30-10-08

Gebroken

Er is ondertussen al anderhalve week wachtweek voorbij. Alles ging goed. Ik kon mijn gedachten goed verzetten. Ik was compleet ZEN. Ik kon me zelfs verzoenen met het idee dat de 6 IUI’s op niets zouden uitdraaien. Ok, dat weet ik niet, maar die gedachte heb ik nodig om mezelf te beschermen om niet al te veel te gaan hopen, om de klap maandag in te dijken. Ik had complete mentale rust. Ik schrok van mezelf. Nooit had ik gedacht deze tweede IUI ronde even rustig te ervaren als de eerste. De eerste was tenslotte de testrit. Bij de tweede weten ze toch al beter hoe alles een uitwerking heeft op mij.

Vorige week woensdag en donderdag had ik keelpijn. Ok, dat kan niet goed zijn voor een beginnende zwangerschap. Op de koop toe dit weekend een zware verkoudheid. Ook dit kan geen goed teken zijn. Ik weet rationeel ook wel dat het geen zwangerschap tegenhoudt, maar toch kon ik het niet laten te denken dat dit een negatief effect op een eventuele zwangerschap met zich zou meebrengen. Plus, vrijdagavond was het zeer laat geweest, zaterdagmorgend vroeg uit de veren omwille van professionele verplichtingen. Dan zou je toch denken dat zondag uitslapen een zaligheid zou zijn. Nee hoor, bibi was zondagmorgen al vroeg wakker. En slapen dat ging niet meer. Weer geen teken van zwangerschap, want dan hoor je MOE te zijn!!!! Grrrrrrr

Maar ok, nog steeds zen. We gaan gewoon op naar de volgende ronde dan. Zelfs een berichtje van een familielid die bevallen is van haar tweede dochtertje kon me niet van stuk brengen. De gedachten “zij heeft nu mijn droom” flitste even door mijn hoofd, maar het bleef ook daarbij. Professioneel lukte het me ook mijn gedachten bij de zaak te houden.

Tot gisteren in de namiddag. Hormonen bleken op te spelen. Ik kon/kan niets of niemand meer verdragen. Mijn bureaugenote die overmatig nieuwsgierig is, kon ik wel bijna “killen”. Het is zo al lastig genoeg om gewoon al excuses te vinden waarom ik weer eens niet op bureau omdat ik naar het CRG moet, dat haar continu gevraag naar elk detail van mijn privé-leven er niet bij kan. En gisteren was het zover (WEERAL). Maandag neem ik een dag verlof. Maandag is uitslagdag en ik zie het niet zitten om deze opnieuw door te brengen op bureau. Maar natuurlijk moest bureaugenote weten waarom ik verlof nam. En haar vragen bleven maar duren, ze leek niet bevredigd te kunnen worden met het simpele antwoord “ik weet nog niet wat ik ga doen”. En ze bleef me dus maar aan een kruisverhoor onderwerpen. Ze heeft me helemaal depressief en lastig gemaakt.

’s Avonds als ik thuis kwam sprak ik erover met het ventje. En de traantjes kwamen tevoorschijn. De harde tante in mij is aan het breken. Ik kom heel snel over voor mensen als een harde bitch. Maar mensen die me echt kennen weten dat dit slechts een beschermingsschaaltje is. Zij weten dat er een opening bestaat naar de zachte kern. Er zijn er weinigen die dit weten. En zij die het weten koester ik, dat zijn mijn vrienden!

Maar dus mijn schaaltje is brozer aan het worden. De hormoontjes maken dit weker. Ik was alles beu gisteren. Ik zag het niet zitten om dit 6 keer te doorstaan en dan nog te moeten overgaan naar IVF. Ik wou stoppen en niet stoppen. Ik wou dat ik zwanger was. Ik wou dat ik niet dit probleem had. Ik wou dat ik geen hormoontjes moest slikken. Ik wou niets meer. Enkel schreeuwen "schreeuwen dat niemand het begreep". En toch ik wil niet weker worden, ik wil er niet onder doorgaan. Maar het is verdomd lastig.

Gelukkig kreeg ik gisterenavond telefoon van mijn lieve lotgenote. Ook zij heeft het effect van de hormoontjes mogen ondervinden. En tegen elkaar ratelen over de nadelige bijwerkingen van die “troep” doet deugd. Je voelt je niet meer alleen; je bent niet alleen. Je wenst het niemand toe maar bent toch blij dat je er niet helemaal alleen voor staat.

Er wacht me nu nog een lastige 5 dagen. Maar ik voel me nu al terug een pak beter en sla me er wel doorheen!

decoration

 

 

 

09:42 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Hallootjes Ja die hormonen zijn spelbrekers hé....laat het maar gerust over je heen gaan als ze opspelen je kan er toch niets tegen doen..onderga het gewoon allemaal dat is het beste!

En de ene poging is dit al erger dan de andere hoor...

Sterkte meid! We tellen mee af...

Groetjes x

http://nieuwlevenindemaak.skynetblogs.be/

Gepost door: Vrouwtjelief | 30-10-08

golflengte Lieve, lieve schat. Wat begrijp ik je en dit ligt eens niet aan dehormonenen, maar mijn gemoed schiet vol als ik lees wat jij voelt. Want dat is exact wat ik (mee)voel. De steun die je aan lotgenotes hebt is inderdaad onbetaalbaar.

Weet hoe erg ik met je mee in spanning zit en hoe graag ik het wil voor jou, even hard als mezelf. Jij verdient het bokje!

*pling* een traantje valt...

Dat je over komt als harde tante, dat is dan misshcien omdat je die bescherming zo hebt opgebouwd en ook dat herken ik. Het kan lang heel goed werken dat assertieve air van ons, maar dingen raken ons wel degelijk en het is spijtig dat je dan geen 'begrip' krijgt of dat mensen denken 'ide kan daar wel tegen'. Maar toch blijf ik erbij: enkel de mensen die je echt dierbaar zijn, zijn het waard om je open te stellen. Dus ook weer hier, ik begrijp je volledig. I have your back, girl, daar kan ej van op aan. Altijd, anytime..


Gepost door: Mom to be | 30-10-08

zomaar Bokje,
Ik leef zo met je mee, je verdient het echt.
Ik ben er voorlopig nog niet aan toe aan de hormoontjes, wie weet deze namiddag wel.
't Is niet echt zoals we het verwacht hadden hé.

Ik hoop voor je...

Veel liefs,
ratje

Gepost door: ratje | 31-10-08

Heykes Nog 1 dagje te gaan en je weet meer zeker??? Ik duim voor je...hou ons op de hoogte hé!!!

Groetjes x

Gepost door: Vrouwtjelief | 03-11-08

De commentaren zijn gesloten.