14-09-08

Back but different

Een weekje internetloos! Oorspronkelijk aanzien als een totale ramp, maar uiteindelijk een gods- (ook al geloof ik niet in hem) geschenk geworden.

In mijn vorige blog had ik het reeds gepost: ik was volledig geobsedeerd door "zwanger worden", werk lukte niet goed meer en alles, maar dan ook alles deed me denken aan ons babyproject. Zelfs de meest absurde connotaties maakte ik. Ik was niet gelukkig. Ik was diep verdrietig omdat datgene wat ik het liefste wou in mijn leven niet kwam: een baby. Het mooie van het leven zag ik niet meer. Hetgeen wel goed gaat (wat eigenlijk enorm veel is) zag ik niet, kon ik niet meer appreciëren, want het belangrijkste heb ik niet.

De verdwaalde ooievaar hielp me in mijn zelfmedeleden steeds verder te wentelen. Ze bieden steun, deze super lieve lotgenootjes. Ze weten wat je meemaakt. Ze voelen met je mee. Ze proberen je op te monteren als je het moeilijk hebt. Ze zijn er altijd voor je. Ze begrijpen je. Allemaal positieve dingen, waar ik zeker nog van gebruik zal maken in de toekomst. Maar nu even niet. Nu even pauze. Nu even rust. Ik wil er niet meer aan denken aan zwanger worden.

Vorige week maandag na mijn weekje internetloosheid, moest ik "back to real life". En oh wat zag ik er tegenop. Ik wilde niet terug naar het leven voordien. Ik was niet gelukkig en nu voelde ik me goed. Ik wilde het goede gevoel behouden. De rust die ik in mijn hoofd gevonden had, wou ik bewaren.

Daarom dat ik volgende besluit had genomen: actie zou ik ondernemen om niet terug te keren naar die situatie van voorheen. DVO chat zou moeten sneuvelen. Alé niet overdrijven ook hé, maar drastisch verminderd worden. Ik was echt wel verslaafd en een week afkicken heeft echt deugd gedaan. Vorige week was mijn eerste testweek. Ik heb me eens laten zien op DVO chat, maar heel weinig (ook pas in de tweede helft van de week) en ook steeds kort. Het werk ging weer vooruit, zoals het hoort. Nu heb ik zelfs terug zin in werk. Vreemd, wie had dat gedacht dat ik dit ooit zou typen.

Weet je, die rust had me zoveel deugd gedaan dat ik ze echt wel wou houden. Ik voelde me herboren en de nieuwe ik (of eigenlijk een vernieuwde versie van de oude) moest blijven! Het was zelfs zo erg dat ik begon te twijfelen om te starten met IUI. Het was niet ver meer af voor die beslissing moest vallen. Toen ik dit naar een zeer goede vriendin/lotgenoot schreef voelde het zelf vreemd aan. Ik, ja ik, die twijfel om te starten. Ik, waarbij het voordien niet snel genoeg kon gaan? Ik, die voordien "boos" dat echte actie zo lang uitbleef? Maar, de vernieuwde ik twijfelde. De vernieuwde ik had schrik dat de oude ik terug zou overnemen. De vernieuwde ik had schrik, echt een diepe angst om terug te keren naar een situatie waarbij ze alleen nog kon focussen op "zwanger worden". Ik bleef maar denken "ik wil niet opnieuw een gefrustreerd, geobsedeerd konijn wlorden".

Maar het was ook duaal. Ik wilde ook niet te lang wachten. De biologische klok tikt (ook al hoor ik ze niet ;-)). Bijna 30, en nog geen kind. Bijna 30, bijna 30, bijna 30. Het getal klopte op mijn kopje, ..., don't wait too lang. 30: de leeftijd waarop ik al een kind moest hebben; ok dat lukt niet meer, maar zwanger zijn dan kan nog.

Nog steeds geen beslissing genomen, nog steeds twijfel. Als ik een beslissing had genomen, veranderde ze steeds weer. De twijfel bleef hangen. Maar plots, twee dagen eerder dan verwacht, doken de russen zich aan. Voor het eerst (sinds het babyproject wel te verstaan) had ik niet echt op hen gewacht. Maar nu. Er moest een beslissing genomen worden.

Die avond heb ik een goed en uitvoerig gesprek gehad met het ventje. Aan hem heb ik hem mijn twijfels opgebiecht. Hij begreep me, maar wou er toch voor gaan. Hij respecteerde mijn keuze als ik het niet zag zitten. Tijdens het gesprek kwamen plots ook alle redenen om nu nog niet aan kinderen te beginnen naar boven. Het werk, het gemak, het gaan en staan waar je wil, het lang slapen, .... Alles was goed genoeg te bedenken om te zeggen dat de tijd er nog niet rijp voor was. En al die redenen zijn ook realistisch, maar ... ja de grote maar moet ik niet invullen zeker?

We hebben uiteindelijk samen beslist om ervoor te gaan. Ik heb met mezelf een pact gesloten. De vernieuwde ik bevecht de oude ik om terug te keren. De vernieuwde ik gaat de behandeling tegemoet, maar houdt in haar achterhoofd de gedachte "lukt het, fijn, super fijn; maar lukt het niet, ok volgende keer beter en niet te vergeten alle redenen om nog niet aan kinderen te beginnen ;-)". Ik kan er veel relaxter aan beginnen. De vernieuwde ik houdt stand!

decoration

08:55 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

the new YOU Ik denk dat het zo moet zijn. Dat we met zo'n ingesteldheid onze behandelingen moeten tegemoet zien. Voleldig zen, zonder de grote stress met een innerlijke rust en met een gezonde dosis vertrouwen het duwtje van de wetenschap aanvaarden.
Hopelijk behou je dit gevoel en ik duim voor je dat IUI jou vlug een prachtbaby oplevert!

Gepost door: Mom to be | 14-09-08

Ik wens je heel veel geluk, moed en uiteindelijk een pracht van een baby toe !
Prettige zondag !

Gepost door: Mamapippa | 14-09-08

Hallootjes Dat is de spirit hé...even alles van je afgooien en zeggen we zien wel...

Sterkte, moed en succes!!!!

Groetjes x

Gepost door: Vrouwtjelief | 15-09-08

Heb net hetzelfde ondervonden als jou. Het chatten en forumen kan echt een verslaving worden!!! Bij mij een 2-weekse pauze en heeft ook deugd gedaan (zowel verlof als het niet-chatten). Op de duur ben je constant met zwanger worden bezig! Effe met lotgenoten babbelen kan leuk zijn, maar de tè veel is er te veel aan :)
Succes nog
xxx

Gepost door: Sterretje | 15-09-08

goed zo that's the spirit,ik was de chat snel beu omdat het geen afleiding is eh.
Ik blijf duimen voor jou :)

Gepost door: Peggy | 15-09-08

De commentaren zijn gesloten.