20-12-08

Bezigheidstherapie

Afgelopen zondag, vroeg uit de veren, om naar het buitenverblijfje te gaan. Er waren twee follikels, langs elke kant één, te zien van 12 mm. Beetje optimistisch omdat het er twee waren, maar tegelijkertijd goed beseffend dat het best kan dat maar één groeit en er uiteindelijk maar één overblijft. Teleurgesteld omdat ze nog maar 12 mm waren. Nog veel te vroeg dus voor een inseminatie. Mezelf verwijtend dat ik de Pergotime vergeten innemen was, waardoor ik een dag later ben moeten starten, met als gevolg minder rijpe eitjes???

In de namiddag kreeg ik telefoon van het buitenverblijfje dat ik terug moest komen op dinsdag voor echo en bloed. Mijn “vrees” (eigenlijk best een groot woord) kwam uit: er was maar één follikel gegroeid, maar wel pijlsnel (18mm) en deze keer aan de rechter kant. Dus ontgoocheld dat er maar ééntje was (de andere had in plaats van te groeien, er nog ééntje bijgebrouwd – had er daar twee van 12mm), maar toch blij dat het de Thalys had genomen.

Die dinsdagmorgen voor ik op echo ging kreeg ik het “goede nieuws” te horen van mijn bureaugenote: ze was zwanger, al 12 weken. Ik wist dat die dag snel ging komen, ik had er me op “voorbereid” (dacht ik). Blijkt dat je je niet echt kan voorbereiden. Terwijl ik tot op heden vrij goed omging met de aankondigen van zwangerschappen, bevallingen en babybezoeken, voelde voor de eerste keer “pijn”. Toch probeerde ik mijn best te doen en wenste haar gemeend proficiat. Toen ik me naar mijn scherm keerde, sprongen net niet de tranen in mijn ogen. En toen had ik voor de eerste keer echt het gevoel dat ik het haar moest vertellen. Na toestemming van mijn ventje, heb ik haar in de namiddag ingelicht over “ons probleem”. Ze kon niet beter gereageerd dan ze heeft gedaan. Ze omhelsde me onmiddellijk, waarop ik in tranen uitbarstte. Ze excuseerde zich spontaan voor alle eventuele misplaatste opmerkingen. Ze luisterde. Ze nam een stoel. En ze leek me echt te begrijpen, ook al beleeft ze het niet. Helemaal begrijpen en weten wat het is om zo een intens verlangen onvervuld te zien zal ze nooit, maar ze heeft al het beste gereageerd van de weinigen aan wie ik het verteld heb. Ik wist al dat het een lieve was, maar nu heeft ze het nog meer bewezen. En nog een voordeel; ik moet niet meer telkens smoezen verzinnen om naar het CRG te trekken, want het stapeltje “leugens” geraakte stilaan op. Eén criminele activiteit minder.

 

Donderdag vond de derde IUI plaats. Die nacht had ik bijna geen oog toegedaan. ’s Morgens had ik me vreselijk opgejaagd en alle hoop was verdwenen. Alle geloof in het slagen van IUI was voorheen al heel klein, maar nu geloofde ik nog dat het slechts 1% kans op succes had. Ik was verdrietig, boos, gefrustreerd, … (zie vorige post). Ik zag het niet meer zitten, maar liet de IUI me toch gebeuren. Terwijl ik voorheen “uitkeek naar IVF en ondertussen me wel zou ‘bezighouden’ met IUI”, was ik nu vol ongeloof. Ongeloof dat iets nog zou helpen. Angst voor wat komen zou en eerder nog wat nooit zou komen was groot. Van “uitkijken naar IVF” was geen sprake meer. Terwijl ik de dag voordien nog zo snel mogelijk aan IVF wou beginnen, wilde ik het nu van me wegduwen. Tot voor de dag van de IUI wou ik het allemaal beleven, wilde weten hoe de pu zou verlopen, hoeveel eitjes ik zou hebben, hoeveel bevruchtingen er zullen zijn, hoe ze zullen delen, hoe de tp zou verlopen, …. En de dag van de IUI wilde ik niets meer. Ik wilde een baby en waarom moet het zou moeilijk gaan? Waarom wij? … Vragen waar niemand een antwoord op heeft maar steeds weer terugkomen, zeker als het even moeilijk gaat.

De inseminatie zelf is wel beter verlopen dan de andere keren. Ik had eens geen gekantelde baarmoeder en het was zo gefikst. Vandaag is mijn gemoed al veel beter en mijn geloof in slagen is aangedikt tot 1,5% ;-).

 decoration

 

20:00 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-12-08

Mixed feelings


Boos

Boos op de wereld,
Boos op het onrecht,
Boos op de natuur,
Boos op mezelf!

 

Verdrietig

Verdrietig om wat is,
Verdrietig om wat niet is,
Verdrietig om het gemis,
Verdrietig om het falen!

 

Gefrustreerd

Gefrustreerd om mijn gevoelens,
Gefrustreerd om mijn lichaam,
Gefrustreerd om het uit handen geven,
Gefrustreerd om de onmacht!  

 

Angst

Angst voor het onbekende,
Angst voor de toekomst,
Angst voor teleurstelling,
Angst voor een blijvend verlangen!

 

Hoopwanhoop

Hoop op goed nieuws,
Wanhoop dat het nooit komt,
Hoop op leven,
Wanhoop dat het nooit komt!

 

 decoration

13:47 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-12-08

Good feelings

decoration

Woensdag afspraak bij onze fertiliteitsarts. Vooraf had ik reeds een lijstje vraagjes opgesteld. Het zou een “kruisverhoor” worden ;-). Ik wil alles weten, hoe werkt mijn lichaam en wat zijn de factoren die ervoor zorgen dat het niet lukt. Maar een heel belangrijke vraag voor ons was: mogen we nu al op de wachtlijst voor IVF komen? Deze vraag zorgde wel voor wat zenuwtjes voor het gesprek. Ik kreeg mijn broodje, dat ik anders zonder veel moeite verorber, niet volledig naar binnen.

Na mijn bureaugenote een smoes wijs te maken (ik begin al alles onder de knie te hebben: liegen, junk spelen, smokkelen – de utrogestan mee naar toilet smokkelen zonder ooggetuigen -, … => straks ben ik nog een echte “crimineel” ;-)), ging ik vol spanning op naar het CRG. Vijf minuten na het afgesproken uur riep de fertiliteitsarts mijn naam. “Oeps, mijn smoes zou misschien niet meer kloppen want nu zou ik té vroeg terug op bureau zijn” was de eerste gedachte die door mijn hoofd ging.

De dokter bekeek eerst ons dossier en vroeg hoeveel IUI pogingen ik nu achter de rug had. Twee dus, want de derde werd tegengehouden door een cyste. Blijkbaar had mijn man gelijk, want het waren er idd twee corrigeerde de fetiliteitsarts mij. Hij voegde eraan toe dat dit een reactie op Clomid was. Aha, die vraag kan ik al schrappen. Het is dus idd van Clomid en niet gewoon pech omdat ik niet beschermd ben tegen cysten in een natuurlijke cyclus. Plus, blijken dat die cysten eigenlijk geen cysten zijn. Het zijn eigenlijk follikels op een te vroeg tijdstip in de cyclus. Dus niet goed voor inseminatie. “Waarom dan toch anticonceptie geven?” Omdat dit alle hormonen onderdrukt en dan kan je  met een verse lei terug aan een nieuwe poging beginnen. Terug alle waarden laten normaliseren zoals het hoort bij het begin van een cyclus dus. “Maar waarom dan Clomid geven als je in een natuurlijke cyclus ook een eisprong hebt?” “Omdat alle "gezonde" vrouwen niet steeds een eisprong hebben van nature. Als je 100 vrouwen hebt met een perfect regelmatige cyclus van 28 dagen, en verder geen andere vruchtbaarheidsproblemen uiteraard, zijn er steeds 20 die geen eisprong hebben die maand. Dat is gewoon de natuur. Door Clomid te geven zorgen ze ervoor dat je zeker een eisprong hebt en dus geen ronde moet laten "verloren" gaan. Komt erbij dat ik eileiders met bochten heb. Dus door Clomid te geven, gokken ze erop dat ik twee of drie eitjes zou aanmaken en daardoor verhoog ik de slaagkans. Die eileiders met bochten maken het moeilijker en door de Clomid vergroot de kans omdat er misschien wel twee eitjes komen.” Ik kan perfect leven met deze uitleg en ga dus door met het nemen van de Clomid (in mijn geval Pergotime maar het is hetzelfde).

En toen gebeurde het ondenkbare. “En hoe zien jullie het nu?” vroeg de fertiliteitsarts aan ons. Voor ik kon antwoorden, repliceerde mijn man al “Daar hebben we het al onderling over gehad.” Ik vulde aan door te refereren naar de wachtlijsten. De arts repliceerde dat de wachtlijsten de reden was waarom hij die vraag stelde. Hij suggereerde zelf om ons op de wachtlijst te zetten en ondertussen verder pogingen met IUI te doen. Ik was ongelooflijk verwonderd maar oh zo blij. Ik kan me best wel voorstellen dat er een brede lach op mijn gezicht verscheen. Nooit had ik gedacht dat dat zo makkelijk ging. Mijn dag kon niet meer stuk. En er werd direct al een datum geprikt: in februari start ik met het snuiven (jaja de junk in mijn komt helemaal los ;-) – ik word nog een echte).

De dokter legde uit dat ze bij de eerste poging de helft van de eitjes zullen bevruchten via IVF en de andere helft met ICSI. Dat heeft een diagnostische reden: er kan een communicatiefout zijn tussen mijn eitje en de zaadcel van mijn ventje. De ene spreekt bijvoorbeeld Russisch en de andere Nederlands en ze hebben geen tolk: probleem. En dat probleem ontdekken ze als er bij de IVF eitjes bijvoorbeeld maar 1 op de 5 eitjes bevrucht is, terwijl bij ICSI 5 op 5 eitjes zijn bevrucht.

Ik kreeg de vraag wat ik verkoos voor de pick up (kort pu): lokale of volledige verdoving. Ik heb geen idee hoeveel pijn ik ga hebben, maar vind het toch de moeite om te proberen: dus lokale verdoving! De dokter knikte instemmend en leek daar ook de voorkeur aan te geven (zo van “ik wil geen mietjes”). En dat stemde me gerust van mijn keuze. Nadien vroeg hij of ik pijn had bij de inseminatie en of ik gespannen was bij de inseminatie? Zou dat een indicatie zijn voor de pu????

Verder stelde ik de vraag hoe endometriose onvruchtbaarheid in de hand werkte. Een grote zucht bij de arts gevolgd door “Dat is een moeilijke vraag”, terwijl hij naar achteren leunde met de handen achter zijn hoofd als steun. Ondanks de moeilijke vraag kreeg ik wel een uitgebreid antwoord en bevestigde hij mijn vorige post (behalve van de helft minder kansen werd niet door hem vernoemd en ik vroeg er ook niet naar, want what’s the use of knowing?). Hij gaf eveneens uitleg over de medische processen er rond. Mijn vertrouwen in de fertiliteitsarts was al groot, maar kreeg nog een boost door dit gesprek. Hij is eerlijk, en dat apprecieer ik enorm!!!

Het enigste dat me een beetje “verdrietig, ongerust” maakt, is het feit dat de fertiliteitsarts wel drie keer adenomyose heeft laten vallen. Hij lijkt er erg aan te twijfelen dat ik het toch heb. Een NMR is blijkbaar toch niet 100% sluitend en mijn baarmoeder was toch wel zacht. Dus … misschien heb ik het toch wel. Maar die gedachte probeer ik weg te duwen en ik blijf met een positief gevoel achter.

Ik was zo happy, dat van werken niet veel meer in huis kwam. En mijn happy vibes blijven zo nazinderen dat Pergotime deze keer geen kans heeft me depressief te maken. De omgeving is ook blij ;-).

 

decoration

 

 

 

11:35 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-12-08

Het verdict

Om de ongeduldige bloglezers (knipoog) niet langer op de proef te stellen, hier het vervolg. Vrijdagavond waren de russen in volle glorie geland. Dit betekende dus zondag cyclusdag 2, vroeg uit de veren. Op naar het “buitenverblijfje” (knipoog). Dankzij het nieuwe systeem, zij die echo hebben kunnen nu ook op de tweede verdieping bloed laten nemen, is de rij wachtenden merkelijk ingekort. Dus op een kwartier stond ik terug buiten.

Waar ze anders super vriendelijk zijn en gastvrijheid hoog in het vaandel dragen (dat verwacht je toch ook van een buitenverblijf ;-)), had ik nu een nogal norse verpleegkundige voor me. Iemand suggereerde zelf dat ze vast haar regels had (En dan? Ik ook ;-))))). Maar ok, wij zijn soms ook wel eens minder goed gezind, ik zal het haar maar vergeven.

Om 14u kreeg ik telefoon. Nog nooit hebben ze zo vroeg gebeld. Ik was zo verrast en had mijn GSM niet in onmiddellijk bereik, waardoor ik net te laat was om de oproep te beantwoorden. “Eén gemiste oproep: 02/4778888” verscheen op mijn schermpje. Damn, net te laat. En iets inspreken op de voicemail doen ze niet. Terugbellen bleek onnodig, want ik kreeg volgend bericht te horen “de dienst monitoring is tijdelijk uitzonderlijk gesloten”. Er zat niets anders op dan te wachten tot ze terug zouden bellen. Maar ondertussen ging mijn molen wel al aan het draaien. Het is vast geen goed nieuws. Als ze zo vroeg bellen, is dat toch geen goed teken. Er zullen nog cysten zitten. Gelukkig kreeg ik wat tijdverdrijf, waardoor ik mijn molen toch even kon uitzetten.

Om 18u30 kreeg ik dan eindelijk het verdict. Deze keer kreeg ik een super lieve dame aan de telefoon die me het goede nieuws bracht dat alles er goed uitzag. Ik mocht de volgende dag terug starten met mijn Pergotime. Er verscheen een big smile op mijn gezicht. Ik was super blij dat ik terug in actie kon schieten. En toch is het deze keer niet zoals de andere keren. Deze keer is er minder hoop. Ik ben blij, maar ook bang. Ik geloof erin maar heb minder hoop. Ik begrijp mezelf niet altijd.

Plus deze lieve dame had ook minder goed nieuws voor mij. Omdat bij de vorige inseminatie-ronde mijn follikel al 20mm was op dag 10, moet ik nu al op dag 9 een echo en bloedafname laten doen. Snel gerekend, komende zondag. Lap, weeral een zondag. Weer vroeg uit de veren. Na onderhandeling met de dame aan de telefoon heb ik toch een afspraak om 9u ipv 8u kunnen bekomen. Toch een half uurtje langer slaap. Dank je wel!!! Anderzijds als er een kleine ukkepuk is, zal ik ook vroeg uit de veren moeten. Maar het beeld dat bij het verschijnen van mijn gezicht boven zijn/haar bedje ik verwelkomt word met een brede lach, stemt me goedgezind. Dromen kan toch mooi zijn.

decoration
 

Gisteren botste ik op een wetenschappelijk boek aangaande infertiliteit met een volledig hoofdstuk over endometriose. Ja, hetgeen ik misschien beter niet had gedaan heb ik toch gedaan. Ik ben erin beginnen lezen. Ik wilde weten op welke manier endometriose onvruchtbaarheid in de hand werkte. Conclusie: op elke mogelijke manier. Ze hebben alle processen om zwanger te worden apart bestudeerd en blijkt dat vrouwen met endometriose op alle vlakken minder kansen hebben dan andere “gezonde” vrouwen. Plus, ze hebben de helft minder kans met welke behandeling dan ook. Ok, dat zijn vrouwen met ernstige endometriose ook mee in rekening genomen. Dus er is nog hoop en ik geloof er ook nog in. Ik denk nog steeds dat ik veel kans heb om mama te worden. Maar deze informatie heeft me wel met de voetjes op de grond gebracht (in hoeverre ik dat zelf al niet was). En eigenlijk ben ik ook wel blij met deze informatie. Het geeft de realiteit weer en het is en blijft maar kansberekening. Dus er is ZEKER nog kans voor mij! En er was ook een lichtpunt: operatief behandelde vrouwen hebben meer kans dan niet operatief behandelde vrouwen. Dus alle kansen liggen nog op tafel.

En heel belangrijk extra lichtpunt: Ikke, een vrouw met een vrij ernstige vorm van endometriose (met een partner met minder goede zaadcellen) is zwanger!!!!!!!!! En zo zijn er nog voorbeelden. Ik ga me daaraan optrekken. Het kan en het is mogelijk!!!!

 

Zou mijn angst voor de bijwerkingen van Pergotime, me geholpen heb bij het vergeten van het innemen van deze tablet? Jaja, deze morgen kreeg Bokje een paniekaanval. Bij het lezen van haar eigen bericht op het DVOforum, viel ineens haar Euro “Oeps totaal vergeten”. En direct paniek. Wat nu? Na de eerste paniek doorgekomen te zien en de verschillende mogelijkheden zelf door het hoofd te halen, toch maar gebeld naar het CRG. Een zeer lieve counselor stelde me onmiddellijk gerust: starten op dag 4 ipv dag 3 is niet zo erg. Oef, opgelucht Bokje. Anderzijds zou ik het wel eens willen proberen in een natuurlijke cyclus. Zou ik dit onbewust op die manier willen forceren hebben? Zou mijn angst voor de Pergotime-bijwerkingen me hiertoe aangezet hebben?

decoration

15:04 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-12-08

Back to happy?

Het is weeral een eind geleden dat ik geblogd heb. En ook vandaag stond ik een tweestrijd om al dan niet te bloggen. Deze keer niet omdat ik ook emotioneel in een tweestrijd zit. Nee hoor, happy Bokje is weer helemaal terug.

Waarom zou ik ook droevig zijn? De pil heeft me “goed” gedaan. Oei, wat schrijf ik nu? Bokje, ben jij dat? Een pil die je goed doet???? Ik had het nooit gedacht, maar ja hoor, de pil heeft me deugd gedaan. Een maandje emotionele rust. Stabiliteit. Geen humeurwisselingen. Geen depressieve stemmingen. Geen wanhoopsgedachten. Niet prikkelbaar, kregelig, …. Het moet vast ook aangenamer zijn voor de omgeving. Ook op het werk voel ik me beter. Ik kan terug mijn baas “treiteren” en als hij me terug “treitert” kan ik het ook weer aan zoals vroeger.

Pas op, het “zwanger worden” overheerst nog steeds mijn gedachten. Ik ben nog steeds niet het Bokje van voor mijn zwangerschapswens (maar dan bestond Bokje ook niet ;-)). En ook de dagen dat ik de pil moest nemen heb ik afgeteld. De pilstrip aanvallen en vernietigen was mijn doel. Mission accomplished!!!

De verschrikkelijke angst die ik had voor de pilname bleek onterecht. Hoofdpijn heb ik nauwelijks gehad. Eén keer heel erg, maar toen had ik buikgriep. Dus vermoedelijk was niet de pil de oorzaak. Hij krijgt althans het voordeel van de twijfel. De tussentijdse bloedingen waarvan ik in mijn vorige post van sprak, bleken heel heel minimaal te zijn en hebben slechts twee dagen aangehouden. Dus ook een non-issue. Maar nu …

De angst is terug: Bang om terug die hormonen te slikken. Bang om terug die humeurswisselingen te maken. Bang om depressed te zijn. Bang om prikkelbaar te zijn. Bang om mensen af te snauwen zonder dat echt te willen. Bang om boos te worden op het minste. Bang om overal een drama van te maken. Bang om …. En een beetje bang dat de cysten niet weg zouden zijn. Lieve Sint, zorg jij ervoor dat ze weg zijn? Ben ik niet braaf geweest?           

En nu is het wachten op de russen. De eerste tekenen, roos slijmverlies bij het afvegen, heb ik deze morgen waarnemen. Dus ze zijn in aantocht!!! En dan spannend wachten om op cyclusdag 2 een bloedafname te doen en het verdict te horen. Opnieuw allemaal duimen!

En als zelfoppepper en teken dat ik wel happy ben, terug een happy feet afbeelding:

 

decoration

11:03 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |