29-07-08

NMR of MRI

Gisteren, 28 juli 2008, een drukke dag. Er stond veel op het programma, waarvan iets belangrijk op onvruchtbaarheidsvlak. Om 16u30 had ik een afspraak voor een NMR te laten nemen. Deze NMR is nodig om te weten of ik adenomyose heb.

Ik was helemaal niet zenuwachtig. Eigenlijk wist ik toch al ongeveer hoe het zou gaan. Ik zou in een smalle koker moeten liggen en veel lawaai horen. Ik zou geen pijn voelen en uiteindelijk niets weten. Voor het resultaat ben ik altijd veel zenuwachtiger.

 

Om 16u kwamen we al aan in het ziekenhuis. Tien minuten later waren we al bij de NMR. Twintig minuten te vroeg dus. Ik had niets mee om te lezen zodat de tijd sneller zou gaan, maar er lag wel een “Dag Allemaal”. Dus daar maar rustig in beginnen lezen. Maar ik had nog maar twee bladzijden vluchtig bekeken of ze riepen mijn naam al. Ik mocht binnen gaan in een soort sas waar ik me diende te omkleden. Alles moest ik uit doen, op mijn slipje na. Ook van juwelen diende ik me te ontdoen. Een soort operatiehemdje mocht ik aandoen.

Ook toen was ik er nog van overtuigd dat ze me een tijdje in dat sasje zouden laten staan en dus begon ik rustig het informatieblad dat tegen de muur hing te lezen. Nog maar pas begonnen, of de verpleger stond er al. Net voor ik op de NMR-tafel ging liggen, kwam vanuit een toestel een stem die zei dat ik nog een haarspeld zitten had. Deze en het rekkertje (die ook een stukje metaal had) eerst uitgedaan en dan plaats genomen op de NMR-tafel. Er lagen twee hoofdkussens: één ter hoogte van het hoofd en één ter hoogte van de onderbenen. Er werd een soort verhard schild over mijn onderbuik en heupen vastgemaakt. Dit diende er vermoedelijk voor te zorgen dat ik zou blijven liggen. Mijn handen werden op mijn borstkast geplaatst. Ik kreeg een soort ballonnetje in de handen en de verpleger vermelde dat dit diende om te bellen als het niet meer zou gaan. Hij zei eveneens zeer vluchtig dat de koptelefoon die hij me opzette diende als bescherming tegen het lawaai. Het lawaai is er als ze foto’s maken. Hij voegde er ook nog aan toe dat ik stil moest blijven liggen.

 

Het ging allemaal zeer snel. Voor ik het wist werd ik in de koker geschoven. En maar schuiven; ik dacht hier komt geen einde aan. Ik hield mijn ogen open, ook al had het ventje me aangeraden deze dicht te houden. Eerst was het even beangstigend. De koker is zeer smal en ik werd er ook (denk ik toch) volledig ingeschoven. Ik begon vrijwel onmiddellijk de bedenking te maken dat echt dikke mensen daar toch niet in kunnen. Wat doen ze met deze mensen? Kunnen die dan geen NMR ondergaan?

Er schenen twee lampjes boven mij. Maar al snel deed ik toch mijn ogen dicht, want stel dat het lawaai begint en ik zou verschieten en dan te bewegen. Het leek me veiliger als de ogen dicht waren.

 

Het duurde wel vrij lang en je zult het altijd zien hé; alles leek te beginnen jeuken. Tussen mijn twee wenkbrauwen. Aan mijn neus. Aan mijn voorhoofd. Boven mijn borsten. Maar ja, ze hadden zo gezegd niet te bewegen, dus krabben durfde ik niet.

Ik vroeg me ook af of ze me konden. Ik deed mijn ogen weer open op zoek naar een camera. Maar mijn hoofd durfde ik niet te bewegen, dus mijn zicht bleef beperkt. Geen camera gevonden. Ook had ik graag gezien hoe ver ik in de koker zat, maar het hoofd opheffen om te kijken was ook geen optie. Dus het blijft er naar raden.

Ondertussen weerklonk nu en dan een kloppend geluid.

 

Op een bepaald moment kwam er een stem uit het NMR-toestel. Deze leek van een andere planeet te komen. Het was zeer vreemd. De dame zei “Stoppen met ademen.” Mijn eerste reactie was “heeft ze het tegen mij? Ik zal maar voor de zekerheid stoppen met ademen zeker. Maar hoe lang?” Ik was zo verrast en had zo snel gestopt met ademen dat ik eigenlijk geen hap verse lucht had genomen voor ik gestopt was. En dus dacht ik direct dat ik het niet lang zou kunnen uithouden. Ze had niet gezegd hoe lang het moest. Ondertussen bleef wel het kloppend geluid terugkomen; deze keer sneller na elkaar. En net toen ik dacht ik hou het niet lang meer uit, weerklonk de stem opnieuw: “Je mag terug ademen”. Oef, opgelucht.

Vermoedelijk mocht ik niet ademen omdat het op en neer gaan van het diafragma een goede foto-name tegengaat. Maar een beetje meer uitleg had toch welkom geweest. Zo gewoon “stoppen met ademen” komt raar over. Maar ik ken hen wel begrijpen hoor. Zij doen niets anders, dus voor hen is het super normaal, maar voor mij niet.

 

Vrijwel direct nadien werd ik terug uit de koker geschoven en het viel me nu pas op dat ik zo hoog van de grond lag. Ze deden de tafel opnieuw naar beneden, de verpleegkundige maakte me los en zei dat alles zou doorgestuurd worden naar de dokter. Ook al wist ik het antwoord al, ik vroeg toch nog snel of ik nu al niets zou weten. Negatief antwoord dus.

Bij het naar buiten keek ik snel nog eens rond en probeerde een beeldscherm te zien. Gevonden, maar het was het beeld van een schedel. Dus niet van mij. Jammer. Alhoewel, met dat te zien zou ik toch niets meer weten. 

Ik mocht me terug aankleden en voorbij was het.

Nu is het spannend afwachten tot 13 augustus, alhoewel het vermoeden zeer groot is dat ik het heb. Maar wat dan? Die vragen staan nog open.

decoration

11:12 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-07-08

In de bloemetjes

Twee dagen geleden kreeg ik een leuke award voor mijn blog. Dank je wel!

Deze award verplicht me ook wel hem door te geven: het fameuze doorgeefstokje. Het geeft me wel eens de kans om lotgenoten in de "bloemetjes te zetten". Dit zijn mijn zeven genomineerde bloggers:

  • Eerst en vooral Mom to be: zij heeft me er ook toe aangezet te bloggen. Ze kan super schrijven, haar woorden voelen zo herkenbaar aan en kunnen me raken tot in het diepste van mijn ziel. Bovendien verdient ze een extra stokje omdat ze er altijd is voor mij. Ze is mijn "soulmate" op onvruchtbaarheidsvlak.
  • Nog een dame met een fantastische schrijfstijl. Ze heeft het niet altijd gemakkelijk, maar slaat er zich elke keer weer doorheen. Ook zij verlangt naar een beebje voor haar en haar Zonnekoning: Sneeuwkoningin.
  • Dame nummer drie haar blog heb ik gelezen als een spannende roman. Deze blog bestaat al sinds 2004, maar werd door mij pas recent ontdekt. Ik had dus heel wat te lezen en elke keer weer was het moeilijk te stoppen met lezen. Deze dame verdient dit stokje ook omdat ze haar blog ook gebruikte als HAAR blog, haar online dagboek die haar toelaat haar gal te spuwen. Sailing chick noemt ze zichzelf.
  • Dame die al lang wacht op een baby. Zij heeft zich nu toegewend tot alternatieve geneeskunde. Je voelt de hoop zo door haar woorden vloeien, maar toch voel je ook enig criticisme. Ze is Annchen.
  • Dan is er nog Ikke. Recent begonnen met een blog en toch al enige perikelen achter de rug. Ze schrijft gestart te zijn dankzij de blogs van anderen. Zij hebben haar geholpen bij haar emotionele stijd tegen ongewenste kinderloosheid en wil nu ook anderen helpen door te bloggen.
  • En dan last but not least; twee mensen die nu mogen proeven van een zwangerschap! Mogen zij beloond worden met een prachtige zoon/dochter!
    • Inès
    • Bart, die ons ook toelaat het perspectief van een man te leren kennen

Nog snel de spelregels:

  1. De winnaars mogen het logo plaatsen
  2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen
  3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere bloggers, die door hun actualiteit, thema's en designs opvallen
  4. Zet de links van deze sites op je blog
  5. Laat een berichtje achter op de betreffende blog

decoration

11:26 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-07-08

Lichaamstaal

Mijn lichaam spreekt een vreemde taal. En jammer genoeg heb ik nog niet de juiste tolk gevonden. Verschillende keren heeft mijn lichaam mij al bedrogen.

Nu opnieuw zorgde mijn lichaam voor verwarring. Het begon vorige week zondag. 's Avonds een twee druppeltjes bloed in mijn slip. Verwarring alom: het was toch nog te vroeg voor de russen? En de nasleep van de laparoscopie kan dit toch ook niet meer zijn: het was al een aantal dagen gestopt met bloeden. Dat begint toch niet plots opnieuw. Dan toch maar terugtellen; wanneer was nu weer de eerste dag van de laatste maandstonden? Als ik juist ben en morgen landen de russen definitief dan heb ik opnieuw een cyclus van 23 dagen. Heb ik al eens gehad. Dus het kan. Ik was opnieuw boos op mijn lichaam. Dat is toch te kort?

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om mijn onzekerheid maar een beetje uit de weg te ruimen ga ik naar deverdwaaldeooievaar.be/chat. Deze lieverds weten vast wel raad. Echt helpen kunnen ze niet, maar ze bieden wel een luisterend oor. En ze geven goede raad; even afwachten en als ik toch onzeker blijf gewoon bellen naar het crg (=centrum voor reproductieve geneeskunde).

Het was best ook wel spannend. De eerste maandstonden na de laparoscopie. Ik was super benieuwd of de gekende hevige ongipijn weg zou blijven. Nu de endometriose weggenomen was, zou dat toch moeten?

De nacht van zondag op maandag was het er al: de zo gekende ongipijn. De krampen waren opnieuw zo immens dat ik weeral aan de Brufen Forte moest. Ontgoocheling alom. Het was wel weer vrij snel weg de pijn en ik kon dus gemakkelijk de slaap hervatten. Opnieuw twijfel: misschien was dit wel gewone menstruatiepijn? Maar nee, het was toch hetzelfde gevoel als anders en te hevig om voor gewone maandstondenpijn door te gaan? Heeft de fertiliteitsarts vergeten die zenuw te coaguleren? Daar heeft hij niets meer van gezegd. Eén ding stond voor mij wel vast: de russen kwamen eraan.

En inderdaad maandag op dinsdag nacht waren ze geland. Jammer genoeg ging deze landing OPNIEUW gepaard met hevige ongipijn. Opnieuw hetzelfde als anders. Of was het deze keer doffer dan anders? Zou de fertiliteitsarts dan toch de zenuw hebben gecoaguleerd waardoor de pijn niet volledig scherp doorging tot aan mijn hersenen? Of beeld ik me dit nu allemaal in? Nee de pijn is toch te hevig. Zonder Brufen Forte zou ik "zot" worden van de pijn. Ik ken mijn lichaam ondertussen al: zonder Burfen Forte leidt dit soort pijn tot braken, tot gal toe.

Vooraf was ik ervan uitgegaan dat ik deze maandstonden zou aanzien als iets positief. Een nieuwe ronde, nieuwe kansen. De vernieuwde moed die ik verwacht had was (is) er echter niet. Ik was boos, boos op mijn lichaam. De pijn overtuigde (overtuigt) me dat ik adenomyose heb. De vraag naar de coagulatie van mijn zenuw bleef (blijft) door mijn hoofd spoken. Plus, opnieuw zo een korte cyclus: pfff 24 dagen. Dit is toch een veel te korte cyclus. Mijn lijstje met vragen voor de fertiliteitsarts zal ik weer eens moeten aandikken.

Die boosheid heeft de afgelopen week de hele tijd in mij gehangen. Ik hoop eens de russen definitief weg zijn, mezelf weer te kunnen herpakken. Die vernieuwde moed opnieuw te hebben. Die roze bril terug te kunnen opzetten.

En bij deze ook een oproep: heeft iemand al een tolk gevonden voor lichaamstaal? Gelieve hier dan de coördinaten achter te laten. Bedankt!

decoration

10:25 Gepost door Bokje in Boosheid | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-07-08

The aftermath

Na mijn eerste crash voelde ik me nog niet echt beter. Ik zat (of beter gezegd zit) met verschrikkelijk veel onduidelijke, tegensprekende gevoelens. Tranen lijken nooit echt veraf als ik erover schrijf of online praat met lotgenoten. Maar de "macho" in mezelf verbiedt me opnieuw ze echt te laten vloeien. Het zal ooit wel weer eens eindigen in een crash, zeker?

Ik weet niet goed hoe ik op mijn eerste crash moet terugkijken. Opgelucht dat onze vrienden het weten? Verdrietig dat het me niet gelukt is dit voor ons te houden? Droevig omdat ik het verteld heb wanneer ik het zelf niet wou vertellen? Dwaas omdat ik voor zoiets dom zoveel tranen heb gelaten? Blij dat het er eens uit is, de tranen? Gerustgesteld dat ik eindelijk kan wenen?

Er blijven zoveel vragen, maar zo weinig antwoorden. Verschrikkelijk vind ik dit. En ik weet dat er nog zoveel vragen zullen overblijven, tot het moment dat ik onze gezonde baby in onze armen zal houden. Momenteel lijkt dit wel zo veraf. Waar is die verdomde roze bril heen?

decoration

10:27 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-07-08

Mijn eerste crash ...

... is een feit.

Weekend! ... Betekent normaal uitslapen. Ik kan dit al lang niet meer. Als ik 9u30 haal, mag ik al blij zijn. Maar de laatste weken word ik vaak op zaterdag gewekt door het geklop van de buren. Zo was het gisteren ook. Om 7u viel de eerste klop en bibi was wakker. Nog 10 minuten ben ik blijven liggen, maar het geklop bleef aanhouden. Dus besliste ik maar op te staan. Ik moest toch vrij vroeg opstaan want we hadden afgesproken met vrienden in Antwerpen.

De hele dag heb ik plezier gehad. Af en toe voelde ik wel een steek en een trek in één van de gaatjes van de laparoscopie. Ik begon me wat zorgen te maken in de loop van de namiddag. Tenslotte had het ventje gisteren de draadjes verwijderd. En bij één van de gaatjes leek het toch niet zo mooi dicht te staan als bij de andere.

Toen ik even een moment alleen had kon ik piepen naar het gaatje. Oh nee, het stond open en er was vocht vrij gekomen. De ongerustheid nam toe. Ik toonde het aan het ventje. Hij zei dat ik wel maandag naar het ziekenhuis kon gaan om het te laten nakijken. Maar ik was niet gerust. Bovendien was maandag een feestdag en dus zou het pas op dinsdag kunnen. Plus, hoe stom het misschien ook klinkt, maar ik begon maar te denken aan het litteken dat het zou vormen op mijn buik. Ik kon vanaf dan niet meer helder denken. Ik kon niet meer genieten en bleef met mijn gedachte bij deze wonde.

Onze vrienden hadden het wel gezien aan mij. Ze vroegen of ik moe was? In de auto zei vriendin zelfs dat ik mijn hoofd op haar schoot mocht leggen, dan zou ik toch een beetje kunnen slapen. Ik zou er zo wel door komen terug. Maar dat was natuurlijk niet het probleem. Ik was wel moe, maar dat baarde me geen zorgen.

Even later deden we inkopen in een grootwarenhuis. Ik vertelde terug mijn ongerustheid aan het ventje, terwijl onze vrienden verder in de gang liepen. Hij zei dat we snel naar de spoed zouden gaan. Maar dan moesten we wel iets verzinnen dat we niet bij de vrienden thuis meer zouden langsgaan. Ik had het in Antwerpen en op de terugweg al moeilijk gehad om niet in wenen uit te barsten. Nu kon ik het niet meer tegenhouden. Het begon gewoon te lopen. Of all times, kreeg ik een zware huilbui in het grootwarenhuis. De roze bril werd van mijn neus gesmakt. Hij was kompleet weg en leek in stukken van elkaar op de grond te liggen.

Mijn vriendin begon zich schuldig te voelen en dacht dat ze iets verkeerd had gezegd. Natuurlijk niet. Het was toch haar fout niet? De vriend zei dat ik gewoon overmoeid was. Maar nee, die vermoeidheid heeft daar niets mee te maken. Alle emoties die ik afgelopen toch wel ergens in mij heb opgekropt, kwamen nu goed los. Ik had afgelopen maanden tenslotte nog maar een paar traantjes gelaten. Nu liepen de tranen over mijn wangen.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

Uiteindelijk heb ik mijn wonde getoond aan mijn vriendin. Ik heb hen verteld dat ik een laparoscopie gehad heb vorige week. Ik heb hen verteld over de endometriose.

Nadien zijn we naar de spoed gegaan. Er kon niets aan gedaan worden en de wonde stond niet geïnfecteerd. Of het litteken zou worden, viel af te wachten. Ook al hebben ze me niet echt geholpen, ik was toch gerust gesteld. Op de spoed self schoten wel allerlei vragen door mijn hoofd: "Waarom? Waarom ik? Waarom op die plaats? Waarom kunnen wij niet gewoon kindjes krijgen?". Ik was (en ben) er ook vast van overtuigd dat ik adenomyose heb. Ook dat, weeral zoiets speciaal en het is natuurlijk weer bij mij. Het leek alsof mezelf volledig omwentelde in zelfmedelijden. En normaal ben ik zo niet. Waarom doet het dit toch met mij?

Bij samenkomst met onze vrienden terug hebben we hen uiteindelijk alles verteld. Ze begrepen me en zeiden dat het normaal was dat ik dit niet had verteld oorspronkelijk. Oef, ... ze waren echt begripvol. Het leek ook of ze het echt begrepen en dat deed deugd. Ze beloofden zich aan de "not to tell" regel te houden.

decoration

 

10:10 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-07-08

Dagen tellen

Datums spelen een belangrijke rol in mijn leven het afgelopen jaar.

Toen we pas probeerden om een kindje te creëren probeerde ik de datums te vergeten. Maar ook dan ben je nog bezig met datums en met tellen. Tellen naar de periode van de vruchtbare dagen. De datum van de NOD. En bij het verschijnen van bloed, opnieuw tellen naar de volgende vruchtbare periode en onmiddellijk ook al de volgende NOD. De eerste helft van de cyclus gaat nog redelijk snel, maar de tweede helft lijkt tergend langzaam te gaan. Het is heel vreemd. Ik heb een vrij korte cyclus (gemiddeld 26 dagen). Vroeger dacht ik altijd "zijn die duivels er alweer?" en moest ik dan beginnen terugtellen naar de vorige datum. Nu denk ik steeds "hoe lang duurt het nog?" en is het vooruit tellen.

Sinds april is het vooral uitkijken naar de datums voor onze afspraken in de mmm (=medische mallemolen). Deze datums lijken soms zeer ver vooruit te liggen en af en toe komt er dus een NOD tussen te liggen. Nu begin ik wel te merken dat de NOD-datums beginnen te vervagen en de mmm-data primeren. Dat is misschien wel goed, misschien ben ik dan minder bezig met zwanger worden tijdens het NU, maar zwanger worden in de TOEKOMST.

Of komt dit doordat we nu een verplichte rustpauze kregen opgelegd? En dus de NOD-datum er niet toe doet? Als je een laparoscopie ondergaat één of twee dagen voor de vermoedelijke eisprong, heb je niet veel zin in "sex for life". Dus deze maand is het uitkijken naar de NOD om aan een  nieuwe ronde te beginnen. Ik vermoed dat de daaropvolgende NOD wel in mijn geheugen gegrift zal staan.

Maar eerst dus toeleven naar de mmm-data. De eerstvolgende 28 juli 2008.

decoration

09:58 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-07-08

De fameuze roze bril

Wanneer je ongewenst kinderloos bent, ken je meer "depressieve, droevige, verdrietige" momenten dan anders. Ik, nogal optimistisch ingesteld, heb dit aan de lijve ondervonden. Ik ben ervan overtuigd dat ik afgelopen jaar meer down-momenten heb gekend dan ooit voordien. Over het algemeen kan ik alles nogal van de positieve kant bekijken. Het lijkt alsof mijn onvervulde kinderwens dit positivisme uit me heeft gezogen. Toch het meeste van de tijd.

Als ik de verhalen van lotgenoten hoor of lees dan voel ik dezelfde pijn. Ook zij voelen zich vaak niet zo happy. Maar we zijn er de beste in om elkaar op te beuren. Ook al staan sommigen al verder, en hebben ze al een veel grotere stijd gevoerd tegen de natuur, die natuur die ons nu verbiedt kinderen te hebben; toch staan ook zij paraat je te steunen, je moed in te praten. Het is geen wedstrijd, het is geen competitie zoals één van mijn beste lotgenoten gisteren zei. Iedereen heeft zijn "pijn" en het gaat er niet om wie het meeste lijdt.

Maar we hebben wel een sleutelbegrip gevonden om elkaar op te beuren. Ja, jij en ik en onze fameuze roze bril. Soms kunnen we hem op de neus houden door pattex te gebruiken; maar vaker is het een velcro sluiting. En de velcro komt nogal gemakkelijk los. Gelukkig zijn er dan de succesverhalen. Zoals gisteren het bericht van "man vertelt" dat hij en zijn vrouw zwanger zijn. Fantastisch nieuws: ze mogen eindelijk van dit geluk proeven. Voor zij die nog steeds oorlog aan het voeren zijn, geeft dit extra kracht. De wapens worden aangescherpt en we kunnen er weer tegenaan.

Maar nog bemoedigender zijn de succesverhalen die zeer sterk gelijkend zijn op je eigen verhaal. Net na de laparoscopie kreeg ik het bericht adenomyose misschien wel te hebben. Ik ging direct op zoek naar lotgenoten met adenomyose (en dan liefst de succesverhalen). Het blijkt nogal een zeldzaamheid te zijn, want lotgenoten zoeken is tot vandaag nog niet gelukt. Maar snel kreeg ik een bericht van een andere lotgenote die zich nog succesverhaal herinnerde van een lotgenote met adenomyose. Zij diende een hormonenkuur te volgen en was zwanger geworden. Oh, wat deed dit bericht deugd. Het geeft hoop en geeft je de kans om de roze bril even weer met pattex vast te kleven op je neus. Of is het toch maar velcro?

Deze week lukt het aardig om die roze bril opgezet te houden. Ik heb het idee dat ik adenomyose heb, maar toch heb ik het gevoel dat ik ondanks deze aandoening snel zwanger zal zijn. Hier gaan we voor en hier richten we ons op. Het positivisme heeft me voor even teruggevonden. Hoe lang ik dit gevoel kan aanhouden is wel de vraag? 

decoration

11:02 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |