24-11-08

Tweestrijd

Zin om te bloggen. En toch geen zin om te bloggen. Voortdurend in een tweestrijd. Zoals je merkt heeft mijn zin om te bloggen gewonnen. En eigenlijk onwetend wat te schrijven. Ik geraak er niet aan uit aan mijn gevoelens. Ook op dat vlak een tweestrijd.

Voel ik me down? Een duidelijk neen. Voel ik me happy? Niet zoals vorige week, maar ben nog steeds mentaal stabiel. Ik ben niet kregelig, voel me niet “ambetant”, ben niet van het minste gepikeerd, … en toch is het niet meer het happy Bokje van vorige week.

Waarom is Bokje niet meer zo happy als voorheen?

Afgelopen vrijdag kreeg ik wel even een “shock”. Eerst was er mijn liefste lotgenote die me belde om te melden dat ze echt in hetzelfde schuitje zat als mij deze keer. Ook zij werd verplicht op de pil gezet, omwille van te hoge oestrogeen-waarden in haar bloed (dus wijzend op cysten). Tot dan geloofde ik nog een beetje in het “pech-scenario”: gewoon brute pech dat ik cysten had. Maar als mijn “evenbeeld” hetzelfde na één IUI ronde al meemaakt, kan ik me terug helemaal mijn eerste reactie op het “oestrogeen”-nieuws voor de geest halen. Het kan geen toeval zijn. Het moet van de hormonen zijn. Die Clomid (of de perfecte vervanger Pergotime in mijn geval) is de boosdoener. Het stond vast toen, mijn fertiliteitsarts krijgt een hoop vragen op zich afgevuurd bij ons volgend consult. Ik ben best bereid om nog die Pergotime te slikken, maar ik wil verantwoording. Waarom geven ze ons die hormonenbrol, terwijl we voorheen het nieuws kregen dat alles (behalve dan de endometriose in mijn geval) ok was? Waarom kan IUI niet in een natuurlijke cyclus? Hoe verhoogt Clomid de kans? …

Even later ging ik vrijdag naar toilet. Tot mijn verbazing was er roos slijmverlies bij het afvegen (rode beschaamde kaken). En plots viel het op zijn plooi: de reden waarom ik bij deze pil geen hoofdpijn heb (of beter gezegd had – want vandaag tergt die me wel) is dat deze pil té licht is voor mij. Bij mijn allereerste pil bijna 10 jaar geleden had ik ook tussentijdse bloedingen. En het verdict was: pil te licht, dus overschakelen naar een zwaardere. Met als gevolg, dagelijks hoofdpijn en bij alle andere varianten van de pil bleef hetzelfde probleem opduiken. En nu kwamen die verdomde tussentijdse bloedingen terug opduiken L. Ondanks dat alles “in zijn plooi viel”, was ik toch verward. Wat nu? Zou dit wel goed zijn? Toch maar even bellen naar het CRG. Er was niet veel aan te doen, gewoon doorpillen. Het begon me toch wel te dagen dat misschien de pil te licht was om de cysten te bestrijden, maar ook deze keer stelde het CRG me gerust dat het normaal de cysten goed de baas zou kunnen. De tussentijdse bloedingen zijn alleen een ongemak voor mij. Maar ze voegde er wel aan toe dat ze wel zouden evalueren nadien en desnoods me op een zwaardere pil zouden zetten. Dat laatste had ze er beter niet bij gezegd.

Toch blijf ik positief en ga ervan uit dat de rotcysten al weg zijn! Ondertussen al maar 8 pillen meer te gaan. We zijn al goed over de helft!

happy-sad-faces

12:29 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-11-08

Happy Bokje

Mijn blogje is vooral een uitlaatklep voor als het niet zo goed gaat met me of heel uitzonderlijk als het super goed gaat. En dat is niet helemaal eerlijk. Daarom nu deze post.

Een weekje gepild. Bij de eerste pil heb ik me letterlijk moeten forceren om ze in te nemen. Ik zag er vreselijk tegenop. De ironie van een pil te moeten nemen terwijl je zwanger wil worden, als eerste reden. Ten tweede de “angst” voor de effecten van de pil. Vooral hoofdpijn, waarmee ik vroeger dagelijks geconfronteerd werd bij pilname, boezemde me angst in. Pas om 22u slaagde ik erin de pil in te slikken, zelfs het ventje had me er eens aan herinnerd dat het echt wel moest.

De volgende ochtend al direct de tweede pil ingeslikt. Het is praktisch makkelijker om het in de ochtend in te nemen samen met mijn omnibionta pronatal tabletten en het zo dus niet te vergeten. Dagelijks mijn GSM instellen zoals bij de Pergotime is toch omslachtiger.

Ondertussen heb ik dus 7 pillen reeds binnen. Nog 14 te gaan. De aftelrace is goed begonnen. En goed nieuws: geen last van bijwerkingen. Eergisteren had ik voor het slapen gaan lichte hoofdpijn en onmiddellijk dacht ik “oh nee, het gaat niet beginnen hé”. Ik ben nogal een goede slaapster en ook deze keer lukte het me onmiddellijk in slaap te vallen. De volgende ochtend was niets meer te bespeuren van de hoofdpijn. Dus terug een happy Bokje.

En mijn humeur is ook helemaal opgekrikt. Ik voel me goed, ik kan terug alles aan, ik ben niet meer zo snel geprikkeld, …. Ik krijg ook opmerkingen uit mijn omgeving dat ik vriendelijk ben, dat ze me op een goede dag getroffen hebben, … en ze hebben gelijk. Ik ben terug happy.

Hopelijk kan ik het zo houden!

decoration

14:11 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-11-08

Roet

De natuur heeft weer eens roet in het eten gegooid. Net nu ik dacht dat alles goed ging, net nu ik weer volledig klaar in strijd was om de derde poging tegemoet te gaan. Net nu ik zo “fier” was op mijn “ideale traject”, behalve natuurlijk het belangrijkste het uitblijven van een zwangerschap.

Maandag, dus eigenlijk een dag te laat (maar met toestemming van het CRG), weer eens wat bloed “afgestaan” ter onderzoek. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht dat daar iets abnormaal zou uitkomen. Dat is gewoon een routine controleken. Zo dacht ik toch. Rond 16u kreeg ik telefoon. Ik voelde al nattigheid. Zo vroeg bellen, dat kan geen goed nieuws zijn. De vrouw aan de andere kant van de lijn vroeg nogmaals op welke cyclusdag ik was: dag 4 dus. “Uw bloedwaarden zijn niet goed mevrouw. U maakt te veel oestrogenen aan om nog maar op dag 4 te zitten”. Oeps, wat betekent dat nu weer. “U zou morgen op echo moeten komen om te kijken of je cysten hebt.”

Het was echt een donderslag bij (bijna) heldere hemel. Ik was niet blij (understatement of the year). Plus, de gedachte dat de hormonen die ze me doen innemen hadden deze mogelijke cysten hadden gevoed maakte me boos. Stomme hormonen, die op mijn humeur werken, die ik niet eens nodig heb eigenlijk, en dan nu dit. Tegen de avond toe, begon ik al “vrede” te nemen met het idee dat de derde IUI niet zou doorgaan deze maand. Aan de verhalen te lezen van mijn lotgenoten, vreesde ik al voor de pil. Ik moest er maar “vrede” mee nemen. Er zat niets anders op.

De volgende dag dus vroeg uit de veren op naar het CRG. En ja hoor, de echo wees uit dat er twee cysten (volgens mijn man toch twee) aanwezig waren. Ik had prijs. Deze lotto had ik liever niet gewonnen. Het verdict wat me te doen stond viel wel pas ’s avonds. Rond 19u kreeg ik telefoon en zoals te verwachten de pil. Ook al was het te verwachten, toch was het nog steeds een beetje een slag in mijn gezicht. Maar op het moment dat ik de telefoon kreeg van het CRG waren mijn ouders bij ons op bezoek. Dus dan “moet” ik me sterk houden. Ik “moet” dat van mezelf, ik kan nog steeds niet verklaren waarom. Maar niemand mag mijn gevoelens zien. Ik verstop me altijd achter een muurtje. Waarom? Geen idee.

Als ik de verhalen lees van de lotgenoten en mijn eigen ervaring met de pil vroeger erbij optel, dan heb ik er eerlijk gezegd “angst” voor. Maar I will give it a shot. We will see.

decoration

10:21 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-11-08

Broekloeren

Donderdag 06 november 2008

 

decorationDe hele dag al aan het broekloeren. Leuke term, voor het eerst gehoord op mijn favoriete forum; idd ja DVO forum. Zij die niet thuis zijn in de wereld van “zwanger willen worden”, weten misschien niet wat het onmiddellijk is. Op de dag(en) dat je de russen verwacht, loop je meermaals gespannen naar toilet om te kijken of er al iets te bespeuren valt in je slipje; dus je bent op dat moment aan het broekloeren.

Tijdens vorige ronde waren mijn russen daar op donderdag en was ik eveneens gestopt met de rugbyballetjes op maandag. Bovendien hadden de russen me al meermaals laten weten, via de gebruikelijke pijn (ben nu gedrogeerd met twee Brufen Forte’s deze nonsens aan het typen) dat ze in aantocht waren. Ik heb dus alle redenen om aan te nemen dat ze eraan zouden komen. Ja toch?

Maar nee hoor, ze laten me in spanning. Ze lijken maar niet echt te willen landen. Die rotrussen, altijd moeten ze je pesten. Als je niet wil dat ze komen, zijn ze er in volle ornaat. En als je ze wenst, dan laten ze je wachten en houden ze je in continue spanning.

 

Vrijdag 07 november 2008

Gisterenavond net voor het slapen gaan, was er toch al iets te zien in het broekje. Maar pas deze morgen zag ik ze in volle glorie. Grrrrrrrr, moeten die nu vervelend blijven doen? Konden ze nu niet wachten tot deze namiddag? Nee, dan zou de fun voor hen eraf zijn.

Op dag 3 moet ik een bloedafname laten doen in het CRG. Als ze pas deze namiddag zouden geland zijn (NIET dus!!!!!) dan zou dat betekenen dat dag 3 maandag zou zijn. Dit zou praktisch veel beter voor me uitkomen. Ook de echo, dag 10, zou dan op een maandag vallen en zou beter voor me uitkomen. Maar dat plezier gunnen ze me ook niet.

Maar het goede nieuws is dan toch dan ik kan starten met een volgende ronde. Big smile!

 

decoration

 

08:59 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-11-08

Lastig ...

… heb ik het vandaag. De weerslag van het slechte nieuws gisteren kreeg ik precies vandaag. Ik ben boos, boos op mijn verdomde lichaam: waarom wil dat niet meewerken, waarom doet dat niet wat ik vraag, waarom kan dat niet een klein onsje bewaren?

Ik ben weemoedig, ik ben verdrietig. Ik wil wenen, maar kan het niet. Ik wil schreeuwen, maar kan het niet. Ik wil controle, maar krijg die niet.

En toch wil ik vooruit. Ik wil weer moed hebben. Ik wil weer energie, ik wil weer met een goed gemoed naar volgende ronde. Maar ik heb momenteel niet veel moed, geen energie, geen goed gemoed, …. En de volgende ronde, die kan pas beginnen als de russen er zijn. Die vervelende russen, als ze komen vervloek je ze, als ze niet komen ook. Ik HAAT de rugbyballetjes, …. Deze periode is een periode van stilstand; een negatief resultaat kennen en toch niet door kunnen gaan naar de volgende ronde.

Waarom, waarom, waarom? Vragen die me zullen blijven kwellen tot …. Niemand heeft hiervoor een antwoord. Niemand is schuldig. En toch voel ik me schuldig. Schuldig tegenover mijn partner. Hij had al lang papa kunnen zijn, had hij niet met een onvruchtbare vrouw getrouwd geweest. Waarom ik? Waarom wij? Krijgt iedereen wat hij verdient? Krijgt iedereen in zijn leven tegenslagen? Is dit onze tegenslag?

Ik wil erover praten en ik wil er niet over praten. Het is toch inhoudloos, zoals deze blog. Ik kan erover zeveren en blijven zeveren, maar niemand kan het helpen. Niemand kan nu ervoor zorgen dat ik zwanger ben.

Terwijl ik dit aan het typen ben, worden mijn ogen vochtig. Maar zit nu op het werk, wenen is niet toegestaan. Nu ik eens kan wenen, nu mag het niet. En ergens wil ik helemaal niet wenen. Ik wil me niet overgeven aan die negatieve gevoelens.

Waarom? Waarom? Waarom?  

decoration

16:47 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-11-08

Pijn???

Niet veel zin om veel te typen, geen zin om veel te schrijven, noch op het DVO forum noch op mijn eigen blog.

Een goed uur geleden het resultaat van tweede IUI te horen gekregen. Zou dat er iets mee te maken hebben? Zoals je in de teneur van mijn schrijfsel zal kunnen opmaken, was het deze keer ook geen goed nieuws. Ook deze keer was ik niet super teleurgesteld. Je hoopt natuurlijk altijd. Maar ook deze keer had ik weer het voorgevoel dat het mislukt zou zijn.

Ik nam van zaterdag al af en toe kleine krampjes in mijn buik waar. Dus dan ging er al een belletje rinkelen dat het ook weer deze keer de russen waren die hun weg kwijt waren. De rugbyballetjes (knipoog – pseudoniem voor Utrogestan) draaien de wegwijzers in de verkeerde richting, maar de russen laten wel weten dat ze er zijn. Heeft er niemand een middel om richtingaanwijzers te zetten richting eicel, duidelijk leesbaar voor de zaadcellen? Of niemand een gps op overschot? Dan kan ik deze meegeven met de zaadcellen.

Terwijl ik dit schrijf kom ik tot het besef dat ik toch meer teleurgesteld ben dan ik wil toegeven. Ik laat mijn toetsenbord het nu van me over nemen. Mijn macho moet even weg. Maar toch kan ik niet wenen, toch kan ik niet toegeven. Ik wil vooruit. Ik kan niet wachten tot de volgende echo zodat de inseminatie weer snel plaatsvindt. Ik haat het wachten nu op de russen. Maar voor ik het weet zal het weer zover zijn. De tijd zal wel vliegen.

Een zichzelf moed insprekend Bokje

decoration

 

17:48 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |