03-11-08

Pijn???

Niet veel zin om veel te typen, geen zin om veel te schrijven, noch op het DVO forum noch op mijn eigen blog.

Een goed uur geleden het resultaat van tweede IUI te horen gekregen. Zou dat er iets mee te maken hebben? Zoals je in de teneur van mijn schrijfsel zal kunnen opmaken, was het deze keer ook geen goed nieuws. Ook deze keer was ik niet super teleurgesteld. Je hoopt natuurlijk altijd. Maar ook deze keer had ik weer het voorgevoel dat het mislukt zou zijn.

Ik nam van zaterdag al af en toe kleine krampjes in mijn buik waar. Dus dan ging er al een belletje rinkelen dat het ook weer deze keer de russen waren die hun weg kwijt waren. De rugbyballetjes (knipoog – pseudoniem voor Utrogestan) draaien de wegwijzers in de verkeerde richting, maar de russen laten wel weten dat ze er zijn. Heeft er niemand een middel om richtingaanwijzers te zetten richting eicel, duidelijk leesbaar voor de zaadcellen? Of niemand een gps op overschot? Dan kan ik deze meegeven met de zaadcellen.

Terwijl ik dit schrijf kom ik tot het besef dat ik toch meer teleurgesteld ben dan ik wil toegeven. Ik laat mijn toetsenbord het nu van me over nemen. Mijn macho moet even weg. Maar toch kan ik niet wenen, toch kan ik niet toegeven. Ik wil vooruit. Ik kan niet wachten tot de volgende echo zodat de inseminatie weer snel plaatsvindt. Ik haat het wachten nu op de russen. Maar voor ik het weet zal het weer zover zijn. De tijd zal wel vliegen.

Een zichzelf moed insprekend Bokje

decoration

 

17:48 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Bokje,
Ik vind het zo spijtig voor jou! Je verdient het echt, meid!

Ik herken je gevoelens zo goed, je kan het je niet voorstellen! Ik kon vorige keer ook niet wenen, wou me ook hard houden. Dat is me redelijk goed gelukt, maar mijn ventje heeft toch even op de tippen van zijn tenen mogen lopen, want de hormonen sloegen bij mij ook op hol. Het kan ook de teleurstelling geweest zijn die me zo weinig-verdragend maakte, maar ik steek het liever op de hormonen...
Op naar de volgende poging, lieve meid! Enne, hou die harde schaal maar rond je, het komt goed van pas!
Dikke knuffel,
Ikke.

Gepost door: Ikke26 | 04-11-08

Al even geleden Hey,

Het is al even geleden, maar ik volg je blog nog steeds op. Ik begrijp je wanhoop maar al te goed, ik heb zoveel jaren rondgelopen met de vraag of ik ooit het geluk zou hebben moeder te worden. Omdat ik nogal een zwartdenker ben had ik het antwoord voor mezelf al op "nee" gezet en was ik me al aan het verzoenen met de mogelijkheid van een adoptie.
Maar blijkbaar is er voor iedere vrouw die zo graag moeder wil worden ergens een engeltje dat je staat op te wachten, een engeltje dat zich in je schoot zal nestelen op een moment dat je het niet verwacht, of niet durft te hopen.
De moed erin houden Bokje, er is nog eventueel de IVF-behandeling, ik weet dat het met de hormonen zo zwaar kan zijn, ik heb er nu nog last van, het is een zware prijs die je moet betalen, maar het geschenk dat je ervoor krijgt is onbetaalbaar.

Knuffel,
Inès

Gepost door: Inès | 04-11-08

Verdorie toch! Blijft toch frustrerend he ook al voel je het wel wat aankomen.. Hopelijk kunnen jullie snel terug aan de volgende poging beginnen!!

Sterkte

Gepost door: Elke | 04-11-08

Facade De facade: 'ik kan het wel aan en op naar de volgende'..ik denk dat je daar wel in gelooft hoor op het moment zelf, maar je krijgt toch altijd wel een weerslag. Maar je mag dat ook zo aanvoelen, het is toch weer even verwerken en dan jezelf weer motiveren voor een volgende poging.

*schouderklopje en knuf*

YOU GO GIRL, derde keer, goeie keer!

Gepost door: Mom to be | 05-11-08

De commentaren zijn gesloten.