17-01-09

Gecloo(mi)t

Vorige week woensdag startte ik dan toch maar met de verdomde Pergotime (of Clomid). De uitwerkingen waren deze keer goed zichtbaar. Mijn lieve man mocht nog geen voet in de verkeerde richting zetten, of ik had zijn neus er al afgebeten. Een geluk dat hij een aantal reserveneuzen heeft, en deze zijn allemaal opgebruikt. Ook toen we zaterdag op bezoek gingen bij vrienden, hebben zij het effect van Clomid op mijn verbale agressieniveau mogen ondervinden. Ik voelde me zo ambetant en als iets niet volledig naar mijn zin verliep, werd ik boos en iedereen zou het geweten hebben. Ocharme mijn lieve omgeving, vergeven jullie het mij?

Normaal zou ik me trachten in te tomen of eerst eens nadenken voor ik er iets uitfloep. Maar Clomid laat dat niet toe. Voor ik het besef ben ik uitgevlogen en pas dan besef ik “oh jee, ik heb het weer zitten” of ik zie het aan de reactie van mijn lieve echtgenoot, die verbaasd opkijkt of verdedigend reageert. Deze week heeft hij me ook verteld dat ik “niet te genieten” ben onder invloed van Clomid. Ik begin echt al medelijden te krijgen met hem. Maar kom, alles voor het goede doel.

Zoals ik in mijn vorige post meldde zou ik deze keer geen hoop hebben, ik zou uitgaan van een negatief resultaat, … ik zou het niet toelaten om weer met mijn hoofd tegen de muur gesmakt te worden. Maar dat was buiten mijn (rot)lichaam gerekend. Op cyclusdag 11 moest ik op echo en een bloedafname laten doen. Ik vond het een beetje vreemd dat ik zo laat moest gaan. De andere keren was het altijd op dag 10 en de laatste keer zelfs op dag 9, want ja de keer voordien had ik op dag 10 al een follikel van 20mm. Maar ervan uitgaande dat het resultaat toch negatief zou zijn (noem me een pessimist, maar ik noem mezelf realist), dacht ik laat alles maar op zijn beloop. Met een beetje, of nee, veel geluk, zou mijn eitje al gepasseerd zijn. Lekker zelf een beetje saboteren, hihihi.

Zoals gevraagd dus op dag 11 op echo. Net voor ik binnen ging in het CRG, bedacht ik “het lot zal me slecht gegund zijn en deze keer zal ik twee follikels hebben, waardoor ik terug hoop zal kweken”. Immers ik had voorheen nog nooit twee follikels gehad. Jullie raden het nooit wat ik ontdekte tijdens de echo. Eerst maten ze, naar gewoonte, de dikte van het baarmoederslijmvlies. Dit was 4,5mm. Niet erg veel, dus ik dacht “ok, het zal toch nog te vroeg zijn en misschien moet ik wel nog eens terugkomen”. Ook aanzag ik het als een indicatie voor het aantal follikels. “Het zal vast maar eentje zijn” plopte in mijn hoofd. Maar o nee, ik zag al langs één kant twee grote zwarte vlekken. De echografiste begon te meten. Mijn mond viel open van verbazing: één follikel van 26mm en één van 22mm. Ze ging naar de andere eierstok. Ook daar had een follikel zijn best gedaan: één van 16mm.

De echografiste vroeg of ik twee pilletjes Clomid had genomen. Maar nee hoor, ik had netjes gedaan zoals voorgeschreven: één pilletje Pergotime per dag. “Dan heeft u er zeer goed op gereageerd. Alé het is te hopen dat het geen drie goede zijn hé”. Om echt zeker te zijn of ik het wel goed verstaan had, vroeg ik nogmaals naar de grootte van de follikels. Maar ja hoor, ze bewees me op het blad dat ik het inderdaad goed verstaan had.

Ik kwam “pissed” buiten, om het zacht uit te drukken. Mijn lichaam heeft mijn rationale weer eens voor schut gezet. Nu zou ik de hoop zeker niet meer kunnen tegenhouden. Ik had (heb) drie keer zoveel kans toch nu??? Grrrrr, vergeet het “pauzegevoel” dat ik wilde creëren. Welkom het wachtmonster dat zich volledig zal ontpoppen tijdens de twee wachtweken. Euh welkom … het is eerder zoiets als een onwelkome gast die zich steeds zelf uitnodigt.

Na uit te razen tegen mijn lieve lotgenote, was ik toch al wat gekalmeerd. Ook de lotgenoten aanwezig op DVO chat, maanden me rust aan. Ik was boos, om iets waar ik blij moest om zijn. Ik kon geen blijf met mezelf. Ik wou zo rationeel omgaan met dit alles, dat ik hierdoor nog irrationeler werd. Ik ben een raar geval. Ik had geen recht om boos te zijn en was het toch. En dat besef maakte dat ik nog minder mezelf “in vrede” kwam. Dit “vruchtbaarheidsprobleem” heeft me al meermaals doen vechten met mezelf, maar deze keer was het bijna oorlog.

Gelukkig was het vrij snel wapenstilstand. De adviezen van de lotgenoten en mijn eigen verstand (jaja, ik heb dat ook – ook al is het weinig) brachten me tot zinnen. Hoop heb je toch steeds en weinig of veel hoop, het blijft een klap in het gezicht als het resultaat negatief is. Ik hoop alleen dat ik mezelf kan troosten met het idee dat na deze poging de grote middelen worden ingezet. Ook al heb ik angst voor IVF – ICSI, toch “kijk ik ernaar uit”. Bovendien heb ik het gevoel er pas echt “bij te horen” als ik dat onderdeel ook heb meegemaakt. Dat is toch het “zwaartste”, dat is pas de echte vruchtbaarheidsbehandeling.

En toch hé, toch hoop ik het niet nodig te hebben.

Oh ja nog een oproep: kent iemand iets van oestrogeenwaarden? Toen DPM me in de namiddag belden om te melden dat de IUI doorging zaterdag en dat ik die avond mocht Pregnyllen (Van Dale pas je maar aan ;-)), vroeg ik naar mijn oestrogeenwaarden. Misschien konden die waarden me iets zeggen over het aantal follikels die effectief meedingen voor de grote sprong. De mevrouw aan de andere kant van de lijn meldde me dat dit 1400 was. Oei, ik had voorheen al eens gelezen dat 200 staat voor het meedingen van één follikel, 400 voor twee follikels, en ga zo maar door. 1400 paste niet in dat denkkader. Oeps. Dus vroeg ik verbaasd “Is dat niet veel?”. Het antwoord was bevestigend, maar ze nam nog eens de echopapieren erbij en voegde eraan toe dat er geen speciale opmerkingen waren, alles zag er goed uit. Jammer genoeg kon ik niet meer uitleg vragen, aangezien ik nog op het werk zat en anders te nieuwsgierige collega-luistervinken te veel argwaan zouden krijgen en meer zouden willen weten. Dus als iemand me meer uitleg kan verschaffen, graag!

decoration

19:01 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hey

Het is gewoon enorm lastig he dit hele traject van hoop naar wanhoop en omgekeerd (en alles wat daartussen ligt)..

Ook ik heb al vaak geprobeerd om er heel rationeel mee om te gaan en niet te veel hoop te hebben (kwestie van mezelf te beschermen tegen de ontgoocheling) maar heb toch elke keer weer ondervonden dat dat eigenlijk niet gaat..

Hoop heb je altijd, al is het soms onbewust.. Ik dacht er vb overdag heel weinig aan maar droomde er dan wel hele nachten over:)

Je kan dat niet tegenhouden denk ik, het is gewoon iets te belangrijk waar we mee bezig zijn!!

Maar jij hebt nu, denk ik, toch wel een mooie kans hoor!! Probeer nu maar gewoon even rustig af te wachten hoe het verdergaat ipv er tegen te vechten..

Ik hoop dat je een beetje rust vindt!!

Heel veel succes alleszins, ik ben mee benieuwd hoe dit afloopt!

Liefs
Elke

Gepost door: Elke | 18-01-09

durven hopen Alweer een dilemma waar je voor staat.Je weet best dat jezelf constant wijsmaken dat het toch niets wordt, uiteindelijk op de valreep kan omslaan in hoop wat je alsnog een klap oplevert.
Als je het zuiver objectief bekijkt, dan lijkt het me dat 3 follikels je meer slaagkansen geven, dus waarom niet voorzichtig hopen?
We srpeken iets af: ik zal ook voorzichtig hopen en mocht het toch niet lukken dan steunen we elkaar en trekken we elkaar weer echt...

Gepost door: Mom to be | 23-01-09

De commentaren zijn gesloten.