11-08-08

Verscheurd tussen hoop en angst

Voor de eerste keer voel ik echte angst, angst voor mezelf. De gevoelloosheid is dus verdwenen, maar heeft vooral plaats gemaakt voor angst. Angst voor teleurstelling.

De angst komt voort vanuit de hoop die dit weekend gegroeid is. Zaterdag heb ik een echte roze bril op de neus gehad. Deze heeft blijkbaar hoop aangewakkerd. Ja, de hoop op een zwangerschap is back from long gone.

Van waar deze hoop? Eigenlijk is dit nog het ergste; het komt van een heel dom "zwangerschapssymptoom". Vermoeidheid, iets dat je zo ook gewoon kan hebben (zeker na een verlofperiode). Ik slaap al sinds donderdag super lang uit elke dag. Normaal ben ik (op een niet-werkdag) zeker om 9u zo klaar wakker; nu slaap ik tot over 10u en zelfs zondag tot 11u. Als ik wakker word heb ik nog het gevoel nog te kunnen slapen. Gisteren kwam de gedachte "Zou ik dan toch kunnen zwanger zijn?", direct gevolgd door "Oh nee, je gaat het jezelf toch niet weer aandoen? Zo een dom "teken" (als dat al niet te veel gezegd is) en je direct al laten verleiden tot echte hoop." Maar ik kon het niet laten.

Vrij snel nadien volgde het tweede "teken". Gisteren was ik erg prikkelbaar (misschien vandaag ook nog, maar ben nog niemand tegengekomen - misschien lucky for him/her). Na nog geen half uur wakker te zijn, vroeg het ventje al "Mag ik eens vragen waarom je vandaag zo vies bent?". Elke "foute handeling" (bijvoorbeeld vuile kledij niet in de juiste wasmand deponeren) werd gevolgd door een kwade reactie van mij. En dit voor elke onnozelheid, en telkens een overdreven reactie. Ocharme het ventje. Bij mezelf kwam het op "Stemmingswisselingen zijn dat ook geen tekens?" Goh, ik verwens mezelf op dit moment. Want als iemand anders op basis van deze tekenen zou denken zwanger te zijn, zou ik die onnozel verklaren. Zeker na een jaar hopeloos proberen zwanger te worden. En nu bega ik zelf die fout. Nu ben ik zelf dat domme wicht.

Hoe erg ik het ook allemaal wil rationaliseren, het lukt me toch niet tegengewicht te bieden tegen het grote gewicht hoop in de weegschaal. De tegenschaal is deze keer angst; angst ontgoocheld te worden, angst weer een teleurstelling op te lopen. Voor de eerste keer ben ik echt bang. Ik voel gewoon dat ik deze keer in een grote put verdriet zou kunnen vallen als ik echt niet zwanger zou zijn (en geef nu toe die kans is toch groot).

Nu hoop ik dat woensdag misschien tegengewicht zal geboden worden door de dokter.

Maar het liefste van al zou ik het allemaal voor even willen vergeten, voor even niet bezig zijn met zwanger worden, voor even weer echt mezelf kunnen zijn.

decoration

09:42 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

2 extremen daar zit je nu tussen. Aangezien ik nu pas aan een vruchtbare periode begin (als we onze cyclus ook nog op elkaar zouden kunnen afstemmen, zouden we wel een tweeling lijken), is het verscheurd zijn tussen hoop en angst er neit op dit moment. Maar ik herken jouw gevoel daarom niet minder. Je dacht dat je jezelf beschemrd had en BAM daar is het: de hoop. Je lichaam dat signalen geeft die zeker als 'zwanger' kunnen geïnterpreteerd worden. En uiteraard, omdat het voor ons nu eenmaal gecompliceerd ligt, heb je daarnaast al evenzeer het angstgevoel.
Jouw hoop is gegrond, bokje, en misschien had je die roze bril dan misschien toch beter echt gekocht...Al weet ik uit ervaring dat we onszelf zo pijn doen door nadien zwaar teleurgesteld te zijn. Het hoeft niet slecht af te lopen, ik denk zelfs dat je een heel reële goede kans hebt om erin te geloven. En dan komt de 'maar'...Want er is een keerzijde van de medaille, want voor ons snijdt het mes van de hoop met 2 kanten. Ik zou de angst willen wegnemen voor jou als ik kon en aan een eventuele teleurstelling zou ik liefst niet willen denken, maar we worden er wel toe gedwongen al minsten een jaar. Hoop maar (zij het misschien voorzichtig) , meid, ik steun je en vang je wel op mocht het toch anders uitdraaien.

Gepost door: Mom to be | 11-08-08

De commentaren zijn gesloten.