07-10-08

Storm

… in mijn hoofd. Sinds vorige vrijdag begon de zeebries zich te vervangen door een stevigere wind om maandag te eindigen in een orkaan. Gelukkig zat er een weekend tussen. Dat maakt het toch iets gemakkelijker om te gedachten te verzetten. Bureauwerk is nu niet bepaald ideaal als verzetje.

 

Allerlei symptomen begonnen weer op te duiken. Geen duidelijke symptomen, mijn lichaam was voor de verandering weer aan het brabbelen. Ik ben nog steeds naarstig op zoek naar die tolk. Ik slaagde er wel in om mezelf voor te houden dat 9/10 mislukt. Dus met het nodige realisme bleef ik ook wel hopen. En hoe dichter maandag kwam hoe groter de hoop werd.

En toch ongikrampen, lage rugpijn, … toch allemaal tekenen dat de russen zouden landen? Elk toiletbezoek was spannend, elke keer weer terging “zouden ze er nu zijn?”. En elke keer voelde ik een soort “ontgoocheling”, omdat ze er niet waren. Vreemd ja, maar ik wou van de spanning af. Anderzijds voelde ik ook opluchting, want dat betekende dat ik mijn hoop niet helemaal moest laten varen. De ongikrampen hadden een omgekeerd effect, maar deden me ook wel twijfelen. Zolang geen bloed, is er nog hoop. Het is allemaal heel duaal, je wil dat de russen landen en toch wil je het niet. Niemand die in deze situatie gezeten heeft, zal me begrijpen. Maar ik weet dat mijn lotgenoten perfect weten wat ik bedoel.

 

Maandag 6 oktober 2008, de dag van de verlossing. Staking, joehoe … extra vroeg opstaan om zeker op tijd een bloedafname te kunnen doen. Na bloedafname voelde ik mijn slipje of beter gezegd het inlegkruisje “nat” worden. Lap, dacht ik bloedafname voor niets laten doen. Of all times nu zijn ze er. Maar nee hoor, ook dat “geluk” gunden ze me niet. Ze laten me alleen maar in de war. Het was maar de Utrogestan die een beetje terugliep. Nog zoiets, de Utrogestan heb ik ook al een beetje vervloekt. Buiten het feit dat het “smerige boel” is, vertragen ze nog eens de russen ook. Alsof je zo nog niet genoeg in de war bent.

Gisteren was mijn vernieuwde ik helemaal verdwenen, althans tot ik de uitslag wist. Mijn vernieuwde ik kon mijn oude ik niet meer bestrijden. Ik was terug het gefrustreerde, geobsedeerde konijn. Maar gisteren liet ik het toe. Het mocht, voor één dag. Jammer voor mijn werk. Sorry baas.

 

Voor de uitslag, moeten jullie nog even geduld hebben. Stout van mij hé.

 

decoration

 

12:10 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Vond op het internet een mooie tekst

Mijn naam is Endometriose en ik ben een chronische ziekte. Ik ben nu bij jou voor de rest van je leven. Ik kan je aanvallen wanneer en op wat voor manier ik wil en kan ik voor zeer heftige pijnen zorgen.
En als ik in een goede bui ben kan ik er ook voor zorgen dat je overal pijn hebt. Ik ben geen kwaadaardige ziekte, maar wel een zeer chagrijnige. Weet je nog dat jij met je energie van alles deed en veel plezier had?
Wel, ik nam die energie bij je weg en gaf je er vermoeidheid voor terug. Je probeert nu ook nog regelmatig plezier te hebben, maar ik haal of houd je vaak uit je slaap en geef je er vele klachten voor terug. Hierdoor kun jij niet optimaal de dingen uit het leven halen wat je eigenlijk graag had gewild!

Ik kan er voor zorgen dat je het koud of warm hebt terwijl anderen zich normaal voelen.
O ja, ik kan je laten kruipen en dubbel laten klappen van de pijn zodat je niet meer weet waar je het zoeken moet. Ik zorg daarbij voor rugpijnen, pijnlijke darmperistaltiek, diaree, verstopping, pijnlijke darmen, pijn bij het passeren van darmgassen, verklevingen aan darmen, blaas en baarmoeder, hevige menstruatiepijnen, bloedstolsels, gezwollen buik, onregelmatige cyclus, misselijkheid en/of braken en cysten op je eierstokken.
Ik kan je vaak laten plassen of dat je dat juist niet meer kan en geef je pijn bij het plassen. En niet te vergeten zorg ik voor verminderde vruchtbaarheid of onvruchtbaarheid!!! Ik zorg voor diverse operaties. Ook zul je vaak veel over moeten hebben om te kunnen voldoen aan je kinderwens.

Ik hoor dat je al jaren diverse doktoren hebt bezocht om achter jouw pijnen te komen. Je hebt diverse diagnoses te horen gekregen en diverse therapieën gehad. Je deed er alles aan om mij te leren kennen en nu je mij kent doe je er alles aan om van mij af te komen.
Je zult veel geduld moeten hebben en veel moeten doorstaan of drastische maatregelen moeten nemen wil je mij uiteindelijk ter ruste leggen. Je zult worden volgepropt met verschillende soorten pillen: slaappillen, vitaminepillen, diverse hormonenpillen, anticonceptie en nog veel meer.

Je zult veel moeten plannen, maar ik ben onvoorspelbaar en hardnekkig. Ik kan je leven drastisch veranderen op momenten dat het jou net even niet uitkomt en hiermee je planning volledig in de war gooi.
Je familie, vrienden en collega's zullen naar je luisteren tot ze het op een dag beu zijn om te horen hoe ik je laat lijden en dat ik een rotziekte ben. Sommige zullen domme en/of kwetsende opmerkingen maken. Zij zullen het vaak niet begrijpen omdat ik voor hen niet te zien ben. Je zult vaker afspraken moeten afzeggen omdat ik je weer eens aanval. Zij zullen dat vaak niet begrijpen omdat de ‘laatste keer’ dat ze jou zagen, ik met andere dingen bezig was en jij op dat moment geen of niet zoveel last van mij had.

Ik had gehoopt dat ik voor jou geheim had kunnen blijven maar je bent inmiddels achter mijn identiteit gekomen. Je zult met mij moeten leren omgaan. Er is nog een ding dat je moet weten: jij hebt niet voor mij gekozen, maar ik heb jou gekozen en met jou nog vele anderen. Diverse artsen weten dat ik besta en echt ben. Zij zullen hun uiterste best doen om mij te verslaan. Zij zullen begrip voor je kunnen opbrengen.
Maar ondanks dat is het zo: dat de enige van wie je écht begrip en steun zult krijgen om met mij om te kunnen gaan zijn de mensen die mij ook hebben.
Met chagrijnige groeten,
Endometriose

Gepost door: Elly | 18-10-08

De commentaren zijn gesloten.