30-09-08

Mentale rust

Vreemd … echt vreemd. Begrijp mezelf niet. Onbegrijpelijk. Maar ik heb mentale rust. Mentale rust tijdens mijn wachtweken na de eerste IUI. Begrijpen wie begrijpen kan.

 

Natuurlijk denk ik er dagelijks meermaals aan. Maar toch beheerst het me niet. Ik heb ook niet het gevoel “NU wil ik het weten, NU moet ik het weten”. Ik ben niet aan het aftellen. Het is anders dan in het begin, anders dan bij de eerste spontane pogingen. Ik krijg geen zenuwachtig gevoel. Ik ben niet geobsedeerd. Ik kan genieten van andere dingen. Niet alles wordt afgeleid naar zwanger worden. Het is niet windstil boven in mijn hoofd, af en toe woedt er eens een storm, maar meestal is het slechts een zeebriesje. Zalig!!!!!

 

Het komt misschien ook wel door het beeld in mijn hoofd. Ik heb nu al het idee dat ik volgende maand opnieuw alles moet doormaken. Terug de bloedafnames, de pilletjes slikken, de echo’s, de spuit, de inseminatie, de Utrogestan (jak trouwens). Ergens wel een beetje raar, maar het jaagt me ook geen angst aan, het doet me niet verdrietig voelen, het geeft me niet een slecht gevoel.

Deze keer voel ik ook dat de russen niet gepaard zullen gaan met een enorme teleurstelling, een enorme ontgoocheling. Ik kijk uit naar de volgende poging al, zo lijkt het een beetje. Alhoewel dat nu net iets te sterk is uitgedrukt.

Maar eerst uitkijken toch naar 6 oktober. Dan is er een bloedafname en zal ik weten of deze poging gelukt is of niet. Maar daar kijken we naar uit met het nodige realisme hé. Het beeld “9/10 mislukt” blijft in mijn hoofd.

 

Zeebries (2)

 

19:42 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-09-08

En? En? En?

Het lang verwachte vervolg …

Vrijdag verwachtte ik dus nog een telefoontje van het CRG, die me dan zou melden wat me te doen stond. Eigenlijk verwachten is nogal veel gezegd. Ik had een vrij drukke dag; eerst werken, dan nog snel een cadeautje halen voor collega (waar we de volgende dag op bezoek zouden gaan), tanken, hup naar huis om snel snel op te ruimen, want er kwam een zeer goede vriendin langs (een lekkere meidenavond – joehoe). Maar ik wijk af. Door mijn drukke agenda vergat ik het telefoontje en viel ik compleet uit de lucht als ze me belden (shame on me!). Maar ja mijn vernieuwde ik hé ;-). Gelukkig viel mijn Euro toch relatief snel. Ik zou de volgende ochtend een bloedstaaltje mogen leveren. Geen echo deze keer.

Dus zaterdag op tijd uit bed. Ik ging ervan uit dat het allemaal super snel zou gaan. Dat was buiten de lange wachtrij gerekend. Het leek voor even op bandwerk. Het anders zou persoonlijke CRG, werd even in mijn hoofd het “fertifabriekje”.

Zaterdag namiddag rinkelde de GSM opnieuw. Tegen mijn eigen verwachtingen in kreeg ik de melding dat de IUI voor maandag zou zijn. Dit betekende dat ik die avond voor de eerste keer “junk” mocht spelen. Oei, en we gingen net op bezoek. Dus mijn alleereerste Pregnyl spuit zou ik zetten in het toilet van mijn collega. Uiteindelijk lukte het perfect. De spuit was ook niet zo akelig als ik had verwacht en de pijn, wel eigenlijk, was het helemaal niet erg pijnlijk (een zeer lichte prik). Niets om over te klagen.

Zondag op maandag hebben we beiden weinig geslapen. Het is toch best spannend zo een eerste keer inseminatie. Je weet niet zo goed hoe het allemaal gaat gaan, en toch gaan we het tegemoet met de nodige nuchterheid. Ik beschouw het als ons proefje; de eerste keer is een proefronde. Eens alles verkennen hé.

