14-08-08

Pink pink pink

Meer dan drie maanden na onze eerste stap in het CRG, weten we eindelijk alle onderzoeksresultaten.

Ons geduld werd nog eens extra op de proef gesteld. We hadden om 14u15 een afspraak en pas iets over 15u werd onze naam afgeroepen. Andere koppels gingen steeds voor ons binnen. Gelukkig had die morgen een lotgenote me een goede gedachte ingefluitsterd. Andere mensen hebben ook recht op voldoende tijd om uitleg te krijgen van de fertiliteitsarts. Met die gedachte heb ik dan ook voldoende geduld kunnen opbrengen. Ik heb het zelfs mijn man toegefluisterd, zodat ook hij begrip opbracht voor het lange wachten.

Vooraf had ik een hele waslijst vragen opgesteld en deze had ik mooi genoteerd op een papiertje. Gewapend met het papiertje in de hand gingen we de consultatieruimte binnen.

nota's

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De fertiliteisarts vroeg eerst of ik veel last had gehad na de operatie. Ik antwoordde "Neen, maar wel bij mijn menstruatie had ik terug veel pijn". Ik dacht direct met de deur in huis vallen en direct de eerste vraag al van mijn lijstje, zonder dat het te veel opvalt. Hij antwoordde onmiddellijk dat dat eigenlijk normaal was na een laparoscopie. De eerste maandstonden na een laparoscopie zijn altijd hevig. Ik mocht dat niet direct evalueren. Pas na 3 maanden, maar de eerste menstruatie is de ergste. Dus het was volkomen normaal dat ik nog hevige pijn had. Ah oef, ik had toch niet meer pijn dan voor de operatie. Dus er is hoop op verbetering. Pink glasses number 1.

decoration


Toen keek hij naar mijn fiche van de laparoscopie. De haarden die hij had weggenomen tijdens de laparoscopie werden door labo-onderzoek bevestigd als zijnde endometriose. Dan kwam vraag twee al "Na de operatie heb je gezegd dat ik endometriose had tussen graad 1 en 2. Is dat significant genoeg om voor onvruchtbaarheid te zorgen?". Bevestigend antwoord "Zelfs graad 1 kan voor onvruchtbaarheid zorgen." Dus ik happy met pink glasses nummer 2 de vraag stellend "Maar je hebt dit nu volledig verwijderd, dus nu zou het geen rol meer mogen spelen". Mispoes, een te roze bril deze keer "Ik heb verwijderd wat ik kon zien, dus macroscopische verwijdering; maar microscopisch kunnen er nog haarden zijn. Die knn we niet zien, dus ook niet verwijderen. De endometriose komt ook steeds terug, hé. De enigste en beste behandeling is zwanger worden. Dan is het weg voorgoed." Back to one pink glasses.

 

decoration
Hij keek me terug aan en vroeg "Jouw eileiders waren open hé?" Ik antwoordde bevestigend. Hij keek nog eens in zijn fiche en terwijl hij begon te praten, nam hij een papier en begon te tekenen. "Normaal zijn de eileiders mooi recht. Die van jou maken wel bochten. Ze zijn vrij maar maken bochten". Deze keer een vraag die niet op de lijst stond "Maar is dit een probleem?". Nee schuddend maar wel antwoordend "Het is wel beter dat het recht is. Nu moet het sperma eerst al die bochten door". Ik moest een beetje lachen bij het idee (bleef beperkt tot een glimlach maar heel spontaan). De soldaten van het ventje zullen een beetje draaierig aankomen zeker. Hihi. Maar geen reden voor pink glasses, want is wel een beetje een tegenvaller.

Nadien vroeg hij of ik die MRI had laten doen. Opnieuw bevestigend antwoord, waarop hij zich naar zijn pc toe draaide. Hij vroeg wanneer dat onderzoek had plaatsgevonden. Even denken, maar al snel popte 28 juli in mijn hoofd.
Terwijl hij op zoek was naar de beelden in de computer, stelde ik vlug vraag drie van op de lijst: "Je hebt ooit eens gezegd dat je een cyclus moet hebben tussen de 25 en 35 dagen. Dat is dan goed." Hij knikte bevestigend. "Wel ik heb soms wel al eens een cyclus van 23 dagen en twee keer één van 24 dagen gehad. En ik heb gelezen dat de luteale fase niet te kort mag zijn. Is het dan niet te kort?" Hij antwoordde onmiddellijk geruststellend dat dat eigenlijk geen probleem mag zijn. "Bij een zwangerschap zorgt het progesteron sowieso voor een verlenging van de luteale fase. Deze ondersteunt de luteale fase. Plus als je een cyclus hebt van 23, 24 dagen is de luteale fase toch nog 13 à 14 dagen. En er is een innesteling na 8 dagen, dus dan is het voldoende. Eigenlijk is een cyclus van 22 à 23 dagen ook nog voldoende. Het is maar bij een cyclus van 20 dagen of minder dat er problemen zijn.". Pink glasses number two are back! 
decoration







Hij bekeek de beelden en ik kon van opzij een beetje meevolgen. Niet dat ik er iets van kon interpreteren maar ik vind het leuker mee te kijken. Hij vroeg vrij snel of ik de beelden al had gezien en toen ik negatief terug antwoordde draaide hij het scherm naar me toe. Hij begon uitleg te geven. Dit is je baarmoeder, dit zijn je darmen, dit is je blaas, dit is je ruggemerg, .... Hij legde ook uit naar wat hij op zoek was. Baarmoederslijmvlies is wit en dat zag je goed op het scherm. En hij was op zoek naar witte vlekken in de baarmoederwand, de adenomyose dus. Hij zag er wel en toonde ze me, maar die waren wel klein. Dus ik heb het, maar eigenlijk is het niet noemenswaardig. Hij concludeerde ook dat het goed was.
decoration




















decoration
Vraag vier dan maar snel gesteld: "Is de NMR wel voldoende specifiek en sensitief?". Hij zei "ja hoor; het is een zeer goede test". Dus idd, pink glasses number three. Mijn verzameling begonnen.
Alhoewel het op dat moment wel niet zo aanvoelde. Ik heb echt mezelf moeten forceren "Alé, wees nu toch opgelucht. Je hebt alle reden om opgelucht te zijn." Maar toch leek er niet een zware last van mijn schouders te vallen. Het was pas toen bij thuiskomst begon te praten op mijn frequent bezochte chat, dat ik pas echt besefte hoe blij ik moest zijn. Als je hoort van anderen dat ze pas echt verdriet mogen hebben, na zoveel pogingen nog steeds niet zwanger, dan moet je profiteren. Je moet blij zijn met de kleine dingen. Ok, ik ben ook nog niet zwanger, maar de kans dat het ooit lukt is groot. En daar gaan we voor!

En al snel kwam vraag vijf tevoorschijn: "Je zei dat je een hysteroscopie, een HSG enzo ging doen. Heb je dat gedaan?" Een bevestigende knik, waarop ik vroeg "Alles was goed?" "Ja, goed hé" repliceerde hij. Pink glasses again. Mijn collectie dikt goed aan.

Nadien keek hij terug naar het ventje en vroeg naar zijn sperma. Dit wad goed dus. Hij controleerde het ook nog eens in zijn computer. Maar hij bevestigde idd dat het goed was. Vraag nummer zes: "Ik heb ergens gelezen dat soms een spermastaal twee maal moet gebeuren omdat anders kan zijn op de ene moment dan de andere. Of is dat enkel als het slecht is.
decoration

 

 

 

 

 

 

Hij antwoordde terug "Ja idd dit is enkel als het echt slecht is. Maar bij hem was het heel goed, dus dan doen we dat niet. Dat is voor niets nodig". Aan hoeveel pink glasses zat ik nu al?

roze bril

 

Toen kwam de aap uit de mouw. Welke behandeling stond ons te wachten. "We gaan nu eerst kunstmatige inseminatie doen; dat had je ook al gedacht zeker?" (glimlach van hem). Ik zal hem vast al overdonderd hebben met al mijn vragen. Hij leek me al te kennen. Hihi. En ik: "Ja, dat had ik idd gedacht had ik geen adenomyose gehad. Maar ik wist niet wat te verwachten was er wel adenomyose geweest." Daarop antwoordde hij dat in het geval van adenomyose eigenlijk de tijd om op een hoger niveau over te stappen niet zo lang zou mogen duren. Nu is het zo dat ik eerst kunstmatige inseminatie moet doen gedurende 3 maanden. Dan volgt een evaluatie, met eventueel een aanpassing van de medicatie en dan nog eens 3 maanden proberen. Dus het komt er gewoon op neer dat ze sneller IVF zouden doen. Dat is nu niet nodig. Hij voegde eraan toe dat ze nadien normaal op IVF overgaan. Maar als we dat niet zagen zitten dan, dan zouden ze nog wel eens drie maanden proberen. Ik heb me moeten tegenhouden om niet te zeggen "Neen jong, dan willen we wel overgaan op IVF". Hihi. Maar ja, het is nog tijd om daarover te beslissen hé. Maar ben nu al zeker dat ik tegen dan echt wanhopig ben en dus IVF zal willen. Hij ging verder "Het is onze gewoonte om 6 maanden inseminatie te proberen en dan over te gaan op IVF"
Hij toonde ons het pipetje van de kunstmatige inseminatie. Hij gaf vrij veel uitleg erbij. Hij vertelde dat ik een pilletje zou moeten nemen, te starten van een bepaalde dag tot een bepaalde dag (weet niet meer goed welke dag). Dat pilletje is progesteron en dient dus om de luteale fase te ondersteunen. Dus ik zou me dan zeker geen zorgen moeten maken dat deze te kort zou zijn (verwijzend naar mijn vraag van voorheen). Hij vertelde ook dat ik vanaf dag 8 (denk ik) echo en bloedafnames zou moeten doen. Dan zouden ze de rijping van de eicel knn volgen. Eénmaal ze zouden zien dat er weldra een eisprong zou volgen, dan zou ik een inspuiting krijgen om deze te versnellen (of zoiets toch). En 36u nadien ongeveer volgt de inseminatie. Hij toonde dat buisje dat jij ook gezien hebt en toonde hoe ze dat gewoon zouden inbrengen. En dan zou het afwachten worden.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

Hij voegde er onmiddellijk aan toe dat de kansen eigenlijk niet zo groot waren. De kansen zijn ongeveer 10 tot 15% om bij elke poging zwanger te worden. Het kan dus best zijn dat ik niet zwanger ben na die inseminaties. Maar kwam niet over om me pessimistisch in te stellen. Het was gewoon een bewustmakings-call van hem.
Ik vroeg hoe groot de kans was bij een normaal koppel op een zwangerschap. Hij had de vraag precies niet zo goed begrepen, want hij herhaalde dat de kans 15% was. Maar dat dit bij ons omwille van de endo iets lager was, ongeveer 13%. Dus een minder gekleurde roze bril.

Ik ging verder en verduidelijkte mijn vraag "Wat is de kans op een zwangerschap spontaan bij een normaal koppel?". Hij begon er precies mee te lachen en vroeg "Wat is een normaal koppel?". "Ja een koppel die geen problemen heeft om zwanger te worden. Geen oorzaak." Hij antwoordde eigenlijk dat dat heel verschillend was en antwoordde terug met een vraag "Hoeveel percent is zwanger na een jaar regelmatige sex (zonder bescherming uiteraard)?". Achteraf bekeken had ik het antwoord moeten weten op die vraag, maar ik keek hem vragend aan en zei uiteindelijk "Ik weet het niet". "80%" antwoordde hij "Dus er zijn nog 20% die niet zwanger zijn na één jaar proberen, terwijl er toch niets aan de hand is met hen. Dus de kans is ook maar 10% ongeveer per maand op een zwangerschap. Door kunstmatige inseminatie vergroten we iets die kans. Je mag niet stressen en niet denken ik moet NU zwanger worden. Je moet het tijd gunnen. Is het binnen 6 maand, dan is het dan." Ah het cliché. Maar toch kon ik het goed slikken van hem, vreemd genoeg. Hij zei het ook niet verwijtend. Maar gewoon bewustmakend. Zo van je hebt nog tijd. Misschien moeten we met die ingesteldheid verder. De roze bril stevig vast op de neus.

Ik durfde al niet goed meer nog meer vragen te stellen. Ik had zo al het gevoel dat hij aan het lachen was met mijn vragen en al dacht die zoekt nu ook eens alles op. Maar ik heb toch gevraagd over het aantal follikels die je in reserve moet hebben. Hij zei dat 10 meer dan voldoende was. Ik moest me daar geen zorgen over maken. Nu ik behoef ook geen hormonen voor de eicelrijping, dus dat zegt ook veel hé. (Of zo heb ik het toch begrepen). "Je hebt maar eentje nodig hé" zei hij nog al lachend.

Hij zei dat de verpleegkundige met wie we een afspraak hebben (25/08) wel alles in detail zou uitleggen. Met wat wanneer te beginnen, wanneer echo, wanneer bloedafname enzovoort. Maar het is eigenlijk een heel basic start. Niet lichamelijk te belastend. Oef, eigenlijk wel hé. Want die verhalen over IVF zijn toch ook niet van de poes. Maar ik ben me er heel goed van bewust dat dit ook kan. Het kan best dat we uiteindelijk daar belanden.

En dat was het dan. Hij zei dat we een afspraak moesten nemen binnen een 4 maanden, want dan zou ik 3 pogingen achter de rug hebben. En dan zou hij alles met ons nog eens bespreken. Hoe het stond met mijn hormonen enzo en of er iets diende te veranderen aan de medicatie. Hij nam afscheid van ons aan de balie van de verpleegkundigen (in het CRG zijn twee balies: één vooraan waar de secretaress zit en één waar de verpleegkundigen zitten). We stonden daar eerst allebei dwaas te kijken. De verpleegkundige was bezig met een ander koppel en we wisten zo niet goed wat we nu moesten doen. Dus vroeg het ventje aan de fertiliteitsarts of we nu een afspraak moesten maken. "Ah ja, voor november/ december bij de secretaresse". Trippel trippel naar de eerste balie. We konden nog geen afspraak maken. Voor november gaat de agenda maar open in september. Dus de eerste week van september moeten we bellen.

Ik ben nu tenminste gerustgesteld. En vrij snel zal actie ondernomen worden. Het zal nog niet voor volgende cyclus zijn vermoed ik, want de afspraak bij de verpleegkundige hebben we pas op 25/08. En mijn volgende NOD is 17/08. Maar ja, nog een maand extra spontaan proberen kan geen kwaad hé.

We gaan weer (voor nu toch) met de roze bril verder. Er komt schot in de zaak, joehoe.

decoration

12:25 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Vandaag is ROOS en morgen en overmorgen..Super nieuws en je kan eindelijk tot actie overgaan. Je zal zien, voor je het weet zit je met een positieve predictortest in je handen..

Gepost door: Mom to be | 14-08-08

De commentaren zijn gesloten.