04-01-09

Flatline

Door de feestdagen had ik het te druk om te effectief te bloggen. Maar de volgende post had ik reeds in mijn gedachten neergepend.

“Geen hoop, geen geloof in het succes van deze IUI … maar ook geen wanhoop, geen verdriet, geen onrust. Mentaal een vlakke lijn. Ik voelde me prima. De wachtweken waren nog nooit zo gemakkelijk geweest. Ik wilde het resultaat helemaal niet weten. Ik wilde geen bevestiging van wat ik al wist: niet zwanger. Nog nooit had ik zo weinig uitgekeken naar de dag van het resultaat. Niet liggen aftellen, niet vol ongeduld zitten tot die dag.

Die rust heeft me ook toegelaten om de dag van de uitslag één dag te verlaten. Normaal zou ik op nieuwjaarsdag ’s morgens bloed moeten laten trekken. Maar dat zag ik niet zitten: enerzijds natuurlijk het vroege opstaan na oudejaar, maar anderzijds ook wilde ik geen slecht nieuws ontvangen op nieuwjaarsdag.

Anderzijds, misschien kwam dit ook wel door de drukte van de feestdagen. Ik had thuis ook een groot ‘to do-lijstje’ opgesteld. Dus dat nam ook wel mijn verlofdagen volledig in beslag. Toch ben ik ervan overtuigd dat de mentale rust me zeker geholpen heeft.

Tot … nieuwjaarsdag. Het begon me op te vallen dat ik nog geen enkele russenkramp had gevoeld. De twee vorige pogingen had ik die duidelijk al gevoeld twee dagen voor de dag van de uitslag. En nu waren we al de dag van de uitslag (normaal gezien toch) en nog steeds had ik niets gevoeld. Dit zwengelde mijn hoop aan. Toen ik dit vertelde aan het ventje, smakte hij me wel met beide voeten terug op de grond. Hij doet ook aan zelfbescherming en sleurt me mee. Toch kon ik het niet helpen om toch wat meer hoop te hebben, terwijl ik mezelf rationaliseerde dat die hoop zinloos was.

Nieuwjaarsdag, de gebruikelijke bezoeken. Bij één van die bezoeken kregen we het “goede nieuws” te horen dat mijn ventje zijn neef papa zou worden. Wordt nu iedereen zwanger behalve wij? Lukt het nu voor iedereen behalve voor ons? Mijn dag was verpest, hoewel ik dat niet wilde. Ik wilde niet toegeven aan die ‘jaloerse’ gevoelens. Ik meen het als ik zeg dat ik het iedereen gun, maar als het dan ook iedereen gegund is behalve ons doet het toch ‘pijn’. Zwangerschapsaankondigingen gaan tegenwoordig altijd gepaard met een slik. Gelukkig eens ik die gehad heb, kan ik er weer mee om.

De ironie wil dan dat wij van daaruit moeten vertrekken om naar het ziekenhuis te gaan voor een bloedafname. De zin ‘het is niet eerlijk’ dwaalde door mijn hoofd. Buiten een relatieve slechtgezindheid die verdere dag ging het redelijk met mij gezien het feit dat ik de volgende dag de uitslag zou horen.”

decoration

11:08 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

relativering Je bent een kei in zelfbescherming en relativering, zelf ben ik welgeteld 3 dagen zen geweest. Nu zit ik in spanning te wachten en te wachten, de dagen gaan veel te traag en ik zit dus nog maar in de HELFT van mijn ww. Pure horror!
Ik wou dat ik het kon uithouden zoals jij..Dat je op het laatste nippertje toch geplaagd zit met zenuwen en hoop: das maar normaal. Hoe erg je jezelf wil beschermen en hoe je je ook voorbereidt op mogelijk 'slecht' nieuws, uiteraard spreekt je gevoel dan. Je wil zo graag een baby..

Gepost door: Mom to be | 05-01-09

De commentaren zijn gesloten.