23-09-08

En? En? En?

Het lang verwachte vervolg …

Vrijdag verwachtte ik dus nog een telefoontje van het CRG, die me dan zou melden wat me te doen stond. Eigenlijk verwachten is nogal veel gezegd. Ik had een vrij drukke dag; eerst werken, dan nog snel een cadeautje halen voor collega (waar we de volgende dag op bezoek zouden gaan), tanken, hup naar huis om snel snel op te ruimen, want er kwam een zeer goede vriendin langs (een lekkere meidenavond – joehoe). Maar ik wijk af. Door mijn drukke agenda vergat ik het telefoontje en viel ik compleet uit de lucht als ze me belden (shame on me!). Maar ja mijn vernieuwde ik hé ;-). Gelukkig viel mijn Euro toch relatief snel. Ik zou de volgende ochtend een bloedstaaltje mogen leveren. Geen echo deze keer.

Dus zaterdag op tijd uit bed. Ik ging ervan uit dat het allemaal super snel zou gaan. Dat was buiten de lange wachtrij gerekend. Het leek voor even op bandwerk. Het anders zou persoonlijke CRG, werd even in mijn hoofd het “fertifabriekje”.

Zaterdag namiddag rinkelde de GSM opnieuw. Tegen mijn eigen verwachtingen in kreeg ik de melding dat de IUI voor maandag zou zijn. Dit betekende dat ik die avond voor de eerste keer “junk” mocht spelen. Oei, en we gingen net op bezoek. Dus mijn alleereerste Pregnyl spuit zou ik zetten in het toilet van mijn collega. Uiteindelijk lukte het perfect. De spuit was ook niet zo akelig als ik had verwacht en de pijn, wel eigenlijk, was het helemaal niet erg pijnlijk (een zeer lichte prik). Niets om over te klagen.

Zondag op maandag hebben we beiden weinig geslapen. Het is toch best spannend zo een eerste keer inseminatie. Je weet niet zo goed hoe het allemaal gaat gaan, en toch gaan we het tegemoet met de nodige nuchterheid. Ik beschouw het als ons proefje; de eerste keer is een proefronde. Eens alles verkennen hé.

 

De inseminatie zelf was heel spannend. Maar het verliep allemaal relatief snel. Onze counselor kwam me snel halen uit de wachtzaal en begeleidde me naar een kamertje, voorzien van een gynaecologische stoel. Ze liet me alleen achter terwijl ze om ons staaltje ging. Ik vermoedde dat ik mijn broek enzo moest uitdoen maar ze had niets echt gezegd. En dus stond ik daar maar onwennig te wezen. Als ze terug kwam vroeg ze of ik het erg zou vinden moest een studente meekijken. Ja, leuk vind ik dat niet, maar ja moeilijk doen wou ik ook niet. Ik dacht "pffff er hebben er al genoeg gekeken ondertussen beneden zeker. Er kan wel nog eentje bij". Dus stemde ik maar toe.

Er hing zo een gordijn en ik dacht echt dat ik me daar zou moeten omkleden. Ik ging dus naar het gordijn toe staan maar ze deed het niet dicht. Ik had wel niet gekeken naar de gordijngeleider want dan had ik geweten dat het was om de deur te scheiden van de rest van de kamer.

Nu als ze terug kwam zei ze dat het staaltje van zeer goede kwaliteit was. Ah oef, dat was al een opluchting. Ok het ventje had bij de controle ook piko bello zaad, maar ja het is toch leuk om te weten dat het nu ook goed was. Ze toonde me wel het staaltje met onze namen erop, om te controleren of het wel het juiste was hé.

Ik nam plaats op de gynaecologische stoel. Het voordeel van zo een studente te laten meekijken is dat je wel veel uitleg krijgt (bestemd voor de studente maar het is wel leuk om het allemaal mee te volgen). Ze plaatste het speculum (brrr, beetje koud) en onmiddellijk kreeg ik te horen: “uw baarmoeder ligt gekanteld". Een rampscenario floepte al door mijn hoofd. Maar toen ze zei "ik heb u dat uitgelegd hé dat we dan soms een ander cathetertje moeten gebruiken" was ik gerust gesteld. Ze wou toch eerst proberen met eerste catheter. Tevergeefs, maar ja niet zo erg toch. En toen met tweede catheter ging het na wat gefechel toch. Ik voelde het binnendringen, een soort "kramp". En ook tijdens het verder prutsen voelde ik een soort krampen, zo beetje ongi-achtig maar minimaler. En de inspuiting eigenlijk hetzelfde. En na de IUI was het tien minuten blijven liggen. Ze legde me nog uit dat ik diezelfde avond mocht starten met de Utrogestan. En vanaf de volgende dag 3x per dag. De eerste 3 zijn al binnen ;-).

Nu is het gewoon duimen en hopen op een goede afloop. We zien wel. Mijn vernieuwde ik heeft nog steeds het idee “fijn, super fijn, wauw, als ik zwanger ben; is het niet zo, niet getreurd nog genoeg pogingen over ;-)”.

 

IUI

 

20:49 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Oh wat spannend. Nu maar hopen en duimen hé! Ik wens je een goede uitkomst!

Gepost door: Sterretje | 24-09-08

Hallootjes Dan rest er ons nu niets anders dan duimen tot ze er afvallen hé :-)

Doe rustig voort zoals je bezig bent...je nieuwe ik...relax en niet teveel mee bezig zijn, dat is the spirit!

Toi, toi, toi...

Groetjes x

Gepost door: Vrouwtjelief | 24-09-08

Utrogestan Bokje, ik heb op de chat je verhaal ivm de utrogestan gelezen. Ik had dat ook niet gekregen hoor. Ben naar de gewone apotheek in het dorp geweest, heb daar verteld dat ik utrogestan moet gebruiken en of hij een applicator had daarvoor. Ik heb die daar gekregen, gratis en voor niks! Het is véél gemakkelijker om in te brengen met die applicator hoor. :-))))
Groetjes en nog véééél succes,
Ikke.

Gepost door: Ikke26 | 24-09-08

Heb je verhaal gelezen en tot de laparoscopie is het net alsof ik een tekst van mezelf aan het lezen ben. Ik heb niet het geluk gehad dat de arts me na de operatie verteld heeft waar de endo zat. Het is afwachten voor me tot de 13e oktober. Wel weet ik dat men eileiders open zijn dat is toch al iets.

Ik duim en hoop voor je dat je snel zwanger bent. Je verhaal heeft me echt kracht gegeven om verder te gaan.

Groetjes,

Elly

Gepost door: Elly | 27-09-08

En?????? Weet je al meer????

Gepost door: Vrouwtjelief | 29-09-08

Rustig Fantastisch dat je er zo kalm bij blijft. De juiste houding als je het mij vraagt! Jullie eerste IUI, zeg.. Je weet het, volgens mij gaan jullie vlug 'prijs' hebben, dus ik duim er enthousiast voor dat het nu meteen al raak is!

Gepost door: Mom to be | 30-09-08

De commentaren zijn gesloten.