 

De inseminatie zelf was heel spannend. Maar het verliep allemaal relatief snel. Onze counselor kwam me snel halen uit de wachtzaal en begeleidde me naar een kamertje, voorzien van een gynaecologische stoel. Ze liet me alleen achter terwijl ze om ons staaltje ging. Ik vermoedde dat ik mijn broek enzo moest uitdoen maar ze had niets echt gezegd. En dus stond ik daar maar onwennig te wezen. Als ze terug kwam vroeg ze of ik het erg zou vinden moest een studente meekijken. Ja, leuk vind ik dat niet, maar ja moeilijk doen wou ik ook niet. Ik dacht "pffff er hebben er al genoeg gekeken ondertussen beneden zeker. Er kan wel nog eentje bij". Dus stemde ik maar toe.

Er hing zo een gordijn en ik dacht echt dat ik me daar zou moeten omkleden. Ik ging dus naar het gordijn toe staan maar ze deed het niet dicht. Ik had wel niet gekeken naar de gordijngeleider want dan had ik geweten dat het was om de deur te scheiden van de rest van de kamer.

Nu als ze terug kwam zei ze dat het staaltje van zeer goede kwaliteit was. Ah oef, dat was al een opluchting. Ok het ventje had bij de controle ook piko bello zaad, maar ja het is toch leuk om te weten dat het nu ook goed was. Ze toonde me wel het staaltje met onze namen erop, om te controleren of het wel het juiste was hé.

Ik nam plaats op de gynaecologische stoel. Het voordeel van zo een studente te laten meekijken is dat je wel veel uitleg krijgt (bestemd voor de studente maar het is wel leuk om het allemaal mee te volgen). Ze plaatste het speculum (brrr, beetje koud) en onmiddellijk kreeg ik te horen: “uw baarmoeder ligt gekanteld". Een rampscenario floepte al door mijn hoofd. Maar toen ze zei "ik heb u dat uitgelegd hé dat we dan soms een ander cathetertje moeten gebruiken" was ik gerust gesteld. Ze wou toch eerst proberen met eerste catheter. Tevergeefs, maar ja niet zo erg toch. En toen met tweede catheter ging het na wat gefechel toch. Ik voelde het binnendringen, een soort "kramp". En ook tijdens het verder prutsen voelde ik een soort krampen, zo beetje ongi-achtig maar minimaler. En de inspuiting eigenlijk hetzelfde. En na de IUI was het tien minuten blijven liggen. Ze legde me nog uit dat ik diezelfde avond mocht starten met de Utrogestan. En vanaf de volgende dag 3x per dag. De eerste 3 zijn al binnen ;-).

Nu is het gewoon duimen en hopen op een goede afloop. We zien wel. Mijn vernieuwde ik heeft nog steeds het idee “fijn, super fijn, wauw, als ik zwanger ben; is het niet zo, niet getreurd nog genoeg pogingen over ;-)”.

 

IUI

 

20:49 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-09-08

Eggies?

Vandaag de eerste bloedafname en echocontrole gehad na mijn Pergotime stimulatie. Beetje spannend zo de eerste keer.

Om 9u had ik mijn afspraak. Aangekomen mooi op tijd (8u50), onmiddellijk mijn papier en badge in het bakje gelegd. Het zag er goed druk uit. In het lokaaltje waar de bloedafname doorgaat en je nadien moet wachten voor de echo, zat het propvol en ook in de wachtzaal buiten (waar je eerst moet wachten) was er behoorlijk wat volk. Ik dacht "dat belooft".

Terwijl ik zat te wachten kwam er een andere dame naast mij zitten. Ze keek me onzeker aan en vroeg "C'est ici pour l'echografie?". Ik stelde de dame gerust. Na een goed kwartier riepen ze haar naam af, met nog een andere naam. De verpleger mompelde nogal sterk, dus ik wist niet zeker of hij ook mijn naam genoemd had. Het was al 9u15 en dus liep ik prompt mee met de rest. Achteraf denk ik wel dat hij mijn naam nog niet had genoemd, want na de bloedafnames bij de andere twee dames gedaan te hebben vroeg hij mijn naam. Maar het was dan toch tenminste aan mij. Na de bloedafname opnieuw wachten ...

Pas om 9u40 kon ik het kleedhokje binnen gaan. En dan had ik nog de pech dat het mega lang duurde voor het mijn beurt was, want de dame (de onzekere dame) voor mij was een speciaal geval waar ze dus met twee moesten naar kijken. De verpleegkundige die de echo bij mij deed excuseerde zich wel dat ik lang diende te wachten. Maar gelukkig had ik goed in mijn hoofd geprent dat ik ook die tijd zou willen als er bij mij twijfel zou zijn. Dus het was hen al lang vergeven. Alleen met je blote kont op zo een plastiek stoeltje zitten wachten is nu wel niet het leukste dat er is. Nu ja, de echo zelf ook niet hé.

Bij mij verliep de echo super snel. Ze mat eerst de dikte van het endometrium en kon zien op het scherm dat het 6,6mm was (betekenis ??? - dat wordt googlen ;-)). Omdat ik zei dat het de eerste keer was en dat het nogal fascinerend was om te volgen, gaf ze meer uitleg bij de follikels. Eerst ging ze naar de rechtereierstok. Daar had ik één grotere follikel en meerdere kleintjes. De grotere was 12mm, dus nog te klein. Dan op naar de andere kant. Daar waren er twee grotere follikels: eentje van 8,5mm (dus zeker nog te klein) en eentje van 16mm (deze was net iets te klein nog). Als ik het me tenminste nog goed herinner, want het gaat allemaal zo snel. De verpleegkundige zei dat ik vermoedelijk nog een beetje zou moeten wachten. Maar wat me precies te doen staat zou ik pas weten als ze me gebeld hebben van de bloedafname. Dan pas kunnen ze een deftig besluit nemen. De echo en de bloedafname samen maken de puzzel compleet. We zien wel. Maar vermoedelijk moet ik binnenkort terug op echo. En zal er begin volgende week de inseminatie volgen.

decoration

11:34 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-09-08

Bijwerkingen?

Alle vijf de Pergotime pilletjes netjes op tijd ingeslikt. Mooi GSM steeds gezet zodat ik het niet vergat. Ja, de vernieuwde ik denkt er niet aan. Hihi.

Ik ondervind er weinig last van. Althans toch niet die symptomen die zo overduidelijk zijn dat ze niet anders kunnen dan bijwerkingen te zijn van de pilletjes. Maar toch zijn er een aantal twijfelpuntjes:

  • Moeheid: ik ben super moe. Maar anderzijds, dat ben ik anders ook. Je kent het wel de wekker die afloopt, maar steeds denk je "nu al?" en wil je liever in het warme nestje blijven liggen verder als een roosje zonder zorgen naar dromenland gaan.
  • Stemmingswisselingen: op de bijsluiter staat dat je er verdrietig of humeurig kan van worden. En van die bijwerking heb ik gretig gebruik gemaakt om mijn huilbui van zondag en mijn weemoedigheid van gisteren te verklaren:
  • Afgelopen zondag waren het ventje en ik op bezoek bij mijn ouders. Alles ging goed; mijn vernieuwde ik was happy en voelde zich goed. Tot ...
    ... het gesprek over de eicelbank die Dr Devroey wil opstarten (http://www.knack.be/nieuws/wetenschap/binnenkort-eerste-e...). Mijn moeder is zeer conservatief en was dus helemaal niet voor het idee gewonnen. Ok, ik respecteer haar keuze en haar visie. Maar ik kon toch zo boos worden dat iemand die onmiddellijk zwanger is geworden zo kort door de bocht kon gaan. "Er is een tijd voor alles", waarmee ze duidde op het feit dat 35-jarige vrouwen helemaal niet meer aan kinderen moeten denken. Hun tijd is voorbij. En ze ging door. Ik begon echt boos te worden en schreeuwde dat je snel oud word. Ik weet heel goed dat ze het niet als een aanval op mezelf beschouwde. En eigenlijk kan het haar niet verwijten zo te denken. Ze weet immers van niet beter. Maar ik voelde me toch aangevallen, en al mijn lieve lotgenootjes stonden ook onder vuur. En dat kon ik niet zomaar voorbij laten gaan. Ik kon de traantjes niet langer bedwingen. Ik heb iedereen verbaasd. Niemand had het zien aankomen (plus ik kom overal over als een harde tante). Ik mompelde tussen mijn tranen door dat niemand kon begrijpen hoe het aanvoelt om ongewenst kinderloos te zijn, tenzij je het zelf meemaakt. Even leek het alsof ze het snapte. Ook mijn moeder begon te wenen. Mijn vader nam mijn hand vast, mijn moeder kwam met haar gezich tegen het mijne en mijn ventje legde zijn armen om me heen. Ze waren wel lief. Maar ik voelde toch "alleen". Achteraf heb ik vernomen dat ook papa tranen in zijn ogen had. Mijn vader, net zoals ik, zo een harde man (nooit wenen). Het ontroerde me wel.
  • Mijn weemoed van gisteren kwam ook voor een groot deel voort vanuit mijn werkperikelen. Ik kan en wil hierover niet ver uitwijden. Maar het komt erop neer dat mijn professionele carrière zeer veel tijd en energie vergt. Hierdoor slaat de twijfel weeral toe. Lukt de combinatie werk en een kind wel? Is het nu wel het moment? Moet ik niet wachten tot ik professioneel bereikt heb wat ik wil bereiken?
    Goh, wat ben ik toch een moeilijke. Nu er eindelijk actie is, wil ik er precies geen meer. En als ze me zouden zeggen dat ik nog niet mocht beginnen, dan had ik vast super gebaald weer te moeten wachten.
    Dus ja, de vernieuwde ik is er nog, maar misschien toch iets te sterk. Ze begint om te slaan naar de andere kant. Maar ook dit is maar een fase. Het zal ook wel overwaaien. Eens ik terug een beetje meer vat krijg op het werk.
    En ja, de IUI laten we gewoon doorgaan. Want we worden er niet jonger op, hé.
traan (2)

16:58 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-09-08

Back but different

Een weekje internetloos! Oorspronkelijk aanzien als een totale ramp, maar uiteindelijk een gods- (ook al geloof ik niet in hem) geschenk geworden.

In mijn vorige blog had ik het reeds gepost: ik was volledig geobsedeerd door "zwanger worden", werk lukte niet goed meer en alles, maar dan ook alles deed me denken aan ons babyproject. Zelfs de meest absurde connotaties maakte ik. Ik was niet gelukkig. Ik was diep verdrietig omdat datgene wat ik het liefste wou in mijn leven niet kwam: een baby. Het mooie van het leven zag ik niet meer. Hetgeen wel goed gaat (wat eigenlijk enorm veel is) zag ik niet, kon ik niet meer appreciëren, want het belangrijkste heb ik niet.

De verdwaalde ooievaar hielp me in mijn zelfmedeleden steeds verder te wentelen. Ze bieden steun, deze super lieve lotgenootjes. Ze weten wat je meemaakt. Ze voelen met je mee. Ze proberen je op te monteren als je het moeilijk hebt. Ze zijn er altijd voor je. Ze begrijpen je. Allemaal positieve dingen, waar ik zeker nog van gebruik zal maken in de toekomst. Maar nu even niet. Nu even pauze. Nu even rust. Ik wil er niet meer aan denken aan zwanger worden.

Vorige week maandag na mijn weekje internetloosheid, moest ik "back to real life". En oh wat zag ik er tegenop. Ik wilde niet terug naar het leven voordien. Ik was niet gelukkig en nu voelde ik me goed. Ik wilde het goede gevoel behouden. De rust die ik in mijn hoofd gevonden had, wou ik bewaren.

Daarom dat ik volgende besluit had genomen: actie zou ik ondernemen om niet terug te keren naar die situatie van voorheen. DVO chat zou moeten sneuvelen. Alé niet overdrijven ook hé, maar drastisch verminderd worden. Ik was echt wel verslaafd en een week afkicken heeft echt deugd gedaan. Vorige week was mijn eerste testweek. Ik heb me eens laten zien op DVO chat, maar heel weinig (ook pas in de tweede helft van de week) en ook steeds kort. Het werk ging weer vooruit, zoals het hoort. Nu heb ik zelfs terug zin in werk. Vreemd, wie had dat gedacht dat ik dit ooit zou typen.

Weet je, die rust had me zoveel deugd gedaan dat ik ze echt wel wou houden. Ik voelde me herboren en de nieuwe ik (of eigenlijk een vernieuwde versie van de oude) moest blijven! Het was zelfs zo erg dat ik begon te twijfelen om te starten met IUI. Het was niet ver meer af voor die beslissing moest vallen. Toen ik dit naar een zeer goede vriendin/lotgenoot schreef voelde het zelf vreemd aan. Ik, ja ik, die twijfel om te starten. Ik, waarbij het voordien niet snel genoeg kon gaan? Ik, die voordien "boos" dat echte actie zo lang uitbleef? Maar, de vernieuwde ik twijfelde. De vernieuwde ik had schrik dat de oude ik terug zou overnemen. De vernieuwde ik had schrik, echt een diepe angst om terug te keren naar een situatie waarbij ze alleen nog kon focussen op "zwanger worden". Ik bleef maar denken "ik wil niet opnieuw een gefrustreerd, geobsedeerd konijn wlorden".

Maar het was ook duaal. Ik wilde ook niet te lang wachten. De biologische klok tikt (ook al hoor ik ze niet ;-)). Bijna 30, en nog geen kind. Bijna 30, bijna 30, bijna 30. Het getal klopte op mijn kopje, ..., don't wait too lang. 30: de leeftijd waarop ik al een kind moest hebben; ok dat lukt niet meer, maar zwanger zijn dan kan nog.

Nog steeds geen beslissing genomen, nog steeds twijfel. Als ik een beslissing had genomen, veranderde ze steeds weer. De twijfel bleef hangen. Maar plots, twee dagen eerder dan verwacht, doken de russen zich aan. Voor het eerst (sinds het babyproject wel te verstaan) had ik niet echt op hen gewacht. Maar nu. Er moest een beslissing genomen worden.

Die avond heb ik een goed en uitvoerig gesprek gehad met het ventje. Aan hem heb ik hem mijn twijfels opgebiecht. Hij begreep me, maar wou er toch voor gaan. Hij respecteerde mijn keuze als ik het niet zag zitten. Tijdens het gesprek kwamen plots ook alle redenen om nu nog niet aan kinderen te beginnen naar boven. Het werk, het gemak, het gaan en staan waar je wil, het lang slapen, .... Alles was goed genoeg te bedenken om te zeggen dat de tijd er nog niet rijp voor was. En al die redenen zijn ook realistisch, maar ... ja de grote maar moet ik niet invullen zeker?

We hebben uiteindelijk samen beslist om ervoor te gaan. Ik heb met mezelf een pact gesloten. De vernieuwde ik bevecht de oude ik om terug te keren. De vernieuwde ik gaat de behandeling tegemoet, maar houdt in haar achterhoofd de gedachte "lukt het, fijn, super fijn; maar lukt het niet, ok volgende keer beter en niet te vergeten alle redenen om nog niet aan kinderen te beginnen ;-)". Ik kan er veel relaxter aan beginnen. De vernieuwde ik houdt stand!

decoration

08:55 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-09-08

Freaked up

Het is al een hele tijd geleden dat ik mijn blog nog geüpdate heb. Hierdoor moet ik even terugkeren in de tijd.

Een kleine twee weken geleden kregen we dus alle uitleg van de counselor wat IUI allemaal juist inhoudt voor ons. Ik voelde me wel goed. Ik begreep alles goed en eindelijk kwam er actie.

Tot …

Het ventje was onmiddellijk na het gesprek met de counselor richting apotheek getrokken om alle medicamentjes in huis te halen. Problemen: twee dingen waren moeilijk te verkrijgen; het ene zouden ze moeten bestellen: ok geen probleem toch. We hebben tijd om op de levering te wachten. De ruskes blijven nog wel even weg. Het andere konden ze niet verkrijgen: de Pregnyl. Blijkbaar was dit enkel te verkrijgen aan de ziekenhuisapotheek. Hij had blijkbaar verschillende leveranciers gebeld en geen kon hem de Pregnyl leveren. Vreemd vond ik dat. Nog nooit had iemand van mijn lieve lotgenootjes hierover gerept dat dit moeilijk te verkrijgen was. Maar geen nood, een alternatief voor Pregnyl was wel te verkrijgen.

Nadat ik mijn zorgen over het alternatief (is het wel goed?, is het wel hetzelfde?) had weggewerkt (dank je lieve lotgenote ;-)), kreeg ik het nieuws dat het alternatief ook niet te verkrijgen was. Ik al helemaal opgedraaid. Maar gelukkig had mijn lieve ervaren lotgenote me wel al verteld dat het ook te verkrijgen is in de ziekenhuisapotheek van het CRG. Nu moest ik weer excuus zien te vinden om weg te raken van mijn nieuwsgierige collega (die dus niets weet van onze “problemen”) om naar het CRG te lopen. Ik was ondertussen al helemaal opgepierd.

En achteraf bekeken was ik te veel ermee bezig. Eén jaar zwanger proberen worden had zijn tol geëist. Toch was het nu anders dan anders. Ik was zodanig druk bezig met praktische zaken voor die medisch begeleide bevruchting dat ik het doel verloor. Ik ging bijna door mijn dak voor iets waarvan ik eigenlijk rationeel vooraf wel wist dat het goed zou komen. Ik wist vooraf al goed dat ik die Pregnyl wel in mijn handen zou hebben, aangezien ik toch tijd genoeg had nog. Ik deed alsof ik de Pregnyl de volgende dag al nodig zou hebben. Concentreren op het werk was er niet meer bij. Ook met de nodige gevolgen. Baas malcontent.

Maar alles heeft toch een happy ending gekregen: voorlopig althans. Ik heb alle medicatie bij de hand en het werk is op tijd opgeleverd (toch dat deeltje dat toen af moest zijn ;-)).

decoration

 

Het is al een hele tijd geleden dat ik mijn blog nog geüpdate heb. Hierdoor moet ik even terugkeren in de tijd.

Een kleine twee weken geleden kregen we dus alle uitleg van de counselor wat IUI allemaal juist inhoudt voor ons. Ik voelde me wel goed. Ik begreep alles goed en eindelijk kwam er actie.

Tot …

Het ventje was onmiddellijk na het gesprek met de counselor richting apotheek getrokken om alle medicamentjes in huis te halen. Problemen: twee dingen waren moeilijk te verkrijgen; het ene zouden ze moeten bestellen: ok geen probleem toch. We hebben tijd om op de levering te wachten. De ruskes blijven nog wel even weg. Het andere konden ze niet verkrijgen: de Pregnyl. Blijkbaar was dit enkel te verkrijgen aan de ziekenhuisapotheek. Hij had blijkbaar verschillende leveranciers gebeld en geen kon hem de Pregnyl leveren. Vreemd vond ik dat. Nog nooit had iemand van mijn lieve lotgenootjes hierover gerept dat dit moeilijk te verkrijgen was. Maar geen nood, een alternatief voor Pregnyl was wel te verkrijgen.

Nadat ik mijn zorgen over het alternatief (is het wel goed?, is het wel hetzelfde?) had weggewerkt (dank je lieve lotgenote ;-)), kreeg ik het nieuws dat het alternatief ook niet te verkrijgen was. Ik al helemaal opgedraaid. Maar gelukkig had mijn lieve ervaren lotgenote me wel al verteld dat het ook te verkrijgen is in de ziekenhuisapotheek van het CRG. Nu moest ik weer excuus zien te vinden om weg te raken van mijn nieuwsgierige collega (die dus niets weet van onze “problemen”) om naar het CRG te lopen. Ik was ondertussen al helemaal opgepierd.

En achteraf bekeken was ik te veel ermee bezig. Eén jaar zwanger proberen worden had zijn tol geëist. Toch was het nu anders dan anders. Ik was zodanig druk bezig met praktische zaken voor die medisch begeleide bevruchting dat ik het doel verloor. Ik ging bijna door mijn dak voor iets waarvan ik eigenlijk rationeel vooraf wel wist dat het goed zou komen. Ik wist vooraf al goed dat ik die Pregnyl wel in mijn handen zou hebben, aangezien ik toch tijd genoeg had nog. Ik deed alsof ik de Pregnyl de volgende dag al nodig zou hebben. Concentreren op het werk was er niet meer bij. Ook met de nodige gevolgen. Baas malcontent.

Maar alles heeft toch een happy ending gekregen: voorlopig althans. Ik heb alle medicatie bij de hand en het werk is op tijd opgeleverd (toch dat deeltje dat toen af moest zijn ;-)).

decoration

 

20:02 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |