30-10-08

Gebroken

Er is ondertussen al anderhalve week wachtweek voorbij. Alles ging goed. Ik kon mijn gedachten goed verzetten. Ik was compleet ZEN. Ik kon me zelfs verzoenen met het idee dat de 6 IUI’s op niets zouden uitdraaien. Ok, dat weet ik niet, maar die gedachte heb ik nodig om mezelf te beschermen om niet al te veel te gaan hopen, om de klap maandag in te dijken. Ik had complete mentale rust. Ik schrok van mezelf. Nooit had ik gedacht deze tweede IUI ronde even rustig te ervaren als de eerste. De eerste was tenslotte de testrit. Bij de tweede weten ze toch al beter hoe alles een uitwerking heeft op mij.

Vorige week woensdag en donderdag had ik keelpijn. Ok, dat kan niet goed zijn voor een beginnende zwangerschap. Op de koop toe dit weekend een zware verkoudheid. Ook dit kan geen goed teken zijn. Ik weet rationeel ook wel dat het geen zwangerschap tegenhoudt, maar toch kon ik het niet laten te denken dat dit een negatief effect op een eventuele zwangerschap met zich zou meebrengen. Plus, vrijdagavond was het zeer laat geweest, zaterdagmorgend vroeg uit de veren omwille van professionele verplichtingen. Dan zou je toch denken dat zondag uitslapen een zaligheid zou zijn. Nee hoor, bibi was zondagmorgen al vroeg wakker. En slapen dat ging niet meer. Weer geen teken van zwangerschap, want dan hoor je MOE te zijn!!!! Grrrrrrr

Maar ok, nog steeds zen. We gaan gewoon op naar de volgende ronde dan. Zelfs een berichtje van een familielid die bevallen is van haar tweede dochtertje kon me niet van stuk brengen. De gedachten “zij heeft nu mijn droom” flitste even door mijn hoofd, maar het bleef ook daarbij. Professioneel lukte het me ook mijn gedachten bij de zaak te houden.

Tot gisteren in de namiddag. Hormonen bleken op te spelen. Ik kon/kan niets of niemand meer verdragen. Mijn bureaugenote die overmatig nieuwsgierig is, kon ik wel bijna “killen”. Het is zo al lastig genoeg om gewoon al excuses te vinden waarom ik weer eens niet op bureau omdat ik naar het CRG moet, dat haar continu gevraag naar elk detail van mijn privé-leven er niet bij kan. En gisteren was het zover (WEERAL). Maandag neem ik een dag verlof. Maandag is uitslagdag en ik zie het niet zitten om deze opnieuw door te brengen op bureau. Maar natuurlijk moest bureaugenote weten waarom ik verlof nam. En haar vragen bleven maar duren, ze leek niet bevredigd te kunnen worden met het simpele antwoord “ik weet nog niet wat ik ga doen”. En ze bleef me dus maar aan een kruisverhoor onderwerpen. Ze heeft me helemaal depressief en lastig gemaakt.

’s Avonds als ik thuis kwam sprak ik erover met het ventje. En de traantjes kwamen tevoorschijn. De harde tante in mij is aan het breken. Ik kom heel snel over voor mensen als een harde bitch. Maar mensen die me echt kennen weten dat dit slechts een beschermingsschaaltje is. Zij weten dat er een opening bestaat naar de zachte kern. Er zijn er weinigen die dit weten. En zij die het weten koester ik, dat zijn mijn vrienden!

Maar dus mijn schaaltje is brozer aan het worden. De hormoontjes maken dit weker. Ik was alles beu gisteren. Ik zag het niet zitten om dit 6 keer te doorstaan en dan nog te moeten overgaan naar IVF. Ik wou stoppen en niet stoppen. Ik wou dat ik zwanger was. Ik wou dat ik niet dit probleem had. Ik wou dat ik geen hormoontjes moest slikken. Ik wou niets meer. Enkel schreeuwen "schreeuwen dat niemand het begreep". En toch ik wil niet weker worden, ik wil er niet onder doorgaan. Maar het is verdomd lastig.

Gelukkig kreeg ik gisterenavond telefoon van mijn lieve lotgenote. Ook zij heeft het effect van de hormoontjes mogen ondervinden. En tegen elkaar ratelen over de nadelige bijwerkingen van die “troep” doet deugd. Je voelt je niet meer alleen; je bent niet alleen. Je wenst het niemand toe maar bent toch blij dat je er niet helemaal alleen voor staat.

Er wacht me nu nog een lastige 5 dagen. Maar ik voel me nu al terug een pak beter en sla me er wel doorheen!

decoration

 

 

 

09:42 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-10-08

De tweede proef

De tweede IUI zijn we dus gestart. Van bij het begin voelde ik al dat ik meer hoop ging hebben. Mijn oude ik dook weer goed op tijdens de periode dat ik op mijn russen aan het wachten was. Want ja die stomme Utrogestan is niet alleen een vieze bedoening maar vertraagt in mijn geval de russen ook nog eens. Eens ze er waren was ik kregelig door de russen. Mijn vernieuwde ik kreeg niet zoveel kans. Maar twee dagen na de komst van de russen was de vernieuwde ik er weer helemaal. Zij had gewonnen J.

Dan begonnen de hormoontjes die ik moest innemen te werken. Ik leek terug minder tegen de wrevel op het werk te kunnen. Terwijl ik anders alles gemakkelijk over mij laat gaan, was dit deze keer niet het geval. Ik ging boos en gefrustreerd naar huis. Gelukkig slaagde mijn vernieuwde ik er wel in mijn gedacht niet te vaak bij het “zwanger worden” te houden. Het was moeilijker dan vorige maand, maar het lukte nog wonder wel.

Afgelopen zaterdag, cyclusdag 10, de eerste echo. Ook een ideale dag (ironie!!!); net die dag dat we van ’s morgens vroeg op familie-uitstap gingen. Na wat geregel en wat scenario’s te bedenken is het me toch gelukt naar de echo te gaan, zonder dat de familieleden iets in de gaten hadden.

Voor de bloedafname was ik deze keer extra vroeg. Het fertifabriekje dat vorige zaterdagen er was, was nu helemaal verdwenen. Het was terug het gewone “buitenverblijfje” (knipoog naar, ja jij je weet wel wie ik bedoel): slechts twee wachtenden voor mij.

Om 7u50 zat ik al op het tweede verdiep te wachten voor de echo, waar ik een afspraak had om 8u15. Behalve een koppel wachtenden voor ons, niemand daar te bespeuren. 8u10: nog steeds niemand, bibi begon zich al op te jagen. Want familie kan niet te lang wachten ook hé of ik kwam in de problemen met mijn smoes. Ah gelukkig, even later kwam een jonge, sportief geklede knappe dokter aan. Snel was het mijn beurt.

Ik nam plaats zoals gewoonlijk op de gynaecologische stoel en de dokter begon zowat te mompelen in zijn “hoekje”. Ik begreep er niet veel van behalve dat hij vroeg waarom ik er was (of zoiets toch). Dus ik zei dat ik er was voor de meting van de follikels voor de inseminatie. Hij draaide zich naar mij en vroeg hoe groot ze de vorige keer waren. Ik antwoordde “16mm, 12,5mm en 8mm”. “Ah maar nu zal het geen 16mm zijn want we zijn nog maar op cyclusdag 10” was het antwoord. “Maar dat was de vorige keer ook hé” repliceerde ik. En ja, wat bleek ik had er al één van 20mm. Ik zag de ogen van de dokter groter worden. Ook ik was enorm verrast. Nadat ik hem gevraagd had of het te snel rijpen van de eitjes ook niet een probleem kon zijn, en hij me geruststelde, gaf het me wel een goed gevoel. Zo een groot eitje al, dat moet toch goed zijn?

Toen begon de dokter terug vreemd te praten. Hij sprak dat de follikels aangeprikt zouden worden. Huh? Aanprikken, nee toch, het is inseminatie hé. Hij had zich duidelijk vergist. Na het onderzoek vertelde hij me dat ze me zouden bellen in de volgende dag. Opnieuw huh??? Ze bellen toch dezelfde dag in de namiddag. “Ah bellen ze in de namiddag? Ja dat kan ook. Ik ben gewoon van echo’s ’s avonds te doen.” Gelukkig maakte zijn looks veel goed ;-).

Ja hoor, in de namiddag kreeg ik telefoon dat ik die avond junk mocht spelen, ’s avonds Pregnyl zetten en maandag IUI. Vandaag heb ik dus mijn tweede IUI achter de rug. Het was best wel spannend opnieuw. Ok, je gaat er veel geruster naar toe en iets minder gespannen omdat je weet wat je te doen staat, maar toch merk je de nacht voordien niet zo vast slaapt als anders.

Opnieuw had ik een gekantelde baarmoeder. En opnieuw lukte het niet met de eerste katheter. Zelfs met de tweede was het een gefoefel, maar uiteindelijk lukte het wel. Oef. Deze keer bleef ik de hele tijd rustig en schoten geen rampscenario’s door mijn hoofd. Ik had er alle vertrouwen in.

En dan gaan we nu beginnen aan de twee tergende wachtweken. Ik hoop dat ik ze even goed doorspartel als de eerste keer. Ik hoop dat ik de houding niets verwachten, maar wel hopen kan aanhouden. “9/10 mislukt” moet ik in mijn hoofd blijven prenten!

Maar jullie, mogen me geluk wensen!!!

 

decoration

 

 

 

18:26 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-10-08

Op naar ...

… de tweede IUI.

Ja het resultaat was negatief. De orkaan in mijn hoofd zorgde voor een zenuwslopende dag. Ik kon het niet meer houden. Dankzij de DVO chat, ben ik mijn dag wel goed doorgekomen. Maar een bepaald moment, werd de spanning me te veel. Ik moest bellen. Ik moest weten waar ik aan toe was zodat ik vooruit kon. Vooruit met een zwangerschap of het meest waarschijnlijk vooruit naar een nieuwe poging. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en belde zelf naar het CRG. Eerst rotmuziekje, want alle lijnen waren bezet. Ik voelde mijn hart effectief in mijn keel kloppen. Zeker op het moment ik een vrouwenstem hoorde. En toch bereidde ik me op slecht nieuws voor.

 

En na de eerste zin wist ik al hoe laat het was. Het leek alsof ze rond de pot draaide “Mevrouw u hebt deze morgen een bloedafname komen doen om na te gaan of u zwanger bent?”. Ok, ik wist eigenlijk al genoeg. Ze bleef eerst zo even rond de pot draaien en zei uiteindelijk dat ze slecht nieuws voor me had. Het was negatief. Maar wonderwel, kon ik direct naar de volgende poging uitkijken. Direct vroeg ik naar wat me te doen stond.

 

Ik had geen behoefte om te wenen. Ok, ik was een beetje teleurgesteld, maar de gedachte “9/10 mislukt” had me zeer goed voorbereid. Ik heb geen traantjes gelaten. Ik wilde direct vooruit. Alle moed was er direct terug.

 

Bijna onmiddellijk na het “slechte” nieuws kreeg ik wel zeer goed nieuws op professioneel vlak. En dat heeft me echt wel deugd gedaan. Ik kon met een big smile terug verder de dag door. En dat heeft ook wel gemaakt denk ik dat de tegenslag minder hard is doorgedrongen.

Hoe dan ook, ik heb het steeds beschouwd als een eerste testrit en dat was het ook. Op naar de tweede proef!

 
Moed

 

21:35 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Storm

… in mijn hoofd. Sinds vorige vrijdag begon de zeebries zich te vervangen door een stevigere wind om maandag te eindigen in een orkaan. Gelukkig zat er een weekend tussen. Dat maakt het toch iets gemakkelijker om te gedachten te verzetten. Bureauwerk is nu niet bepaald ideaal als verzetje.

 

Allerlei symptomen begonnen weer op te duiken. Geen duidelijke symptomen, mijn lichaam was voor de verandering weer aan het brabbelen. Ik ben nog steeds naarstig op zoek naar die tolk. Ik slaagde er wel in om mezelf voor te houden dat 9/10 mislukt. Dus met het nodige realisme bleef ik ook wel hopen. En hoe dichter maandag kwam hoe groter de hoop werd.

En toch ongikrampen, lage rugpijn, … toch allemaal tekenen dat de russen zouden landen? Elk toiletbezoek was spannend, elke keer weer terging “zouden ze er nu zijn?”. En elke keer voelde ik een soort “ontgoocheling”, omdat ze er niet waren. Vreemd ja, maar ik wou van de spanning af. Anderzijds voelde ik ook opluchting, want dat betekende dat ik mijn hoop niet helemaal moest laten varen. De ongikrampen hadden een omgekeerd effect, maar deden me ook wel twijfelen. Zolang geen bloed, is er nog hoop. Het is allemaal heel duaal, je wil dat de russen landen en toch wil je het niet. Niemand die in deze situatie gezeten heeft, zal me begrijpen. Maar ik weet dat mijn lotgenoten perfect weten wat ik bedoel.

 

Maandag 6 oktober 2008, de dag van de verlossing. Staking, joehoe … extra vroeg opstaan om zeker op tijd een bloedafname te kunnen doen. Na bloedafname voelde ik mijn slipje of beter gezegd het inlegkruisje “nat” worden. Lap, dacht ik bloedafname voor niets laten doen. Of all times nu zijn ze er. Maar nee hoor, ook dat “geluk” gunden ze me niet. Ze laten me alleen maar in de war. Het was maar de Utrogestan die een beetje terugliep. Nog zoiets, de Utrogestan heb ik ook al een beetje vervloekt. Buiten het feit dat het “smerige boel” is, vertragen ze nog eens de russen ook. Alsof je zo nog niet genoeg in de war bent.

Gisteren was mijn vernieuwde ik helemaal verdwenen, althans tot ik de uitslag wist. Mijn vernieuwde ik kon mijn oude ik niet meer bestrijden. Ik was terug het gefrustreerde, geobsedeerde konijn. Maar gisteren liet ik het toe. Het mocht, voor één dag. Jammer voor mijn werk. Sorry baas.

 

Voor de uitslag, moeten jullie nog even geduld hebben. Stout van mij hé.

 

decoration

 

12:10 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |