04-01-09

Wederkerende pijn

De dag van de uitslag werd mijn geduld ernstig op de proef gesteld. Pas om 17u30 kreeg ik telefoon. Ondertussen was ik al opgepierd van de zenuwen. Want hoe dan ook, ook al ga je uit van een negatieve uitslag, toch hoop je. En hoe langer het duurt voor je het nieuws krijgt, hoe groter de hoop wordt. Dat houdt natuurlijk geen steek, maar het is wel zo.

17u30 het verlossende telefoontje met … ja weeral slecht nieuws. Het was negatief. Als ik dat nieuws hoor lukt het wel altijd. Ik ben dan nooit echt ‘kapot’ ervan. Natuurlijk is er ontgoocheling. Maar het eerste moment denk ik niet zo veel. Mijn wereld lijkt even stil te staan.

Ook nadien laat ik mezelf niet toe te ‘rouwen’. Ik mag niet verdrietig zijn van mezelf. Ik moet erdoorheen. Ik moet verder van mezelf. En toch … diep van binnen is mijn hart gescheurd. Ik heb weer gefaald, mijn lichaam is weer niet geslaagd. Die nacht heb ik het moeten bekopen. Ik heb bijna geen oog dicht gedaan. Mijn verdriet was toch te groot. Ik voelde me moedeloos. Ik  wilde niet verder naar de volgende IUI poging. Ik zag het niet meer zitten. Het hopen (ook al is het weinig) telkens weer opnieuw in stukken geslaan worden; de hormonen slikken die me depressief maken, de controles, …. Even wilde ik het weer niet meer. Ik zei tegen mezelf moed bijeen te rapen, maar wist niet waar te schrapen. Ik zag de stukjes moed niet liggen tussen de brokstukken wanhoop, verdriet, pijn.

Waarom-vragen doken op. Waarom lukt het niet voor mij? Waarom moet ik zo lang wachten? Waarom moeten wij dit allemaal doorstaan voor een baby, iets wat voor anderen zo natuurlijk loopt? Waarom? Waarom? Waarom? Ook het ventje heeft ze; ook al zegt hij dat niet letterlijk. Maar als hij mij vraagt waarom het bij anderen van de eerste slag lukt, weet ik dat hij ze ook heeft. En natuurlijk weten we dat niemand daar een antwoord op heeft, toch duiken ze steeds weer op.

Angst komt weer tevoorschijn. Angst voor de pijn die binnenkort komt. De russen op bezoek betekent weer immense pijn. Hopelijk houden ze zich een beetje in, maar mijn hoop betekent weinig, weten we ondertussen al.

Ik wil IVF!!! Ik wil de klok vooruit draaien naar maart. Dat is voor mij de enigste oplossing. Geloof in IUI is nu weer helemaal weggeveegd.

 

verdriet

12:22 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Lieve lieve bokje,

ik leef weer met je mee; ik herken je gevoelens zo echt!
De moment waarop je met het slechte nieuws geconfronteerd wordt denk je in eerste instantie, het is OK, ik had het verwacht. op naar de volgende maar weer.
Maar eens je thuis bent begin je erover te denken en komen de negatieve gevoelens, schuldgevoelens en vraagtekens van alle kanten naar je toe.
De waaromvragen probeer ik uit alle macht uit mijn gedachten te schrappen. maar toch moet je even rouwen om wederom het verlies van een ongeboren, ongefabriceerd ukje.
En vooraleer je het kan verwerken, zit je alweer op de volgende trein.
Ik begrijp heel goed dat je nu nog meer uitkijkt naar de IVF. Het is je volgende doel, een houvast, iets om naar uit te kijken.
Ik hoop dat je terug de moed vind. Want inderdaad tussen alle puinhoop en brokstukken is het moeilijk dat sprankeltje hoop nog terug te vinden. Maar ik weet zeker dat het je lukt en dat de nuchtere bokje weer opduikt.
Dan kan je terug van start gaan en meerijden met de trein.
Bij mij zijn ook de russen binnengesprongen in een tussentijdse pilpauze. De hoofdpijn blijft en nu komt er nog eens buikpijn bij.
Gelukkig zijn ze kalm met hun zondvloed en blijft het bij een kabbelend beekje.
Ik wens je nog veel succes en we gaan ervan uit: dit jaar wordt een vruchtbaar jaar voor ons!
Dikke knuf

Gepost door: Sterretje | 05-01-09

why? Meisjelief,
Waarom waarom waarom? Ik blijf je het antwoord schuldig. Die vraag stel ik mezelf ook voortdurend. En alweer delen we diezelfde gedachte: de overtuiging dat IVF ons enige redmiddel is…
Ik heb ook mijn twijfels van het welslagen van een IUI, maar ergens doe je voort, want het is een kans natuurlijk. En onze kansen zijn niet zo dik gestrooid. Ik weet het ook even niet meer: hopen, wanhopen, niet durven hopen, niet mogen hopen… En toch ergens de kracht vinden om te geloven: het zal lukken. En lukken zal het!
Je laat jezelf niet toe teleurgesteld te zijn, je wil weer voort, je wil actie en niet in een hoekje gaan huilen. Dat herken ik maar al te goed. Maar weet dat als je ooit stilletjes een traantje wil laten, je dat op mijn schouder kan. Altijd.

Knuf
Momke

Gepost door: Mom to be | 05-01-09

De commentaren zijn gesloten.