28-08-08

Inseminatie: hoe?

Maandag gingen we op gesprek bij de "counselor", zoals dat heet. Dit zijn eigenlijk verpleegkundigen die je de behandeling van naaldje tot draadje uitleggen, wat je moet doen wanneer.

Van de uitleg dacht ik wel al veel te weten, dankzij the worldwideweb (dank u voor deze tool!). Dus daar was ik niet echt benieuwd naar, natuurlijk wel een beetje hé. Maar mijn meeste nieuwschierigheid en hoe dichter het kwam mijn zenuwachtigheid ging naar "wie" mijn counselor zou zijn. Ik had vernomen dat je steeds dezelfde counselor blijft behouden. Daarom vond ik het wel belangrijk. Gelukkig had ik vooraf ook wel al gehoord dat het stuk voor stuk goede counselors zijn. Slechts één iemand zou een beetje koeler overkomen. Ik hoopte toch maar dat ik deze niet zou hebben. Want een dokter mag best sec zijn voor mij, maar van een verpleegkundige heb ik toch liever iets meer medeleven. Begrijp me niet verkeerd, ze moeten ook objectief kunnen blijven hé, maar empathie is niets te veel gevraagd.

Om 14u was onze afspraak. Om mij niet te verklappen op mijn werk, had ik gezegd tegen het ventje afspraak op het CRG zelf. Om 13u55 was ik al aanwezig. Het ventje nog nergens te bespeuren. Ik gaf zoals het hoort mijn ziekenhuisbadge aan de secretaresse. Na meer dan 10 minuten wachten was het ventje nog niet gearriveerd. Biebie werd al goed zenuwachtig en verveeld dat hij niet op tijd was. Gelukkig even later kwam hij bijna letterlijk "aangestormd".

Kort nadien riep de verpleegkundige mijn naam. Mijn eerste indruk was "zo een jong dingske; die werkt hier vast nog niet lang" (no offence). Maar ze zag er lief uit. Dus het kwam wel goed.

Op het bureau lagen allerlei papieren klaar. Er stond in fluo een aantal zaken uitgelegd. Ze legde uit dat ik op dag 3 van de cyclus moest starten met Pergotime (eigenlijk net hetzelfde als Clomid, gewoon andere merknaam) en dit tem dag 7. Op dag 3 moest ik wel eerst een bloedafname laten doen en wachten tot ik opgebeld word in de namiddag. Zij zouden dan zeggen of ik mocht starten met de Pergotime. Maar normaal gezien zijn de bloedwaarden goed hoor, het komt zelden voor dat er toch niet mag gestart worden. Ik moet proberen te zorgen dat ik het pilletje steeds op ongeveer hetzelfde uur neem, steeds 's avonds. Nadien vroeg ze naar mijn cyclusduur. Aangezien deze gemiddeld 26 dagen is moet ik al op dag 10 op echocontrole gaan (na gekeken te hebben op een schema). Hiervoor is wel een afspraak nodig, deze neem ik op dag 1. Dag 1 is de dag waarmee je opstaat met rood bloedverlies. Eigenlijk de dag dat het rood bloedverlies in de voormiddag verschijnt (want als je uitslaapt, dan sta je er misschien mee op en anders niet). Bruinverlies telt niet mee.
Op dag 10 controleren ze dan de grootte van je follikels. Als er minimum één groot genoeg is, dan mag ik die avond al Pregnyl inspuiten. Ja, een inspuiting aaaaaah. Maar het zal wel lukken. Het moet hé. Effe op de tanden bijten en het zal zo wel gaan. Er is veel kans dat ik wel nog moet terugkomen, want dag 10 is vroeg. Ze zullen dat die dag wel zeggen wanneer ik terug moet. Bij elke echo is er ook een bloedafname.
Op de tweede dag na de Pregnyl volgt de inseminatie; steeds in de voormiddag. Het ventje moet die dag zijn deeltje "leveren" en dit twee uur voor de inseminatie. Ik zag het ventje al bezorgd kijken en er volgde de vraag "En ik weet dat pas op die dag (referend naar de dag van de Pregnyl-spuit)?" De verpleegkundige bevestigde. Ok, dat wordt een geregel met het werk en maar hopen dat het op een "goede" dag valt. Maar dit gaat toch voor zenne. Aanpassen zal het worden.
Na de inseminatie moet ik Utrogestan tabletten vaginaal opsteken. Jek, er kan vuil van afkomen, dus best een inlegkruisje dragen. De Utrogestan is progesteron en dient om het baarmoederslijmvlies dikker te maken. Aha, ik had gelijk de dokter had iets gezegd van progesteron.
Op dag 15 na de inseminatie volgt een bloedafname of ik zwanger ben. Als ik het niet ben, begint alles van voor af aan voor de volgende poging.

Ze liet ons even alleen, terwijl ze voorschriftjes ging halen. Het ventje vroeg me of ik alles begrepen had, want hij vond het allemaal nogal ingewikkeld. Voor mij was het zeer duidelijk. Maar ja, ik was wel bevoorrecht, dankzij the worldwideweb hé. Ik wist al veel.

De verpleegkundige vroeg of we nog vragen hadden. En vraagt het ventje "Werk je hier al lang?". Ik lachte en zei "Ik denk dat ze vragen over de behandeling bedoelt hé." De verpleegkundige "Zulke vragen mogen ook. Nee, ik werk hier nog niet lang. Eén maand, ik vervang iemand die bevallen is."

En dat was het dan. We wisten alles nu. We konden er aan beginnen. We zijn er klaar voor!

Wish me good luck!

decoration

10:16 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-08-08

Setbacks

Na ons gesprek vorige week met de fertiliteitsarts, was er nog meer gewicht terecht gekomen in de hoop-schaal. Natuurlijk steeds wel voldoende in het achterhoofd houden dat de kans klein blijft (zelfbescherming). Maar toch de roze bril was goed aanwezig. Hij stond stevig op mijn neus.
Ik kreeg weer echt het gevoel te mogen hopen. Zeker na het gesprek van woensdag. Er is immers niets fundamenteel gevonden. Ok ja, er is nog steeds de endometriose en ok ja, ik heb eileiders die bochten maken en ja, ook een heel heel heel lichte vorm van adenomyose (maar als ze iets willen vinden vinden ze altijd iets toch - dus dat laatste PROBEER ik te negeren).

Vanaf vrijdag begon de hoop wel steeds groter te worden. Er was niets te zien, geen rozig slijmverlies ook. Ik voelde me goed en het voelde niet alsof de russen snel zouden landen. Zelfs zondag voormiddag nog niet. Maar die dag zouden we nog voorbij moeten raken.

Stom van mezelf misschien, maar in de loop van de namiddag nam ik zelfs mijn temperatuur eens om te weten of die laag of hoog stond. Ook al weet ik dat dit niets wil zeggen, ik zou het gebruiken als een teken. Het zou me moeten helpen. Ik wou iets weten. Die spanning die ik vroeger kende, was terug. De temperatuur was 36,5°C; naar mijn gewoonte (ik heb één cyclus eens mijn ochtendtemperatuur bijgehouden) niet hoog, maar ook niet laag. Damn, het kon weer alle kanten uit. Maar nu was het ook in de namiddag genomen, dus ik moest maar uitgaan van een lage temperatuur zeker. Ik hield me tegen beter weten in maar voor dat het nog alle kanten uitkon.

decoration


 

 

 

 

 

 

 

 

Zwangerschapstekenen had ik ook niet. De vermoeidheid waarvan ik voorheen sprak was er niet meer. Ik kon nog steeds gemakkelijk lang opblijven. En andere tekenen waren er ook niet. Maar ja, de ene heeft het en de andere niet. Dus ook dit hielp om de hoop helemaal te laten varen.

Onderweg voor een bezoekje aan een familielid van het ventje, voelde ik lage rugpijn en een klein beetje (echt heel minieme) ongipijn. Het was bijna niets. Maar ik dacht wel "oh nee, ze zijn er"; direct gevolgd door de gedachte "of zou dit een zwangerschapsteken zijn; lage rugpijn is toch een zwangerschapsteken?". Ik probeerde die gedachte snel weg te moffelen. Opnieuw begon ik als een dwaze gans die in de beginmaanden probeert zwanger te worden te redeneren. Het is ook wel een beetje zoals in de beginmaanden voor ons. Het is een soort hernieuwde kans; de operatie zou onze kansen toch moeten verhogen?

Bij onze eerste stop kreeg ik een eerste "tegenslag" te verwerken. Ik kreeg het  heuglijke nieuws, ..., ja, je raadt het goed er is een zwangere (WEERAL) in de familie. Ik kon op dat moment zelf niet blij zijn. Ok, ik gun het hen, maar o wat gun ik het mezelf ook. Het deed wel pijn. Maar al snel zette ik me over die pijn. Al snel bedacht ik dat ik niet verwonderd moest zijn. En ja ik ben wel blij voor hen.
Even later, bij bij onze tweede stop kwamen de toekomstige grootouders binnen. Met pijn in het hart zei ik hen (wel gemeend) "Proficiat met jullie tweede kleinkind", waarop hij repliceerde "Ik wens jullie dit ook toe". En ik gevat terug "Voor een kleinkind is het nog wat te vroeg zenne". Natuurlijk wist ik wel wat hij bedoelde. Maar ja, this was the best I could do. Er volgde gelach en een kort weerwoord "Je moet me wel willen begrijpen hé".

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En het was alsof het lot me negatief gestemd was. Ik voelde bijna op datzelfde moment mijn broek nat worden. Direct thuisgekomen naar het toilet. En ja hoor, rood bloedverlies zeer duidelijk. Voor één keer waren de russen direct goed geland. Ik had direct door dat het deze keer niet spotting, dan stoppen en dan pas hevige bloeding zou worden. Nu was ik wel benieuwd of ik veel ongipijn zou hebben.
Ik moet zeggen 's avonds heb ik tegen het ventje gezegd "ik heb bijna geen pijn, de pijn die ik heb is niet noemenswaardig"; waarop hij antwoordde "waarom vernoem je het dan?" (grrrr). Nu ja, hij lachte er maar mee.
Voor het slapengaan was de pijn iets sterker, maar nog vond ik het niet nodig om een pijnstiller te nemen. Het is toch niet zo straf. Maar een twee uur later werd ik terug wakker van de pijn. En deze keer voelde ik dat de pijn te sterk was om nog de slaap te kunnen vatten. Ik terug aan de Brufen dus. Maar toch was het iets minder erg dan anders. Het is nog zeer erg de pijn, maar toch iets minder. Dus toch een goede evolutie.

Of dat dacht je maar. Net op het moment dat ik mijn moed terug aan het bijeen scharrelen was, en er terug tegenaan kon voor een volgende ronde (in de gedachte houden dat ik er toch iets goed was, namelijk "minder pijn"), werd de pijn heel hevig. Onmenselijke krampen, warm- en koudegevoel die elkaar in een mum van tijd opvolgen, braken, ... heel den santenboetiek. Ik was super mottig. En dit dan nog op het werk, of all places and all times. Alles was terug zoals voorheen. Niets had die operatie tot nu toe geholpen. Ook die hoop werd aan diggelen geslaan. Zelfs dat gunt de natuur me niet.
"Waarom" vragen zijn weer door mijn hoofd gespookt. Vragen die automatisch opduiken, maar waarvan je wel weet dat niemand daarop het antwoord heeft.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nu zijn de rotrussen er nog, maar hun venijn is uitgewerkt. Oef, even gerust weer ... toch minstens voor 20 dagen.

12:19 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-08-08

Conversation recall

Al vrij snel kreeg ik het gevoel er klopt hier iets niet. Ondanks het feit dat ik zeer aandachtig geluisterd had, leek toch mijn post van voorheen niet volledig te kloppen. Mijn geheugen heeft toch een steekje laten vallen.

Ze zeggen vaak wel eens dat patiënten niet alles onthouden van wat de dokter zegt. Toch had ik nooit gedacht dat dit op mij van toepassing zou zijn geweest.

Mijn eerste hint dat iets niet klopte was het pilletje dat ik oraal moest innemen van dag 3 tem 7 van mijn cyclus en het feit dat dit progesteron zou zijn om de luteale fase te ondersteunen. Hmmm, de luteale fase is pas in de tweede helft van de cyclus, ook dan pas komt de progesteron aan te pas. Ik vond dit al vreemd. En begon dus te twijfelen of het wel dag 3 tem 7 was. Verder besteedde ik er echter op dat moment niet veel aandacht aan. Ik was immers zeker dat het progesteron was dat hij had gezegd.

Bij het vertellen van het gesprek aan mijn meer ervaren lotgenoten op de voor wie mijn blog volgt bekende chat, kwam de tweede hint of een verkeerde recall naar voor. Zij waren ervan overtuigd dat het clomid was wat ze bedoelden en de inspuiting zou pregnyl zijn. Ok, dat kon best. Want ja, clomid dient om het eitje te helpen rijpen.

Ook door een hint van een lotgenote, ging ik verder kijken op de site van het crg. Daar kwam ik op de infopagina van kunstmatige inseminatie terecht. Hier legde ze het hele proces beter uit. Ok, nu was ik wel heel overtuigd dat het clomid was dat ze bedoelden. Misschien dat de progesteron ook nog wel komt, maar dit zal dan maar in de tweede helft van de cyclus zijn.

Eind vorige week op een avond vroeg ik ook aan het ventje wat hij zich herinnerde van het gesprek. En daar was het dan. Hij herinnerde zich iets cruciaal dat ik vergeten was. De dokter had idd heel duidelijk gezegd dat aangezien mijn cyclus niet dag op dag correct is (dus niet exact 28 dagen bijvoorbeeld), ze dan medicatie geven om dit meer in de hand te houden. Dus nu heel overtuigd dat het Clomid is waarop de dokter doelde.

Gisteren kreeg ik ook van een super lieve, maar veel meer ervaren (jammer voor haar) lotgenote (knipoog) nog uitgebreidere uitleg over de behandeling. Dank je wel hiervoor. Het is leuk om vooraf te weten waar je voor staat en wat je precies te doen staat.

decoration

17:06 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-08-08

Pink pink pink

Meer dan drie maanden na onze eerste stap in het CRG, weten we eindelijk alle onderzoeksresultaten.

Ons geduld werd nog eens extra op de proef gesteld. We hadden om 14u15 een afspraak en pas iets over 15u werd onze naam afgeroepen. Andere koppels gingen steeds voor ons binnen. Gelukkig had die morgen een lotgenote me een goede gedachte ingefluitsterd. Andere mensen hebben ook recht op voldoende tijd om uitleg te krijgen van de fertiliteitsarts. Met die gedachte heb ik dan ook voldoende geduld kunnen opbrengen. Ik heb het zelfs mijn man toegefluisterd, zodat ook hij begrip opbracht voor het lange wachten.

Vooraf had ik een hele waslijst vragen opgesteld en deze had ik mooi genoteerd op een papiertje. Gewapend met het papiertje in de hand gingen we de consultatieruimte binnen.

nota's

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De fertiliteisarts vroeg eerst of ik veel last had gehad na de operatie. Ik antwoordde "Neen, maar wel bij mijn menstruatie had ik terug veel pijn". Ik dacht direct met de deur in huis vallen en direct de eerste vraag al van mijn lijstje, zonder dat het te veel opvalt. Hij antwoordde onmiddellijk dat dat eigenlijk normaal was na een laparoscopie. De eerste maandstonden na een laparoscopie zijn altijd hevig. Ik mocht dat niet direct evalueren. Pas na 3 maanden, maar de eerste menstruatie is de ergste. Dus het was volkomen normaal dat ik nog hevige pijn had. Ah oef, ik had toch niet meer pijn dan voor de operatie. Dus er is hoop op verbetering. Pink glasses number 1.

decoration


Toen keek hij naar mijn fiche van de laparoscopie. De haarden die hij had weggenomen tijdens de laparoscopie werden door labo-onderzoek bevestigd als zijnde endometriose. Dan kwam vraag twee al "Na de operatie heb je gezegd dat ik endometriose had tussen graad 1 en 2. Is dat significant genoeg om voor onvruchtbaarheid te zorgen?". Bevestigend antwoord "Zelfs graad 1 kan voor onvruchtbaarheid zorgen." Dus ik happy met pink glasses nummer 2 de vraag stellend "Maar je hebt dit nu volledig verwijderd, dus nu zou het geen rol meer mogen spelen". Mispoes, een te roze bril deze keer "Ik heb verwijderd wat ik kon zien, dus macroscopische verwijdering; maar microscopisch kunnen er nog haarden zijn. Die knn we niet zien, dus ook niet verwijderen. De endometriose komt ook steeds terug, hé. De enigste en beste behandeling is zwanger worden. Dan is het weg voorgoed." Back to one pink glasses.

 

decoration
Hij keek me terug aan en vroeg "Jouw eileiders waren open hé?" Ik antwoordde bevestigend. Hij keek nog eens in zijn fiche en terwijl hij begon te praten, nam hij een papier en begon te tekenen. "Normaal zijn de eileiders mooi recht. Die van jou maken wel bochten. Ze zijn vrij maar maken bochten". Deze keer een vraag die niet op de lijst stond "Maar is dit een probleem?". Nee schuddend maar wel antwoordend "Het is wel beter dat het recht is. Nu moet het sperma eerst al die bochten door". Ik moest een beetje lachen bij het idee (bleef beperkt tot een glimlach maar heel spontaan). De soldaten van het ventje zullen een beetje draaierig aankomen zeker. Hihi. Maar geen reden voor pink glasses, want is wel een beetje een tegenvaller.

Nadien vroeg hij of ik die MRI had laten doen. Opnieuw bevestigend antwoord, waarop hij zich naar zijn pc toe draaide. Hij vroeg wanneer dat onderzoek had plaatsgevonden. Even denken, maar al snel popte 28 juli in mijn hoofd.
Terwijl hij op zoek was naar de beelden in de computer, stelde ik vlug vraag drie van op de lijst: "Je hebt ooit eens gezegd dat je een cyclus moet hebben tussen de 25 en 35 dagen. Dat is dan goed." Hij knikte bevestigend. "Wel ik heb soms wel al eens een cyclus van 23 dagen en twee keer één van 24 dagen gehad. En ik heb gelezen dat de luteale fase niet te kort mag zijn. Is het dan niet te kort?" Hij antwoordde onmiddellijk geruststellend dat dat eigenlijk geen probleem mag zijn. "Bij een zwangerschap zorgt het progesteron sowieso voor een verlenging van de luteale fase. Deze ondersteunt de luteale fase. Plus als je een cyclus hebt van 23, 24 dagen is de luteale fase toch nog 13 à 14 dagen. En er is een innesteling na 8 dagen, dus dan is het voldoende. Eigenlijk is een cyclus van 22 à 23 dagen ook nog voldoende. Het is maar bij een cyclus van 20 dagen of minder dat er problemen zijn.". Pink glasses number two are back! 
decoration







Hij bekeek de beelden en ik kon van opzij een beetje meevolgen. Niet dat ik er iets van kon interpreteren maar ik vind het leuker mee te kijken. Hij vroeg vrij snel of ik de beelden al had gezien en toen ik negatief terug antwoordde draaide hij het scherm naar me toe. Hij begon uitleg te geven. Dit is je baarmoeder, dit zijn je darmen, dit is je blaas, dit is je ruggemerg, .... Hij legde ook uit naar wat hij op zoek was. Baarmoederslijmvlies is wit en dat zag je goed op het scherm. En hij was op zoek naar witte vlekken in de baarmoederwand, de adenomyose dus. Hij zag er wel en toonde ze me, maar die waren wel klein. Dus ik heb het, maar eigenlijk is het niet noemenswaardig. Hij concludeerde ook dat het goed was.
decoration




















decoration
Vraag vier dan maar snel gesteld: "Is de NMR wel voldoende specifiek en sensitief?". Hij zei "ja hoor; het is een zeer goede test". Dus idd, pink glasses number three. Mijn verzameling begonnen.
Alhoewel het op dat moment wel niet zo aanvoelde. Ik heb echt mezelf moeten forceren "Alé, wees nu toch opgelucht. Je hebt alle reden om opgelucht te zijn." Maar toch leek er niet een zware last van mijn schouders te vallen. Het was pas toen bij thuiskomst begon te praten op mijn frequent bezochte chat, dat ik pas echt besefte hoe blij ik moest zijn. Als je hoort van anderen dat ze pas echt verdriet mogen hebben, na zoveel pogingen nog steeds niet zwanger, dan moet je profiteren. Je moet blij zijn met de kleine dingen. Ok, ik ben ook nog niet zwanger, maar de kans dat het ooit lukt is groot. En daar gaan we voor!

En al snel kwam vraag vijf tevoorschijn: "Je zei dat je een hysteroscopie, een HSG enzo ging doen. Heb je dat gedaan?" Een bevestigende knik, waarop ik vroeg "Alles was goed?" "Ja, goed hé" repliceerde hij. Pink glasses again. Mijn collectie dikt goed aan.

Nadien keek hij terug naar het ventje en vroeg naar zijn sperma. Dit wad goed dus. Hij controleerde het ook nog eens in zijn computer. Maar hij bevestigde idd dat het goed was. Vraag nummer zes: "Ik heb ergens gelezen dat soms een spermastaal twee maal moet gebeuren omdat anders kan zijn op de ene moment dan de andere. Of is dat enkel als het slecht is.
decoration

 

 

 

 

 

 

Hij antwoordde terug "Ja idd dit is enkel als het echt slecht is. Maar bij hem was het heel goed, dus dan doen we dat niet. Dat is voor niets nodig". Aan hoeveel pink glasses zat ik nu al?

roze bril

 

Toen kwam de aap uit de mouw. Welke behandeling stond ons te wachten. "We gaan nu eerst kunstmatige inseminatie doen; dat had je ook al gedacht zeker?" (glimlach van hem). Ik zal hem vast al overdonderd hebben met al mijn vragen. Hij leek me al te kennen. Hihi. En ik: "Ja, dat had ik idd gedacht had ik geen adenomyose gehad. Maar ik wist niet wat te verwachten was er wel adenomyose geweest." Daarop antwoordde hij dat in het geval van adenomyose eigenlijk de tijd om op een hoger niveau over te stappen niet zo lang zou mogen duren. Nu is het zo dat ik eerst kunstmatige inseminatie moet doen gedurende 3 maanden. Dan volgt een evaluatie, met eventueel een aanpassing van de medicatie en dan nog eens 3 maanden proberen. Dus het komt er gewoon op neer dat ze sneller IVF zouden doen. Dat is nu niet nodig. Hij voegde eraan toe dat ze nadien normaal op IVF overgaan. Maar als we dat niet zagen zitten dan, dan zouden ze nog wel eens drie maanden proberen. Ik heb me moeten tegenhouden om niet te zeggen "Neen jong, dan willen we wel overgaan op IVF". Hihi. Maar ja, het is nog tijd om daarover te beslissen hé. Maar ben nu al zeker dat ik tegen dan echt wanhopig ben en dus IVF zal willen. Hij ging verder "Het is onze gewoonte om 6 maanden inseminatie te proberen en dan over te gaan op IVF"
Hij toonde ons het pipetje van de kunstmatige inseminatie. Hij gaf vrij veel uitleg erbij. Hij vertelde dat ik een pilletje zou moeten nemen, te starten van een bepaalde dag tot een bepaalde dag (weet niet meer goed welke dag). Dat pilletje is progesteron en dient dus om de luteale fase te ondersteunen. Dus ik zou me dan zeker geen zorgen moeten maken dat deze te kort zou zijn (verwijzend naar mijn vraag van voorheen). Hij vertelde ook dat ik vanaf dag 8 (denk ik) echo en bloedafnames zou moeten doen. Dan zouden ze de rijping van de eicel knn volgen. Eénmaal ze zouden zien dat er weldra een eisprong zou volgen, dan zou ik een inspuiting krijgen om deze te versnellen (of zoiets toch). En 36u nadien ongeveer volgt de inseminatie. Hij toonde dat buisje dat jij ook gezien hebt en toonde hoe ze dat gewoon zouden inbrengen. En dan zou het afwachten worden.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

Hij voegde er onmiddellijk aan toe dat de kansen eigenlijk niet zo groot waren. De kansen zijn ongeveer 10 tot 15% om bij elke poging zwanger te worden. Het kan dus best zijn dat ik niet zwanger ben na die inseminaties. Maar kwam niet over om me pessimistisch in te stellen. Het was gewoon een bewustmakings-call van hem.
Ik vroeg hoe groot de kans was bij een normaal koppel op een zwangerschap. Hij had de vraag precies niet zo goed begrepen, want hij herhaalde dat de kans 15% was. Maar dat dit bij ons omwille van de endo iets lager was, ongeveer 13%. Dus een minder gekleurde roze bril.

Ik ging verder en verduidelijkte mijn vraag "Wat is de kans op een zwangerschap spontaan bij een normaal koppel?". Hij begon er precies mee te lachen en vroeg "Wat is een normaal koppel?". "Ja een koppel die geen problemen heeft om zwanger te worden. Geen oorzaak." Hij antwoordde eigenlijk dat dat heel verschillend was en antwoordde terug met een vraag "Hoeveel percent is zwanger na een jaar regelmatige sex (zonder bescherming uiteraard)?". Achteraf bekeken had ik het antwoord moeten weten op die vraag, maar ik keek hem vragend aan en zei uiteindelijk "Ik weet het niet". "80%" antwoordde hij "Dus er zijn nog 20% die niet zwanger zijn na één jaar proberen, terwijl er toch niets aan de hand is met hen. Dus de kans is ook maar 10% ongeveer per maand op een zwangerschap. Door kunstmatige inseminatie vergroten we iets die kans. Je mag niet stressen en niet denken ik moet NU zwanger worden. Je moet het tijd gunnen. Is het binnen 6 maand, dan is het dan." Ah het cliché. Maar toch kon ik het goed slikken van hem, vreemd genoeg. Hij zei het ook niet verwijtend. Maar gewoon bewustmakend. Zo van je hebt nog tijd. Misschien moeten we met die ingesteldheid verder. De roze bril stevig vast op de neus.

Ik durfde al niet goed meer nog meer vragen te stellen. Ik had zo al het gevoel dat hij aan het lachen was met mijn vragen en al dacht die zoekt nu ook eens alles op. Maar ik heb toch gevraagd over het aantal follikels die je in reserve moet hebben. Hij zei dat 10 meer dan voldoende was. Ik moest me daar geen zorgen over maken. Nu ik behoef ook geen hormonen voor de eicelrijping, dus dat zegt ook veel hé. (Of zo heb ik het toch begrepen). "Je hebt maar eentje nodig hé" zei hij nog al lachend.

Hij zei dat de verpleegkundige met wie we een afspraak hebben (25/08) wel alles in detail zou uitleggen. Met wat wanneer te beginnen, wanneer echo, wanneer bloedafname enzovoort. Maar het is eigenlijk een heel basic start. Niet lichamelijk te belastend. Oef, eigenlijk wel hé. Want die verhalen over IVF zijn toch ook niet van de poes. Maar ik ben me er heel goed van bewust dat dit ook kan. Het kan best dat we uiteindelijk daar belanden.

En dat was het dan. Hij zei dat we een afspraak moesten nemen binnen een 4 maanden, want dan zou ik 3 pogingen achter de rug hebben. En dan zou hij alles met ons nog eens bespreken. Hoe het stond met mijn hormonen enzo en of er iets diende te veranderen aan de medicatie. Hij nam afscheid van ons aan de balie van de verpleegkundigen (in het CRG zijn twee balies: één vooraan waar de secretaress zit en één waar de verpleegkundigen zitten). We stonden daar eerst allebei dwaas te kijken. De verpleegkundige was bezig met een ander koppel en we wisten zo niet goed wat we nu moesten doen. Dus vroeg het ventje aan de fertiliteitsarts of we nu een afspraak moesten maken. "Ah ja, voor november/ december bij de secretaresse". Trippel trippel naar de eerste balie. We konden nog geen afspraak maken. Voor november gaat de agenda maar open in september. Dus de eerste week van september moeten we bellen.

Ik ben nu tenminste gerustgesteld. En vrij snel zal actie ondernomen worden. Het zal nog niet voor volgende cyclus zijn vermoed ik, want de afspraak bij de verpleegkundige hebben we pas op 25/08. En mijn volgende NOD is 17/08. Maar ja, nog een maand extra spontaan proberen kan geen kwaad hé.

We gaan weer (voor nu toch) met de roze bril verder. Er komt schot in de zaak, joehoe.

decoration

12:25 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-08-08

Verscheurd tussen hoop en angst

Voor de eerste keer voel ik echte angst, angst voor mezelf. De gevoelloosheid is dus verdwenen, maar heeft vooral plaats gemaakt voor angst. Angst voor teleurstelling.

De angst komt voort vanuit de hoop die dit weekend gegroeid is. Zaterdag heb ik een echte roze bril op de neus gehad. Deze heeft blijkbaar hoop aangewakkerd. Ja, de hoop op een zwangerschap is back from long gone.

Van waar deze hoop? Eigenlijk is dit nog het ergste; het komt van een heel dom "zwangerschapssymptoom". Vermoeidheid, iets dat je zo ook gewoon kan hebben (zeker na een verlofperiode). Ik slaap al sinds donderdag super lang uit elke dag. Normaal ben ik (op een niet-werkdag) zeker om 9u zo klaar wakker; nu slaap ik tot over 10u en zelfs zondag tot 11u. Als ik wakker word heb ik nog het gevoel nog te kunnen slapen. Gisteren kwam de gedachte "Zou ik dan toch kunnen zwanger zijn?", direct gevolgd door "Oh nee, je gaat het jezelf toch niet weer aandoen? Zo een dom "teken" (als dat al niet te veel gezegd is) en je direct al laten verleiden tot echte hoop." Maar ik kon het niet laten.

Vrij snel nadien volgde het tweede "teken". Gisteren was ik erg prikkelbaar (misschien vandaag ook nog, maar ben nog niemand tegengekomen - misschien lucky for him/her). Na nog geen half uur wakker te zijn, vroeg het ventje al "Mag ik eens vragen waarom je vandaag zo vies bent?". Elke "foute handeling" (bijvoorbeeld vuile kledij niet in de juiste wasmand deponeren) werd gevolgd door een kwade reactie van mij. En dit voor elke onnozelheid, en telkens een overdreven reactie. Ocharme het ventje. Bij mezelf kwam het op "Stemmingswisselingen zijn dat ook geen tekens?" Goh, ik verwens mezelf op dit moment. Want als iemand anders op basis van deze tekenen zou denken zwanger te zijn, zou ik die onnozel verklaren. Zeker na een jaar hopeloos proberen zwanger te worden. En nu bega ik zelf die fout. Nu ben ik zelf dat domme wicht.

Hoe erg ik het ook allemaal wil rationaliseren, het lukt me toch niet tegengewicht te bieden tegen het grote gewicht hoop in de weegschaal. De tegenschaal is deze keer angst; angst ontgoocheld te worden, angst weer een teleurstelling op te lopen. Voor de eerste keer ben ik echt bang. Ik voel gewoon dat ik deze keer in een grote put verdriet zou kunnen vallen als ik echt niet zwanger zou zijn (en geef nu toe die kans is toch groot).

Nu hoop ik dat woensdag misschien tegengewicht zal geboden worden door de dokter.

Maar het liefste van al zou ik het allemaal voor even willen vergeten, voor even niet bezig zijn met zwanger worden, voor even weer echt mezelf kunnen zijn.

decoration

09:42 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-08-08

Gevoelloos?

 

decorationDe laatste week ben ik zo "gevoelloos". Ik ben niet happy, maar ook niet sad. Ik heb geen hoop, maar ook geen wanhoop. Mijn gevoelens zijn een vlakke lijn. Het lijkt alsof ik antidepressiva heb geslikt. Ik begrijp mezelf eigenlijk niet.

Er is zo een onverschilligheid over me heen gevallen. En toch laat het me niet onverschillig. Ik wil niet bezig zijn met zwanger worden, en toch ga ik er mee slapen en sta ik ermee op. Natuurlijk zou ik super happy zijn indien het deze maand toch gelukt zou zijn, maar er ligt zeer weinig gewicht in de hoop-kant van de weegschaal. Het vreemde is dat ook in de wanhoop-kant van de weegschaal weinig gewicht ligt. Het gevoel is voornamelijk "Wait and see".

Ook op de chat van de verdwaalde ooievaar voel ik me zo vreemd. Het babbelen met anderen lukt me niet. Ik ben nog een groentje in vergelijking met sommige van hen. Vroeger kon ik gewoon duchtig meepraten, ook al zijn al die behandelingen nog vreemd voor me. Toch voelde ik er me goed. Gisteren en vandaag niet; voor het eerst had ik pas echt het gevoel dat ik er niet thuishoorde. En het ligt zeker niet aan die lieve lotgenoten. Integendeel, ik ben er zeker van dat zij me zouden opbeuren.

Gelukkig is er nog Mom to be. Ik heb het al gezegd, zij is mijn soulmate. En ook deze keer voel ik dit. Zij weet hoe ik me voel en weird enough bekent ze me dezelfde gevoelens op dit moment. Dus echt wel een soulmate. Thnx M2B!

Ik heb al naar redenen gezocht waarom ik me zo voel.

  • Zelfbescherming: Deze keer zou echt die keer moeten zijn dat ik echt wel een goede kans heb op een spontane zwangerschap. De endometriose is immers weggehaald. Het ventje heeft er goede hoop op. Ik niet; vreemd genoeg (had dit zelf niet verwacht). Misschien bescherm ik mezelf nu al voor een eventuele ontgoocheling.
  • Ontspanning: De spanning die ik normaal tijdens de wachtweken voel, is nog niet opgebouwd. De vruchtbare periode is nog maar net voorbij en dus is het nog een tijd voor de russen zich kunnen aankondigen. Volgende week zal het pas echt spannend beginnen worden.
  • Onderzoeksresultaat: 13/08 weet ik of ik adenomyose heb of niet. Vreemd genoeg heb ik naar dit resultaat toe ook een enorme kalmte over me heen. Ergens zit er in mijn hoofd wel dat ik het heb (alhoewel dit minder sterk is dan een week geleden). Misschien zorgt dit voor de onverschilligheid.
  • Rustpauzes: Ik heb nu twee maanden rust achter de rug. Hierdoor zit ik niet meer in die cyclus van moed, hoop, wanhoop, teleurstelling en opnieuw opladen voor opnieuw moed, .... Hebben die rustpauzes dan echt deugd gedaan?

decoration

10:36 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |