20-12-08

Bezigheidstherapie

Afgelopen zondag, vroeg uit de veren, om naar het buitenverblijfje te gaan. Er waren twee follikels, langs elke kant één, te zien van 12 mm. Beetje optimistisch omdat het er twee waren, maar tegelijkertijd goed beseffend dat het best kan dat maar één groeit en er uiteindelijk maar één overblijft. Teleurgesteld omdat ze nog maar 12 mm waren. Nog veel te vroeg dus voor een inseminatie. Mezelf verwijtend dat ik de Pergotime vergeten innemen was, waardoor ik een dag later ben moeten starten, met als gevolg minder rijpe eitjes???

In de namiddag kreeg ik telefoon van het buitenverblijfje dat ik terug moest komen op dinsdag voor echo en bloed. Mijn “vrees” (eigenlijk best een groot woord) kwam uit: er was maar één follikel gegroeid, maar wel pijlsnel (18mm) en deze keer aan de rechter kant. Dus ontgoocheld dat er maar ééntje was (de andere had in plaats van te groeien, er nog ééntje bijgebrouwd – had er daar twee van 12mm), maar toch blij dat het de Thalys had genomen.

Die dinsdagmorgen voor ik op echo ging kreeg ik het “goede nieuws” te horen van mijn bureaugenote: ze was zwanger, al 12 weken. Ik wist dat die dag snel ging komen, ik had er me op “voorbereid” (dacht ik). Blijkt dat je je niet echt kan voorbereiden. Terwijl ik tot op heden vrij goed omging met de aankondigen van zwangerschappen, bevallingen en babybezoeken, voelde voor de eerste keer “pijn”. Toch probeerde ik mijn best te doen en wenste haar gemeend proficiat. Toen ik me naar mijn scherm keerde, sprongen net niet de tranen in mijn ogen. En toen had ik voor de eerste keer echt het gevoel dat ik het haar moest vertellen. Na toestemming van mijn ventje, heb ik haar in de namiddag ingelicht over “ons probleem”. Ze kon niet beter gereageerd dan ze heeft gedaan. Ze omhelsde me onmiddellijk, waarop ik in tranen uitbarstte. Ze excuseerde zich spontaan voor alle eventuele misplaatste opmerkingen. Ze luisterde. Ze nam een stoel. En ze leek me echt te begrijpen, ook al beleeft ze het niet. Helemaal begrijpen en weten wat het is om zo een intens verlangen onvervuld te zien zal ze nooit, maar ze heeft al het beste gereageerd van de weinigen aan wie ik het verteld heb. Ik wist al dat het een lieve was, maar nu heeft ze het nog meer bewezen. En nog een voordeel; ik moet niet meer telkens smoezen verzinnen om naar het CRG te trekken, want het stapeltje “leugens” geraakte stilaan op. Eén criminele activiteit minder.

 

Donderdag vond de derde IUI plaats. Die nacht had ik bijna geen oog toegedaan. ’s Morgens had ik me vreselijk opgejaagd en alle hoop was verdwenen. Alle geloof in het slagen van IUI was voorheen al heel klein, maar nu geloofde ik nog dat het slechts 1% kans op succes had. Ik was verdrietig, boos, gefrustreerd, … (zie vorige post). Ik zag het niet meer zitten, maar liet de IUI me toch gebeuren. Terwijl ik voorheen “uitkeek naar IVF en ondertussen me wel zou ‘bezighouden’ met IUI”, was ik nu vol ongeloof. Ongeloof dat iets nog zou helpen. Angst voor wat komen zou en eerder nog wat nooit zou komen was groot. Van “uitkijken naar IVF” was geen sprake meer. Terwijl ik de dag voordien nog zo snel mogelijk aan IVF wou beginnen, wilde ik het nu van me wegduwen. Tot voor de dag van de IUI wou ik het allemaal beleven, wilde weten hoe de pu zou verlopen, hoeveel eitjes ik zou hebben, hoeveel bevruchtingen er zullen zijn, hoe ze zullen delen, hoe de tp zou verlopen, …. En de dag van de IUI wilde ik niets meer. Ik wilde een baby en waarom moet het zou moeilijk gaan? Waarom wij? … Vragen waar niemand een antwoord op heeft maar steeds weer terugkomen, zeker als het even moeilijk gaat.

De inseminatie zelf is wel beter verlopen dan de andere keren. Ik had eens geen gekantelde baarmoeder en het was zo gefikst. Vandaag is mijn gemoed al veel beter en mijn geloof in slagen is aangedikt tot 1,5% ;-).

 decoration

 

20:00 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Van 1% naar 1,5%...da's een begin he! Misschien gaat dat ook wel met de Thalys vanaf nu:)

Ik hoop heel hard dat het nu snel lukt bij jullie!!

Sterkte en succes

Gepost door: Elke | 21-12-08

Ik duim voor jou!
Succes...

Gepost door: daisy | 21-12-08

Hoi Bokje, o wat herken ik je gevoel, verdriet en pijn... hier bijna 5 jaar lang meegemaakt. Ik wil je zeggen, ook als is de kans nog zo ienemie klein, iedere kans is er 1. Echt waar.
Sterkte en veel succes.
Gr. Marijke

Gepost door: marijkeabc | 21-12-08

genuanceerd Wegens mijn eigen labiele emotionele toestand, heb ik grondig nagedacht (en eerst mijn hart gelucht op mijn eigen blog) voor ik deze reactie tikte.
Die percentages, tja, je kan jezelf daar gek mee maken. Ergens treed ik Marijke bij, hoe klein ook: er is een kans. Alleen, denk ik dat het fout is om een kans als groot of klein te beschouwen. Ik bedoel maar, is die verhouding wel 1,5 op 100? En zelfs al is het zo: als het lukt dan is die kans uitgedraaid op een succes. Dat is het enige wat telt. Wat ben je ermee om 60% kans te hebben als je telkens in de 40% ‘niet gelukt’ belandt? Is dat dan een troost, weten dat je zoveel kans had en dat je weer bij de pechvogels zit?
Ik denk dat je vooral bedoelt dat je je vertrouwen een beetje kwijt bent en je drukt dat dan uit in percentages. Ik ben maar een simpel meisje en voor mij ligt het als volgt: ofwel lukt het, ofwel niet.. Maar ik volg je wel hoor, ook ik ben niet meer zo’n BELIEVER in IUI, ik heb ook gaandeweg mijn hoop gesteld op IVF. En tegelijkertijd ben ik daar doodsbang voor. Het is nu al zo moeilijk.
Toch denk ik lieve lotgenote dat het allemaal goed komt. Misschien niet deze maand (alhoewel ik toch voor je duim en geloof dat je echt een kans maakt), maar het komt. Hou je vast aan dit beeld: wij twee met een bolle buik en zakken aan ons voeten met babykleertjes in. En 2 buggy’s ernaast met Santa en Claus. Ooit gaan we terugblikken op deze dag en denken: ja het was toen best hard om te slikken toen, maar het is allemaal goed afgelopen en HOE!

Gepost door: Mom to be | 22-12-08

O, ik kan zo goed begrijpen hoe je je voelt! Je verhaal is helaas zo herkenbaar. Hoe moeilijk het ook is je moet proberen hoop te houden. Ik weet het, het is af en toe heel zwaar en dan wil je het liefst stoppen met alles. Alles achter je laten en door met je leven, maar dan zal je wens nooit vervult worden.
Ik wil je heel veel sterkte wensen in de vreselijke wachtweken!!! Ik zal voor je duimen.

Sterkte en een dikke knuffel
2009 wordt ons jaar hoor!!

Liefs Libelle

Gepost door: Libelle | 23-12-08

De commentaren zijn gesloten.