dit niet puur egoïsme? Zo graag een kind willen, dat je alle gezondheidsrisico’s buiten beschouwing laat? Ik vind het moeilijk om te oordelen als je zelf heel graag mama wil zijn. Een tweeling, ok; een drieling, ok; maar wat doe je als je een vierling hebt? Laat je het wegnemen? Kan je dit over je hart krijgen, wanneer je zo erg voor iets gevochten hebt? En wie neem je weg? Hoe maak je die keuze? Misschien speelde dat in mama’s hoofd. Toch blijft de vraag overeind: hoe is ze aan die achtling gekomen? Waarom heeft ze het zover laten komen?

“This world we live in” blijft overeind als titel. Ik zou het niet beter kunnen zeggen. En hopelijk kom ik nooit voor een dergelijk dilemma te staan. Stel, en ik zeg heel duidelijk STEL, dat ik zaterdag zwanger blijk te zijn, dan gaat toch wel onmiddellijk door mijn hoofd flitsen hoeveel ukjes ik in mijn buik draag. Met mijn drie grote follikels, you never know.

decoration

10:04 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-01-09

Vierde IUI

Terwijl ik dit en vorige blogpost typ, zit ik in de wachtzaal van het CRG. Vandaag is het zaterdag 17 januari 2009, de dag van de vierde IUI. Mijn ventje heeft zijn onderdeel al gepresteerd. Momenteel zijn ze zijn levering aan het bewerken en om 10u30 is het aan mij. Alé, tis te zeggen aan de dame die de zwemmertjes van het ventje bij me zal binnenbrengen.

Het is de eerste keer dat het ventje erbij zal zijn. Het is de eerste keer dat het ook rustig verloopt. Het is een zaterdag. Dat verklaart het allemaal. Het ventje moet geen smoes vinden waarom hij te laat op het werk komt. Dat neemt al heel wat stress weg. En nu kon ik direct meegaan naar het CRG en hij kan bij mij blijven. Misschien brengt dat wel geluk.

 

 

Naar gewoonte nam ik plaats op de gynaecologische stoel. De counselor nam het speculum en plaatste het … ja waar moet ik er niet echt bij vertellen zeker ;-). Direct merkte ze op dat mijn baarmoederhals zich niet presenteerde zoals het zou moeten. Hij maakte blijkbaar een bocht van 90° en het plaatsen van het speculum was zelfs niet eenvoudig. Ze heeft die een paar keer moeten verzetten en dat deed niet echt deugd. Zelfs de stoel werd helemaal gekanteld, zodat ze een goed zicht had op … (vul maar weer zelf in ;-)). De eerste katheter volstond niet om in mijn baarmoeder te geraken. Ok, de andere dan maar. Dat waren we toch al gewoon hé (twee van de drie andere keren was het ook de andere katheter die nodig bleek). Oh … maar deze keer toch meer pijn dan de andere keren. Zo echt vrij sterke ongipijn. Gelukkig niet zo erg als mijn gewone ongipijn, maar toch duidelijk herkenbaar. Ook het inspuiten voelde ik. En het naspuiten van lucht was nu ook niet echt een verwenbeurt.

Maar kom, alles voor het goede doel. De zwemmertjes zijn erin geraakt en dat is het voornaamste. Nu moeten zijn alleen nog hun prooi “vangen”.

Nu is het weer gewoon afwachten en ja natuurlijk de rugbyballetjes opsteken. Keep the thumbs up!

decoration

14:29 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-01-09

Gecloo(mi)t

Vorige week woensdag startte ik dan toch maar met de verdomde Pergotime (of Clomid). De uitwerkingen waren deze keer goed zichtbaar. Mijn lieve man mocht nog geen voet in de verkeerde richting zetten, of ik had zijn neus er al afgebeten. Een geluk dat hij een aantal reserveneuzen heeft, en deze zijn allemaal opgebruikt. Ook toen we zaterdag op bezoek gingen bij vrienden, hebben zij het effect van Clomid op mijn verbale agressieniveau mogen ondervinden. Ik voelde me zo ambetant en als iets niet volledig naar mijn zin verliep, werd ik boos en iedereen zou het geweten hebben. Ocharme mijn lieve omgeving, vergeven jullie het mij?

Normaal zou ik me trachten in te tomen of eerst eens nadenken voor ik er iets uitfloep. Maar Clomid laat dat niet toe. Voor ik het besef ben ik uitgevlogen en pas dan besef ik “oh jee, ik heb het weer zitten” of ik zie het aan de reactie van mijn lieve echtgenoot, die verbaasd opkijkt of verdedigend reageert. Deze week heeft hij me ook verteld dat ik “niet te genieten” ben onder invloed van Clomid. Ik begin echt al medelijden te krijgen met hem. Maar kom, alles voor het goede doel.

Zoals ik in mijn vorige post meldde zou ik deze keer geen hoop hebben, ik zou uitgaan van een negatief resultaat, … ik zou het niet toelaten om weer met mijn hoofd tegen de muur gesmakt te worden. Maar dat was buiten mijn (rot)lichaam gerekend. Op cyclusdag 11 moest ik op echo en een bloedafname laten doen. Ik vond het een beetje vreemd dat ik zo laat moest gaan. De andere keren was het altijd op dag 10 en de laatste keer zelfs op dag 9, want ja de keer voordien had ik op dag 10 al een follikel van 20mm. Maar ervan uitgaande dat het resultaat toch negatief zou zijn (noem me een pessimist, maar ik noem mezelf realist), dacht ik laat alles maar op zijn beloop. Met een beetje, of nee, veel geluk, zou mijn eitje al gepasseerd zijn. Lekker zelf een beetje saboteren, hihihi.

Zoals gevraagd dus op dag 11 op echo. Net voor ik binnen ging in het CRG, bedacht ik “het lot zal me slecht gegund zijn en deze keer zal ik twee follikels hebben, waardoor ik terug hoop zal kweken”. Immers ik had voorheen nog nooit twee follikels gehad. Jullie raden het nooit wat ik ontdekte tijdens de echo. Eerst maten ze, naar gewoonte, de dikte van het baarmoederslijmvlies. Dit was 4,5mm. Niet erg veel, dus ik dacht “ok, het zal toch nog te vroeg zijn en misschien moet ik wel nog eens terugkomen”. Ook aanzag ik het als een indicatie voor het aantal follikels. “Het zal vast maar eentje zijn” plopte in mijn hoofd. Maar o nee, ik zag al langs één kant twee grote zwarte vlekken. De echografiste begon te meten. Mijn mond viel open van verbazing: één follikel van 26mm en één van 22mm. Ze ging naar de andere eierstok. Ook daar had een follikel zijn best gedaan: één van 16mm.

De echografiste vroeg of ik twee pilletjes Clomid had genomen. Maar nee hoor, ik had netjes gedaan zoals voorgeschreven: één pilletje Pergotime per dag. “Dan heeft u er zeer goed op gereageerd. Alé het is te hopen dat het geen drie goede zijn hé”. Om echt zeker te zijn of ik het wel goed verstaan had, vroeg ik nogmaals naar de grootte van de follikels. Maar ja hoor, ze bewees me op het blad dat ik het inderdaad goed verstaan had.

Ik kwam “pissed” buiten, om het zacht uit te drukken. Mijn lichaam heeft mijn rationale weer eens voor schut gezet. Nu zou ik de hoop zeker niet meer kunnen tegenhouden. Ik had (heb) drie keer zoveel kans toch nu??? Grrrrr, vergeet het “pauzegevoel” dat ik wilde creëren. Welkom het wachtmonster dat zich volledig zal ontpoppen tijdens de twee wachtweken. Euh welkom … het is eerder zoiets als een onwelkome gast die zich steeds zelf uitnodigt.

Na uit te razen tegen mijn lieve lotgenote, was ik toch al wat gekalmeerd. Ook de lotgenoten aanwezig op DVO chat, maanden me rust aan. Ik was boos, om iets waar ik blij moest om zijn. Ik kon geen blijf met mezelf. Ik wou zo rationeel omgaan met dit alles, dat ik hierdoor nog irrationeler werd. Ik ben een raar geval. Ik had geen recht om boos te zijn en was het toch. En dat besef maakte dat ik nog minder mezelf “in vrede” kwam. Dit “vruchtbaarheidsprobleem” heeft me al meermaals doen vechten met mezelf, maar deze keer was het bijna oorlog.

Gelukkig was het vrij snel wapenstilstand. De adviezen van de lotgenoten en mijn eigen verstand (jaja, ik heb dat ook – ook al is het weinig) brachten me tot zinnen. Hoop heb je toch steeds en weinig of veel hoop, het blijft een klap in het gezicht als het resultaat negatief is. Ik hoop alleen dat ik mezelf kan troosten met het idee dat na deze poging de grote middelen worden ingezet. Ook al heb ik angst voor IVF – ICSI, toch “kijk ik ernaar uit”. Bovendien heb ik het gevoel er pas echt “bij te horen” als ik dat onderdeel ook heb meegemaakt. Dat is toch het “zwaartste”, dat is pas de echte vruchtbaarheidsbehandeling.

En toch hé, toch hoop ik het niet nodig te hebben.

Oh ja nog een oproep: kent iemand iets van oestrogeenwaarden? Toen DPM me in de namiddag belden om te melden dat de IUI doorging zaterdag en dat ik die avond mocht Pregnyllen (Van Dale pas je maar aan ;-)), vroeg ik naar mijn oestrogeenwaarden. Misschien konden die waarden me iets zeggen over het aantal follikels die effectief meedingen voor de grote sprong. De mevrouw aan de andere kant van de lijn meldde me dat dit 1400 was. Oei, ik had voorheen al eens gelezen dat 200 staat voor het meedingen van één follikel, 400 voor twee follikels, en ga zo maar door. 1400 paste niet in dat denkkader. Oeps. Dus vroeg ik verbaasd “Is dat niet veel?”. Het antwoord was bevestigend, maar ze nam nog eens de echopapieren erbij en voegde eraan toe dat er geen speciale opmerkingen waren, alles zag er goed uit. Jammer genoeg kon ik niet meer uitleg vragen, aangezien ik nog op het werk zat en anders te nieuwsgierige collega-luistervinken te veel argwaan zouden krijgen en meer zouden willen weten. Dus als iemand me meer uitleg kan verschaffen, graag!

decoration

19:01 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-01-09

Diepe angst

Ondertussen zijn de russen goed geland. Ze hadden aanvankelijk weer hun foltertuigen mee, maar ze hebben ze toch niet ten volle gebruikt. Oef! Ik heb deze keer maar twee Brufen Fortes moeten slikken en zelfs niet tegelijk. De meesten denken vast; Brufen Forte toch al straf spul. Maar voor mijn gewoonte is dat echt weinig. Ik ben dus heel blij. Vandaag zit ik wel geplaagd met hoofdpijn, maar dat nemen we erbij. Ik heb ook geen andere keuze hé ;-).

Ondertussen zit ik al op dag 3 van mijn cyclus. Dat betekent dus weer eens bloed gaan afstaan aan het CRG. Stiekem hoopte ik op cysten. Erg hé. Eigenlijk geloof ik niet meer in IUI als oplossing voor mij en dus wil ik er geen meer. Maar zelf de beslissing nemen om deze IUI niet te doen en deze “kans” laten schieten kan ik niet. Elke kans is een kans en wat als dit nu mijn kans is? Wat als ik nu deze maand zwanger zou zijn? Als er cysten zouden zijn, dan zou ik zelf niet beslist hebben om de IUI niet te doen, maar zou de natuur die beslissing in mijn plaats hebben genomen.

Ondertussen heb ik reeds de uitslag gekregen. Het is allemaal ok. Ik mag starten met Pergotime. Pffff, als je de cysten niet wil dan komen ze. Als je ze wil dan blijven ze weg. Rotlichaam. Ik wil niet terug die teleurstelling. Ik ben bang, bang voor valse hoop, bang voor de effecten van Pergotime, bang voor de wachtweken, bang voor ….  De angst begint zich steeds dieper te nestelen in mij. Het begint steeds meer eigen te worden aan mij. Bij iedere teleurstelling wordt een stukje hoop vervangen door een stukje angst. Pas als ik aan een nieuw hoofdstuk zal beginnen zullen er weer verse brokken hoop te voorschijn komen. Ik kijk uit naar die tijd.

Lap, de waarom-vragen zijn ook weer terug. Waarom ik? Waarom moet ik dit allemaal doorstaan? Waarom kan ik niet gewoon zwanger worden? … Het is hopeloos dat ik deze vragen stel, en toch blijven ze terug oppoppen. Ik ga heel hard mijn best doen me in te stellen op een negatief resultaat. Ik ga proberen me niet opnieuw in de val te laten lopen, me niet te laten bedotten door mijn lichaam.

Wish me good luck, because I will need it!

decoration

15:37 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-01-09

Wederkerende pijn

De dag van de uitslag werd mijn geduld ernstig op de proef gesteld. Pas om 17u30 kreeg ik telefoon. Ondertussen was ik al opgepierd van de zenuwen. Want hoe dan ook, ook al ga je uit van een negatieve uitslag, toch hoop je. En hoe langer het duurt voor je het nieuws krijgt, hoe groter de hoop wordt. Dat houdt natuurlijk geen steek, maar het is wel zo.

17u30 het verlossende telefoontje met … ja weeral slecht nieuws. Het was negatief. Als ik dat nieuws hoor lukt het wel altijd. Ik ben dan nooit echt ‘kapot’ ervan. Natuurlijk is er ontgoocheling. Maar het eerste moment denk ik niet zo veel. Mijn wereld lijkt even stil te staan.

Ook nadien laat ik mezelf niet toe te ‘rouwen’. Ik mag niet verdrietig zijn van mezelf. Ik moet erdoorheen. Ik moet verder van mezelf. En toch … diep van binnen is mijn hart gescheurd. Ik heb weer gefaald, mijn lichaam is weer niet geslaagd. Die nacht heb ik het moeten bekopen. Ik heb bijna geen oog dicht gedaan. Mijn verdriet was toch te groot. Ik voelde me moedeloos. Ik  wilde niet verder naar de volgende IUI poging. Ik zag het niet meer zitten. Het hopen (ook al is het weinig) telkens weer opnieuw in stukken geslaan worden; de hormonen slikken die me depressief maken, de controles, …. Even wilde ik het weer niet meer. Ik zei tegen mezelf moed bijeen te rapen, maar wist niet waar te schrapen. Ik zag de stukjes moed niet liggen tussen de brokstukken wanhoop, verdriet, pijn.

Waarom-vragen doken op. Waarom lukt het niet voor mij? Waarom moet ik zo lang wachten? Waarom moeten wij dit allemaal doorstaan voor een baby, iets wat voor anderen zo natuurlijk loopt? Waarom? Waarom? Waarom? Ook het ventje heeft ze; ook al zegt hij dat niet letterlijk. Maar als hij mij vraagt waarom het bij anderen van de eerste slag lukt, weet ik dat hij ze ook heeft. En natuurlijk weten we dat niemand daar een antwoord op heeft, toch duiken ze steeds weer op.

Angst komt weer tevoorschijn. Angst voor de pijn die binnenkort komt. De russen op bezoek betekent weer immense pijn. Hopelijk houden ze zich een beetje in, maar mijn hoop betekent weinig, weten we ondertussen al.

Ik wil IVF!!! Ik wil de klok vooruit draaien naar maart. Dat is voor mij de enigste oplossing. Geloof in IUI is nu weer helemaal weggeveegd.

 

verdriet

12:22 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Flatline

Door de feestdagen had ik het te druk om te effectief te bloggen. Maar de volgende post had ik reeds in mijn gedachten neergepend.

“Geen hoop, geen geloof in het succes van deze IUI … maar ook geen wanhoop, geen verdriet, geen onrust. Mentaal een vlakke lijn. Ik voelde me prima. De wachtweken waren nog nooit zo gemakkelijk geweest. Ik wilde het resultaat helemaal niet weten. Ik wilde geen bevestiging van wat ik al wist: niet zwanger. Nog nooit had ik zo weinig uitgekeken naar de dag van het resultaat. Niet liggen aftellen, niet vol ongeduld zitten tot die dag.

Die rust heeft me ook toegelaten om de dag van de uitslag één dag te verlaten. Normaal zou ik op nieuwjaarsdag ’s morgens bloed moeten laten trekken. Maar dat zag ik niet zitten: enerzijds natuurlijk het vroege opstaan na oudejaar, maar anderzijds ook wilde ik geen slecht nieuws ontvangen op nieuwjaarsdag.

Anderzijds, misschien kwam dit ook wel door de drukte van de feestdagen. Ik had thuis ook een groot ‘to do-lijstje’ opgesteld. Dus dat nam ook wel mijn verlofdagen volledig in beslag. Toch ben ik ervan overtuigd dat de mentale rust me zeker geholpen heeft.

Tot … nieuwjaarsdag. Het begon me op te vallen dat ik nog geen enkele russenkramp had gevoeld. De twee vorige pogingen had ik die duidelijk al gevoeld twee dagen voor de dag van de uitslag. En nu waren we al de dag van de uitslag (normaal gezien toch) en nog steeds had ik niets gevoeld. Dit zwengelde mijn hoop aan. Toen ik dit vertelde aan het ventje, smakte hij me wel met beide voeten terug op de grond. Hij doet ook aan zelfbescherming en sleurt me mee. Toch kon ik het niet helpen om toch wat meer hoop te hebben, terwijl ik mezelf rationaliseerde dat die hoop zinloos was.

Nieuwjaarsdag, de gebruikelijke bezoeken. Bij één van die bezoeken kregen we het “goede nieuws” te horen dat mijn ventje zijn neef papa zou worden. Wordt nu iedereen zwanger behalve wij? Lukt het nu voor iedereen behalve voor ons? Mijn dag was verpest, hoewel ik dat niet wilde. Ik wilde niet toegeven aan die ‘jaloerse’ gevoelens. Ik meen het als ik zeg dat ik het iedereen gun, maar als het dan ook iedereen gegund is behalve ons doet het toch ‘pijn’. Zwangerschapsaankondigingen gaan tegenwoordig altijd gepaard met een slik. Gelukkig eens ik die gehad heb, kan ik er weer mee om.

De ironie wil dan dat wij van daaruit moeten vertrekken om naar het ziekenhuis te gaan voor een bloedafname. De zin ‘het is niet eerlijk’ dwaalde door mijn hoofd. Buiten een relatieve slechtgezindheid die verdere dag ging het redelijk met mij gezien het feit dat ik de volgende dag de uitslag zou horen.”

decoration

11:08 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |